ή «αφού με χαλάει, γιατί το καπνίζω

είχα αποφασίσει να κόψω τα θέατρα στο Broadway (εκτός από τα musicals που είναι ειλικρινή μες την αφέλειά τους). Έλα όμως που δεν πρόλαβα να ξεμυτίσω στο Μεγάλο Μήλο, και ήρθα φάτσα με φάτσα με αυτό:

Το αγαπημένο μου θεατρικό. Του αγαπημένου μου συγγραφέα. Και μια που με αρέσει ο Nathan Lane (το θυμάστε το τελευταίο remake του «Κλουβιού με τις Τρελλές«) και μεγάλωσα με Roseanne και Third Rock from the Sun (δηλαδή με John Goodman και Bill Irwin) είπα: ας πάει το παλιάμπελο (το πόσο πήγε το παλιάμπελο ας μη το συζητήσουμε, κλαψ).

Για να μαστε δίκαιοι, ίσως να φταιγε και η αγγλική μετάφραση, που χάνει λίγο απ’ τη σπιρτάδα του γαλλικού πρωτοτύπου (παρένθεση: θαυμάζω τον Beckett, μεταξύ άλλων, διότι μπόρεσε να γράψει, αγγλόφωνος αυτός, στα γαλλικά καλύτερα απ’ότι στη μητρική του γλώσσα).

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό:

  • δεν υπήρχε η υπαρξιακή αμηχανία που – υποτίθεται πως – βασανίζει τους πρωταγωνιστές. Οι ατάκες διαδέχονταν η μία την άλλη λες και επρόκειτο για επιθεώρηση.
  • οι περί Θεού αφορισμοί ήταν μάλλον υποτονικοί (και δεν ξεσήκωσαν ιδιαίτερο γέλιο στο ακροατήριο): είναι δυνατόν ο καθωσπρεπισμός (πως αλλοιώς να αποδώσω τον όρο political correctness;) και ο φόβος των θεούσων της Αμερικής να χτύπησε και το Broadway; Στο κάτω κάτω, μια από της πιθανές ερμηνείες του έργου είναι ξεκάθαρη και από τον τίτλο του ακόμη: Εn attendant Godot (God+ot,  η γαλλική υποκοριστική κατάληξη, με μια τζούρα υποτίμισης και ειρωνείας) = Περιμένοντας τον Θεούλη (που τους στήνει συνεχώς). Αν σε χαλάει, μη το ανεβάζεις.
  • ο John Goodman είχε μια προσποιητή προφορά του αμερικάνικού νότου (και βαριά, ακόμη και για τα δεδομένα του Μισούρι απ΄όπου κατάγεται). Όχι, αγαπητοί μου αμερκανοί, η σχέση Pozzo – Lucky, δεν έχει να κάνει με τη δουλεία, το όσα Παίρνει ο Άνεμος και την κουρτινοτουαλέτα της Σκάρλετ ο’ Χάρα: για την συναισθηματική εξάρτηση ανθρώπου από άνθρωπο μιλάει.

Συμπέρασμα: από σήμερα – μόνο κουλτούρα, και όποιος αντέξει.

Advertisements