bxl

 

Τρείς ημιμεθείς (όχι ημιμαθείς) σε μια μαύρη Τζάγκουαρ. Έξω απ΄το νεόδμητο ξενοδοχείο γωνία Place Jourdan και Rue Froissart. Μεσάνυχτα. Μικρό sac voyage έξω απ’ το porte baggages. Γέλια. Φιλιά. Anders, Jonas, καλό ξημέρωμα. Αθόρυβο ξεκίνημα – σαν πάνω σε μουστάρδα.

Κλασσική μουσική μέχρι έξω στο φουαγιέ. Χαίντελ. Φόβος και τρόμος των clochards τα κρύα βράδια. Δίλημμα: κώφωση ή πνευμονία; Υπογραφή. Πιστωτική. Κάρτα μέλους.Ταυτότητα. Χαμόγελο. Ανάγκη αδήριτη για κατούρημα. Δωμάτιο που βλέπει το Parc Léopold. Queen size bed. Pas mal, Jean-Claude. Η λεκάνη κιτρινίζει. 1, 2, 3 Gueuzes. Α, και μια Frambozen. Ανακούφιση άφατη.

Ξεπακετάρισμα. Γραβάτα άλυτη στην κρεμάστρα. Πουκάμισο καθαρό για αύριο. Μανικέτια. Φακοί επαφής στο νιπτήρα. Κρέμα νυκτός. Απόφαση, επιτακτική και απότομη. Τρίξιμο πόρτας. Ασανσέρ. Ρεσεψιονίστ. Χαζό χαμόγελο. Χαίντελ – Concerti Grossi. H δεύτερη κίνηση.  Largo – θρήνος του όμποε και του τσέλου.

Ο Antoine, ακόμη ανοιχτός. Όπως τότε. Κανόνες: Chers clients! Commander vos viandes AVANT vos frites. Les sauces ne se mettent à part que sur demande AUB.

Un petit cornet de frites à emporter, sauce poivre mise à part, s’il vous plaît. 3 ευρώπουλα παρά κάτι. Ρέστα από πέντε. Η γελοία φάτσα του ανάξ-ιου στη μια πλευρά του ευρώπουλου.

L’Esperance. Ανοιχτή. (L’ Esprit de Sel δίπλα, κλειστό και σκοτεινό. Ο καστανόξανθος πρώην πυγμάχος με τη σπασμένη μύτη;) Μια Leffe – blonde! Διπλοτηγανισμένες frites στο πλαστικό τραπέζι. Βουτηγμένες στη sauce poivre. Η χαρά της χοληστερίνης. Απέναντι, chez Vatel. Ανοιχτό. Η θύμηση της ζεστής baguette ή ενός couque au chocolat χαράματα μεθυσμένος. Όχι σήμερα.

Rue Gray. Ο διανυκτερεύων Ινδός.  Ο παλαιστίνιος κομμωτής με τα ξουράφια. Forte dei Marmi. Κατουρλιό οικουρών σκύλων. Πολυκατοικίες για νεόπλουτους αξιωματούχους των κοινοτήτων, άδειες. Βενζινάδικο γωνία Rue Gray και Rue du Sceptre. Πίσω, η μαγεμένη Rue de l’Orient. Etterbeek. Μπροστά, Ixelles. Rue du Sceptre, η ανοδική. Η έμπνευση του Hergé για το "Σκήπτρο του Βασιλιά Οττοκάρ"… βρώμικα κτίρια των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Το παλιό σπίτι. Η Cathy ακόμη εκεί, αξία σταθερή μέσα στο χρόνο. Τα έπιπλά μου, ακόμα εκεί; Άνοδος. Το θέατρο Varia – άνοστες παραστάσεις, αλλά τουλάχιστον αθόρυβο – ούτε μια ενόχληση στα δύο χρόνια γειτνίασης. Rue Wayenberg: πρωϊνά στο δρόμο για το γραφείο, με ομίχλη. Και κρύο. Και παγοκάρφια – σταγόνες βροχής μετατρεπόμενες σε πάγο στο άγγιγμα του εδάφους. Πατέντα βρυξελλιώτικη. Απέναντι, η δημοτική πισίνα. Μπροστά, η γέφυρα. Έργα στις ράγες μέχρι το Σταθμό του Λουξεμβούργου. Κίνηση στα φανάρια Rue du Sceptre – Rue du Trone. Δύο νέγροι, ανοιχτό πειραγμένο αμάξι, δυνατή μουσική. Τα γυαλιά ηλίου του οδηγού. Το εστιατόριο με τα φτηνά και υπέροχα tajines. Place Blyckaerts. Ο Wiertz δαφνοστεφής. Παλιά, με μια κόκκινη μύτη κλόουν κολλημένη στο πρόσωπο, χαμένη τώρα και αυτή. Μεθυσμένοι στη στάση του λεωφορείου. Rue Malibran (η Βέλγα de Pompadour, τρομάρα της), κάθοδος, ακάθεκτος.

