Gaetano Pesce Church of Solitude I

Gaetano Pesce Church of Solitude I

«Les liens entre un être et nous n’existent que dans notre pensée. La mémoire en s’affaiblissant les relâche, et, malgré l’illusion dont nous voudrions être dupes et dont, par amour, par amitié, par politesse, par respect humain, par devoir, nous dupons les autres, nous existons seuls. L’homme est l’être qui ne peut sortir de soi, qui ne connaît les autres qu’en soi, et, en disant le contraire, ment

«Τα δεσμά ανάμεσα σ’ένα συνάνθρωπό μας και σε μας τους ίδιους, μόνο στη σκέψη μας υφίστανται. Η μνήμη, εξασθενώντας, τα εγκαταλείπει, και παρά την ψευδαίσθηση απ’ την οποία θα θέλαμε να εξαπατηθούμε, και με την οποία – από έρωτα, φιλία, ευγένεια, σεβασμό προς τον πλησίον, καθήκον – εξαπατούμε τους άλλους, ζούμε μόνοι. Ο άνθρωπος είναι το όν που δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ τα όριά του, που δεν γνωρίζει τους συνανθρώπους του παρά μόνο διαμέσω του εαυτού του – και ισχυριζόμενος το αντίθετο, ψεύδεται.»

M. Proust, À la recherche du temps perdu.

Gaetano Pesce, Church of Solitude II

Gaetano Pesce, Church of Solitude II

«Jag behöver inte ha bråttom. Mitt gamla «jag» kan inte springa ifrån mig, i varje fall inte lika lätt som jag kunnat sprina ifrån det.

Jag börjar med andra ord från början, och det ställer till problem.

Vad är min början? Mina första minnen eller de andras första minnen av mig?»

Δεν χρειάζεται να βιάζομαι. Ο παλιός μου εαυτός δε μπορεί να τρέξει μακριά μου, σε κάθε περίπτωση όχι τόσο γρήγορα όσο θα μπορούσα εγώ να τρέξω μακριά απ’ αυτόν.

Ξαναρχίζω μ’άλλα λόγια και απ’ την αρχή, και αυτή η αρχή ακριβώς είναι που δημιουργεί το πρόβλημα.

Ποιά είναι η αρχή μου;  Η πρώτη μου ανάμνηση του εαυτού μου ή η πρώτη ανάμνηση που είχαν άλλοι για μένα;»

Theodor Kallifatides «Ett nytt land utanför mitt fönster»

Gaetano Pesce, Church of Solitude III

Gaetano Pesce, Church of Solitude III

 

Οι φωτογραφίες από το έργο του Pesce που εκτίθεται στη ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης που επισκέφθηκα πρόσφατα. Επισκεπτόμενος την Νέα Υόρκη του 1970 και τρομαγμένος από τους «ατάκτως ερριμένους» ανθρώπους συνέλαβε την ιδέα ενός υπόγειου ησυχαστηρίου σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο στο κέντρο της πόλης, με μικρά ατομικά κελιά όπου ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί μόνος με τον εαυτό του, στη σιωπή.

Δυστυχώς, η ιδέα δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, απ΄όσο ξέρω.

Advertisements