Ή, οι περιπλανήσεις του μικρού undantag στα «όρη στάγρια βουνά» μέρος Α.

Οι νεοΈΛληνες ηδονίζονται με ξωκλήσια-μινιατούρες στις εθνικές και επαρχιακές οδούς, που θυμίζουν (λές και η ανθρωπότης δίνει δεκάρα), πού ακριβώς «(παρ΄ολίγον) θυσιάστηκαν στο Μολώχ της ασφάλτου», που θάλεγε και ο Νίκος Ευαγγελάτος, αυτοί ή οι συγγενείς τους (αλκοόλ; κακοτεχνίες; απροσεξία; αλλ οφ δη αμπόβ;)

Οι Αυστροβαυαροί γηγενείς των Άλπεων, είναι πιο αλλέγροι αλλά λιγότερο εξωστρεφείς. Θυμάστε το τραγουδάκι των νειάτων μας;

Ε, το πήραν τοις μετρητοίς.

Σταυροί – ένας έξω στην αυλή κάθε καλυβιού.

Οικογενειακοί – από πάππου προς πάππο.

Σε όλα τα μεγέθη και χρώματα.

Οικολογικοί – από ξύλο.

Με έναν πάσχοντα Ιησού (συχνά με αηδιαστικά ρεαλιστικές πληγές) στο κέντρο.

Με σκεπή – διότι εδώ δεν είναι άνυδρος Γολγοθάς, είναι Άλπεις , και χιονίζει πολύ!

Με φωτογραφίες προσφιλών νεκρών και αγελάδων.

Που θυμίζουν, ότι σε όλα τα μήκη, πλάτη (και ύψη) της γης, η δεισιδαιμονία και ο φόβος του θανάτου έχουν λίγο πολύ την ίδια άσχημη φάτσα.

ΥΓ: ο ιδιοκτήτης της καλύβας του undantag (κατά το «η καλύβα του μπαρμπα-θωμά») μας ζήτησε ν’ανάψουμε το επόμενο κερί μόλις σωθεί αυτό που έκαιγε όταν μας παρέδωσε τα κλειδιά. Δεν τον απογοητεύσαμε.

ΥΓ2: από λάθος παρεισέφρυσε στο άλμπουμ και ένας Άγιος Ουμβέρτος, βοήθειά μας. Είπα να τον βγάλω, αλλά φοβήθηκα τη θεία δίκη. Σταυρός με κέρατα είν’ αυτός…

Advertisements