ΠΟΛΛΑ εγράφησαν όλη μέρα σήμερα γι’ αυτό το παληκάρι...– από πολλούς που δεν το γνωρίσανε (σε τελική, μόνο η μανούλα του το θυμάται, ναι, ποιητή: ας είναι η θλίψη της ήρεμη και διηνεκής, απ’ αυτές που μπορούν να μεταμορφωθούν σε αγώνα).

Ων εις εγώ. Άξαφνα, σκεπτόμενος την κλειστή κάσα αισθάνομαι άκαπνος χρόνια, άτεχνος, και γερασμένος πριν της ώρας μου – όχι όμως πια ανάλγητος και κυνικός ως συνήθως.

Γιατί τέτοια απτή θλίψη; Τι κηδεύεται στο ίδιο φέρετρο με τον Αλέξ-ανδρο – όπως τα κόκαλα προγόνου που, μη ξέροντας τι να τα κάνουμε, τα ξαναχώνουμε στη γη με κάθε νέα ταφή οι μη έχοντες ιδιόκτητο τάφο;

  • Μήπως η αθωότητα της Ελλάδας; (ποιος ήρθε;)

  • Η μικρο/μεσοαστική ψευδαίσθηση ότι «θα τα κουτσοβολέψουμε!;» (μάλλον όχι…)

  • Η χαύνωση πριν το ψητό και τα μελομακάρονα των Χριστουγέννων; (όχι μόνο)

  • Η ελπίδα μιας κουρασμένης κοινωνίας για αλλαγή; (κοντεύεις)

  • Η δυνατότητα ενατένισης στον καθρέπτη το πρωί χωρίς να φτύνουμε το γυαλί; (α γειά σου, αυτό θα’ναι…)!

Πολλοί θα (ξαν-)ασελγήσουν επί του φυτεμένου στο χώμα εφήβου: αναρχικοί, δημοκράτες, ουτοπιστές θα τον κάνουν σύμβολο τους (ακόμη και αν αποδειχθεί ότι περαστικός ήταν από τα Εξάρχεια, όπως και απ’ τη ζωή) … γουρούνια και ακροδεξιοί φασίστες θα φτύνουν  στον φρέσκο τάφο του μόνο για να φουρκίσουν τους ανωτέρω. Κυβερνητικοί θα κρύψουν κάτω από την ταφόπλακά του τις Αγιορείτικες αμαρτίες τους – η μπόχα τους υπερβαίνουσα τη σήψη του νεκρού. Πολιτικοί, πολιτικάντηδες, θα συλλέξουν εύκολους ψήφους. Δικηγόροι (υπεράσπισης, πολιτικής αγωγής, αυτεπάγγελτοι, ανεπάγγελτοι) θα βγουν στα κανάλια. Δικαστές, εισαγγελείς, ένορκοι θα εξαντλήσουν την αυστηρότητά τους… Παπαδαριό θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί την όποια πίστη γονιών και συγγενών. Δημοσιογράφοι θα χύσουν ποταμούς σιέλου (ΤV) ή μελάνης (έντυπη δημοσιογραφία). Προς τί; Α, ναι… Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο. Θα χυθεί άπλετο φως.

Και μετά;

Τέλος προγράμματος – υποστολή σημαίας – βουκολικό φλάουτο σε νανουρίζει. Κλεισ’ την τηλεόραση, γρήγορα για ύπνο, αύριο πρέπει να’ σαι νωρίς στο σταθμό. 

Εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ το σπίτι σου– και απ’ τη μανούλα σου, που θα σ’ είχε είσαι σίγουρος, ξανασυνοδέψει και ξαναπροστατέψει αν αποφάσιζες να βγεις στους δρόμους – αστείος έφηβος με λευκές τρίχες στη γενειάδα και κροτάφους που αδειάζουν.

 Οι αιτίες της θλίψης;

 

Αλλ’ αρκετά γαβγίσαμε στο φεγγάρι. Ας μιλήσουν αυτοί που τα ξέρουνε καλύτερα, τα θεϊκά και τ’ ανθρώπινα: 

μήρου δύσσεια

Ραψωδία λ
Νέ
κυια

Μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη (από τον μικρό απόπλου) 

 «ς φμην, δ μ ατκ μειβμενος προσειπε·
μ δ μοι θνατν γε παραδα, φαδιμ δυσσε.
βουλο
μην κ προυρος ἐὼν θητευμεν λλ,

νδρ παρ κλρ, μ βοτος πολς εη,
πσιν νεκεσσι καταφθιμνοισιν νσσειν.


Κι αυτός μου απολογήθηκε· “Περίλαμπρε Οδυσσέα,
το θάνατο μη μου ζητάς με λόγια να γλυκάνεις
.
Κάλλιο στη γης να βρίσκομουν, κι ας δούλευα σε ανθρώπου μικρού,

με δίχως βιος πολύ, παρά στον Άδη να ‘μαι,
και βασιλέας να λέγομαι των πεθαμένων όλων.

 

~*~  

… Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,
άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν~
σαν έρθει ο Θέρος
προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο χωράφι~
σαν έρθει ο Θέρος
άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό
άλλοι μπερδεύουνται μες στ' αγαθά τους,  άλλοι  ρητορεύουν.
Αλλά τα ξόρκια τ' αγαθά τις ρητορείες,
σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι θα τα κάνεις;…

Σεφέρης, Ο τελευταίος σταθμός

Ζωή ;;; σε μάς ;;;

Advertisements