Βγαίνω έξω απ’ το μετρό, τρέχοντας. Εϊχα (πάλι) αργήσει. Άχ, Marie-Françoise, γιατί πρέπει πάντα οι κρασοκατανύξεις (sangria, για να είμαστε πιο ακριβείς) που οργανώνεις να είναι ακριβώς στη μέση του πουθενά; Πώς διάλο βγαίνουν απ’ αυτόν το σταθμό;

Οοουπς, τι είναι αυτό;

Muß Toleranz auch Intoleranz tolerieren!? = οφείλει η ανεκτικότητα να ανέχεται την έλλειψη ανοχής;!

Muß Toleranz auch Intoleranz tolerieren!? = οφείλει η ανεκτικότητα να ανέχεται την έλλειψη ανοχής;!

Μα φυσικά – αρχικά και κατ’αρχήν. Μα όχι με την χριστιανική (μπρρρρ) έννοια. Εξηγούμε. Εκλογικεύουμε. Επιχειρηματολογούμε. Στρατευόμαστε. Αν ο κάφρος απέναντί μας δεν αλλάζει, αλλά δε γίνεται επιθετικός ή δε μπορεί να μας αγγίξει, τον αφήνουμε να πάει στην ευχή του θεού και της παναγίας (που, φυσικά, δεν υπάρχουν). Εξαιρετικά ή κατ’εξαίρεσιν, αν ο κάφρος απέναντί μας δεν αλλάζει, παρά προς το χειρότερο, τότε, πράττουμε τα νόμιμα.

Advertisements