Αστα να πάνε συμπέθερε…

Στην επαρχιακή πόλη της Εσπερίας όπου έτυχε να περάσω το βράδυ πριν την Πρωτομαγιά, δεν περίμενα βέβαια και μεγάλα πράματα για την επομένη. Στην καλύτερη περίπτωση, ένα σουλάτσο στην εξοχή, ένα πιάτο σπαράγγια με λειωμένο βούτυρο κι ένα ποτήρι τοπικό ξηρό Riesling.

Να θελήσουν οι νεοναζί να παρελάσουν πρωτομαγιάτικα, ούτε που μου πέρασε απ’ το μυαλό. Ο αφελής, νόμιζα ότι τη μέρα αυτή οι δυνάμεις του σκότους κλειδαμπαρώνονται στις τρύπες τους. Αλλ΄όχι, όσο πιο καμμένος ένας εγκέφαλος (ΔΕΝ αναφέρομαι κατ’ανάγκην στον Πάνο τον Καμμένο) τόσο πιο ηλίθιες ιδέες κατεβάζει. Elementary, dear Watson, οι νοσταλγοί του Χίτλερ θέλησαν να δείξουν πόσο γραμμένους μας έχουν όλους και προσπάθησαν να οργανώσουν πορείες στο κέντρο πολλών πόλεων της Γερμανίας.

Μαγιάτικο Στεφάνι

Μαγιάτικο Στεφάνι

Στο Mainz όπου έτυχε να βρίσκομαι, δεν τους χαρίστηκαν. Η αστυνομία απέκλεισε τις γέφυρες της πόλης, δεκάδες antifa βολτάριζαν στο κέντρο, τα συνδικάτα εναντιώθηκαν, μέχρι και η καθολική εκκλησία διαμαρτυρήθηκε. Σε άλλες περιπτώσεις θα έλεγα γι’αυτό το τελευταίο, «τώρα τους πήρε ο πόνος» προχτές προτίμησα να το αφήσω να περάσει έτσι – είχε πολλούς καθολικούς η παρέα.

Και ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο προσπέρασα την – όποια – υποκρισία της οργανωμένης θρησκείας, ήταν ένα πανώ της νεολέρας της (που έπιανε ένα ολόκληρο κτίριο – αυτό της τοπικής ΓΣΕΕ που τους το παραχώρησε). Το μότο; Kein Sex mit Nazis. Στη μαλλιαρή: «Μην πηδιέστε με Ναζί…»

Άνευ τίτλου

Άνευ τίτλου

Από μια νεολέρα της οποίας ο γκουρού διδάσκει την αποχή απ’ το σεξ πριν το γάμο, πώς να το ερμηνεύσω το παραπάνω ροζ μήνυμα;

  • ότι μας δουλεύουν, διότι ούτως ή άλλως αυτοί δε πηδιούνται με κανένα; ή
  • ότι δουλεύουν τον Παπάρα-τσι, και περνάν όμορφα, όπως όλοι οι φυσιολογικοί νέοι;

Κοίτα να δεις που η αποτυχημένη προσπάθεια των νεοναζί να δείξουν τα βρωμερά τους κρανία κάτω απ’τον μαγιάτικο ήλιο έστειλε όχι ένα αλλά πολλά ευχάριστα μηνύματα! Φορούσα το σαρδόνιο χαμόγελο μου σαν Rexona αυτό το πσκ – δε με εγκατέλειψε ποτέ…

Και του χρόνου!

Πριν κλείσω, να αποχαιρετήσω τον χειμώνα με το αγαπημένο μου χειμωνοχαιρετιστήριο τραγούδι (Jane Birkin live αύριο, δε βλέπω την ώρα!)

Και με μερικούς από τους πιο αγαπημένους μου στίχους του Ρίτσου, με αφορμή αυτό που διάβασα στην Κρότ.

Το καπνισμένο τσουκάλι

Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά
Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα
 
Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί
Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές, σ’ όλα τα χείλη
Έτσι, να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη
 
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε
Τέτοια ποιήματα σου φτιάχνω εκατό την ώρα
Αυτό θέλουμε κι εμείς
 
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου
απ’ τον κόσμο
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο

Advertisements