Δυό μαροκάνοι φάτσα μπροστά. Άκίνδυνοι. Χαζόγελα. Μυρωδιά χόρτου. Αρχή του πορτογαλικού γκέτο της Place Flagey. Mateus και πολυκαιρισμένα πόρτο στις βιτρίνες. Γωνία Rue Malibran, και Rue du Collège, o άραψ μπακάλης – η χυμένη κρέμα γάλακτος στο δάπεδο χρόνια πριν. Για μουσακά. Τι νεύρα. Τι μπινελίκια. Δίπλα, ο άραψ χασάπης – "Un kilo de hachi de porc svp. – De QUOI? …". Μουσακάς με κιμά αρνίσιο…

Petite Rue Malibran, γιαπί. Η διατηρητέα façade, άθιχτη. Από πίσω της, κενό πλήρες. Πρακτορεία ταξειδίων.  

Βελγική Ραδιοφωνία Τηλεόρασης. Το Belga ακόμη ανοιχτό. Λίγοι θαμώνες. Στο φόντο, κακάσχημη εκκλησία του Αγίου Φούφουτου.  Τσιμέντο, τσιμέντο, γρανίτης, τσιμέντο. Τα Étangs d’Ixelles, άφαντα; Α, να τα πίσω απ’ το εμετικό υπόστεγο. Καλύτερα άλλα πέντε χρόνια γιαπί αυτή η πλατεία. Όλα τ’ αλλα μπαρ, κλειστά. Καρέκλες πάνω στα τραπέζια. Φρεσκοσφουγγαρισμένο πάτωμα.

Με κόκκινο τα φανάρια της Chaussée d’Ixelles. Που υπομονή για αναμονή. Η Chaussée d’Ixelles, μαλακά ανοδική, σε όμορφα μέρη άγουσα. Άλλη ώρα. Rue Lesbroussart. Οι γραμμές του τραμ. Chaussée de Vleurgat. Επιτέλους. Vleurgat = τρύπα στ’ αλεύρι. Τρύπα στο νερό. Η ίδια κι απαράλλαχτη. Χαμηλά, στο ύψος της Place Flagey, μικρά μπαράκια. Το σπίτι της Laura απ’ τη γραμματεία και του αγοριού της του Vincent, με τα σκυλιά και τις γάτες τους (και μια κόρη, πρόσφατα). Ψηλά, στο ύψος της Avenue Louise, σνομπ εστιατόρια. Και λίγο πιο πάνω απ’ τη μέση…

Κούραση στην απότομη ανηφόρα της Vleurgat. Πρώτη φορά – παλιά, δύο λεπτών υπόθεση. Απέναντι, ένα σπίτι παλιά υπό κατάληψη, τώρα σενιαρισμένο απ’τον ιδιοκτήτη. Κρασιά με το ποτήρι. Dégustations. Vin du mois: Chardonnay. Ξεχασμένη πινακίδα: "Le beaujolais nouveau est arrivé". Μια ασήμαντη κάθοδος προς τα Étangs, σ’ ένα μικρό δασάκι…

Ιδρύματα. Ευαγή. Ευάερα. Ευήλια. Η στάση του λεωφορείου λίγο πάνω απ’ τη μέση της οδού. 70, 72, 74. Απέναντι, το νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού; Όχι ακόμα. Αχ, η σειρήνα της νύχτες στο διαμέρισμα του 3ου-4ου ορόφου.  76, 78. Προσοχή, επικίνδυνη ζώνη.

Νάτο το νοσοκομείο. Το πρώην νοσοκομείο. Ίχνη μετακόμισης. Ύπνος ατάραχος, ασείρηνος τώρα πια για τους περίοικους. 84, 86, προσοχή στα ονόματα, στα θυροτηλέφωνα, στα πόμολα, στα χρώματα της πόρτας, στον αριθμό των σκαλοπατιών, στα τεχνάσματα της μνήμης.  Ονόματα άγνωστα, πόμολα ανέγγιχτα, πόρτες και κουδούνια δίχως αναμνήσεις.

Αvenue Louise. Υπερβολικά πάνω. Μεταβολή. Τι διάλο; Άνοιξε η γή; Απόπειρα λογικής σκέψης. Μόνα γνωστά:  Maison de maître (όπως το 85 % των σπιτιών εκεί), vis-à-vis στο παλιό νοσοκομείο. Ένα στενό σκαλοπάτι. Τοίχοι, φθαρμένοι μπλε. Τέσσερα κουμπιά, τρία ονόματα στο θυροτηλέφωνο. Όλα όμως αταίριαστα με το παρόν.

Άραγε πρόλαβε την μετακόμιση του νοσοκομείου να ευχαριστηθεί ήσυχο ύπνο με το παράθυρο ανοιχτό; Και ποιό νούμερο ήτανε;

Ειρωνεία της πουτάνας της τύχης. Έξι χρόνων σκέψεις, ευχές και κατάρες, δεν έβρισκαν το δρόμο.

Ταξί! Place Jourdan no 1 s’il vous plaît. Pourriez-vous éteindre la radio? C’est gentil, merci. Μπερδεύεται με τη μουσική που’χω μέσα στο κεφάλι μου.

 

 

Advertisements