Tadeusz Kuntze-Konicz "Fortuna" 1754, oil on canvas, Warsaw

Tadeusz Kuntze-Konicz "Fortuna" 1754, oil on canvas, Warsaw

Διαβάζω με το βραδυνό τσάι-φρυγανιά στο in.gr ότι χθες απεδόθη «συγκινητικό αντίο στον Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών Αλέξιο Β«.  Αφήνω κάτω το φαί, οπλίζομαι με κολύριο και cleenex και συνεχίζω την ανάγνωση. 

Προέδροι, δήμαρχοι, υπουργοί, κλητήρες, μαυροφόροι, μαυροφόρες, παρατρεχάμενοι, σφουγγοκωλάριοι, κήνσορες, θεράποντες, εν πλήρηι στοιχίσει και παρατάξει. Ο Νομάρχης και ο Λιακό μόνο δεν ξέρω αν πρόκαμαν να πάνε.

Τα γεμάτα δάκρυα μάτια μου διακρίνουν μετά βίας ότι ο ευλαβής Ντμίτρι Σμιρνόφ – καμία σχέση με τη γνωστή βότκα υποθέτω – «επικεφαλής της υπηρεσίας του Πατριαρχείου για συνεργασία με τον στρατό και τις δυνάμεις της τάξης (sic!)»  έμεινε με το στόμα ανοιχτό διότι «επί Αλεξίου, ο αριθμός των εκκλησιών πολλαπλασιάστηκε στις περίπου 30.000 και ο αριθμός των μοναστηριών σε 700 από 18«.

Αυτό δεν είναι ΤΙΠΟΤΕ (πρώην) σύντροφε Ντμίτρι: που να’σουν από καμιά μεριά επί Εφραίμ-Ρασόπουλου-Καραμανλή του Β’ του Μικρού να δεις πόσο πολλαπλασιάστηκαν τα ακίνητα και οι καταθέσεις τις μονής Βατοπεδίου. Θα σου’χε φύγει στο άψε σβήσε η μαγκιά η πουτινιάρικη…

Στο θέμα μας όμως. Σήμερα (χθες) εμείς στο Ελλαδιστάν (και οι του Ελλαδιστάν της παιδείας μετέχοντες της αλλοδαπής) κηδέψαμε έναν άλλον νεκρό (ο καθένας με τον τρόπο που καλύτερα ξέρει).

Αλέξανδρος (Αλέξης) και αυτός,  μικρό κλάσμα των ανοίξεων του γηραιού πατριάρχη πρόλαβε να ζήσει, και έγινε γνωστός δια του θανάτου και όχι της ζωής του. Πάντως αυτός σαφώς ΔΕΝ κατετάγη στην KGB  (ήταν ήδη διαλυμένη όταν γεννήθηκε). Επίσης δεν πήγε από καρδιά, αλλ΄από σφαίρα μπάτσου στην καρδιά. Ειρωνεία της τύχης – ένα τέτοιο τέλος θα άρμοζε καλύτερα σε έναν μυστικό πράκτορα τύπου James Bond – έστω και ρασσοφόρο.

Έγκυρη Βρετανική Εφημερίδα έχει προειδοποιήσει για τις ΤΡΑΓΙΚΕΣ συνέπειες της χρονικής σύμπτωσης θανάτων αναγνωρίσιμων νεκρών – ο ένας από τους δύο επισκιάζεται. Με δεδομένο ότι  ο Μακαριστός Αλέξιος εκοιμήθη στις 05.12.08, φρονώ ότι ο μπάτσος – πέραν της ελαφράς αμέλειας του περί τα οπλικά – αμάρτησε βαρύτατα, διότι ο πατριαρχικός θάνατος πέρασε στα ψιλά.

Ίσως σε σοκάρει τό παιγνιώδες ύφος, ώρες ακόμα μετά το κακό, αναγνώστη – σόκαρε και εμένα όταν το ξαναδιάβασα. Αν ναι, λυπάμαι. Το όλο ποστ ξεκίνησε σαν μια προσπάθεια εξορκισμού του Κακού μέσω του Παραδόξου και της Τύχης – και επρόκειτο να καταλήξει με την αποστροφή «στα πρόχριστιανικά χρόνια, μια ψυχοστασία θα’χε δώσει «κάθαρη λύση»:

(Ιλιάδα Χ 209-213) 

καὶ τότε δὴ χρύσεια πατῆρ ἐτίταινε τάλαντα,

ἐν δ᾽ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,

τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δ᾽ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,

ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δ’ Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ…

Advertisements