Ασταγδιάλα.

Μετά από δύο μέρες απομόνωση, ξανά στην (ψηφιακή) πραγματικότητα. Ξενοδοχεία καίγονται στο Στρασβούργο, οι G20 συνεδριάζουν εν μέσωι κλαυθμού και οδυρμού, σεισμοί στην Ιταλία, ο σίφουνας Μπερλουσκόνι συλ-λυπείται, το αστροπελέκι Παυλίδης (στις επόμενες εκλογές ΜΑΥΡΗ σοκολάτα – κάνει καλό στην υγεία, ακούω) δεν παραιτείται… ένα μάτσο «εκλεγμένοι» (από τη ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ των Ευρωπαίων πολιτών, να εξηγούμεθα) απεφάνθησαν ότι ο ναζισμός και ο υπαρκτός σοσιαλισμός ένα και το αυτό…

 

αεισιχτίρεκείπουμπλέξαμε.

 

Είπα ν’ αλλάξω αέρα – και άνοιξα εφημερίδα πολιτισμένης χώρας. Πολιτισμένης, είπατε;  Τι είδε ο σουηδέζος;

 

SD-ledare sjöng vit-makt texter

 

Όπερ, μεθερμηνευόμενον, δια τους μη ομιλούντας την βαρβαρικήν σημαίνει ότι:

         το Σουηδικόν Δημοκρατικόν Κόμμαν (Sverigedemokraterna) είχε, αρχές Ιανουαρίου, συνάντηση νεολέρας (συνέδριο το λένε) πάνω σε ένα ferry boat που κάνει το δρομολόγιο Στοκχόλμη – Τάλιν. Σημείωση: στο ferry boat αυτό ισχύει ειδικό καθεστώς φορολόγησης οινοπνευματωδών, τα οποία στη Σουηδία είναι πανάκριβα, και έτσι, πολλοί βρίσκουν ευκαιρία να γίνουν ντίρλα. Αυτά για το επίπεδο του κόμματος και των νεολέρων συμμετεχόντων.

         Σ’αυτό τους το συνέδριο λοιπόν, οι σουηδικές κότες με τα Χρυσά Αυγά είχαν και μια απρόσμενη καλεσμένη. Μια ρεπόρτερ που – χαρά στο κουράγιο της και ούτε ψύλλος στον κόρφο της – έχοντας παρεισφρήσει στην οργάνωση προ μηνών, με κρυφή κάμερα και μικρόφωνο κατέγραψε τα τεκταινόμενα.

         Και ποια ήταν τα τεκταινόμενα καμεραμανατζού μου;

o      Ένα ρεμάλι ψηλά στην ιεραρχία του μητρικού κόμματος τραγούδησε, μεταξύ άλλων σουξέ ναζιστικού και ρατσιστικού περιεχομένου, το παλιό σουξέ του σουηδικού προπολεμικού ναζισμού Friheten leve (ελευθερία χαίρε – οποιαδήποτε ομοιότητα κτλ κτλ.)

o       Ο Σουηδός Καρατζαφιόζης Jimmie Åkesson έσυρε το χορό, ξεκινώντας το λαοφιλές άσμα «ο Όλοφ Πάλμε πάει στον κινηματογράφο» με γλαφυρούς στίχους όπως «Τ’όπλο πυροβόλησε, το αίμα έτρεξε – κι αυτός την έκανε»

         Αλλά το κλού της βραδιάς δεν ήταν όσα διημείφθησαν στο «πλοίο της αγάπης»… η δικαιολόγηση του περιστατικού από τον Αντώναρο του κόμματος είναι όλα τα λεφτά:

o       «Δεν είναι αλήθεια ότι ο Jimmie Åkesson ξεκίνησε να τραγουδάει, απλώς συμμετείχε» (διάβαζε, δεν είχα σιδηρολοστό, κύριε Πρόεδρε, με τα χέρια μου τον έπνιξα – ή, κύριε Αστυνόμε, αυτή έφταιγε, εγώ είδα φως και μπήκα…)

o       το τραγούδι σαρκάζει την αποτυχημένη διερεύνηση του φόνου του Πάλμε και δε δοξάζει το θάνατό του (το ότι κάποιος πανηγυρίζει τη μη αποκάλυψη των ενόχων δε σημαίνει ότι θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει;)

o       Οι νεολέροι «τραγουδούσαν ώρες» και μάλιστα «τραγούδησαν και σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά άσματα, ως η Διεθνής και το Τραγούδι προς το Στάλιν» (η πλήρης ανοησία ως νόμιμη άμυνα;)

o       Οι νεολέροι «είναι παιδιά με πολιτικά ενδιαφέροντα, που αγαπούν την μουσική με χαρακτήρα» (παλιοχαρακτήρα, θα συμπλήρωνα)

o       Οι νεολέροι «θα πρέπει να αστειεύονταν μετά από μια-δυο μπύρες» (όλο το Βόσπορο… in vino veritas, αγαπητοί μου…)

o       Το θέμα «δεν πρέπει να ληφθεί στα σοβαρά, κανείς απ’ εμάς δεν διέβλεψε πολιτικό περιεχόμενο σε αυτό» (τρέμω στη σκέψη των πραγμάτων στα οποία διαβλέπουν πολιτικό περιεχόμενο).

        Τέλος πάντων, οι κύριοι Σουηδοδημοκράτες αποφάσισαν «ενόψει της επικοινωνιακής πραγματικότητας όπου διαστρεβλώνονται τα λεγόμενά τους και ταυτίζονται μόνο με ένα είδος ακραίας μουσικής, αλλ’όχι με άλλο (sic να είναι πιο προσεκτικοί στο μέλλον.

 

Συμπέρασμα του undantag: απ’εδώ και πέρα μόνο Paris Match! Βλάπτει λιγότερο την υγεία…

 

Advertisements