Αka Ενάντια στη Βαρύτητα και το Χρόνο

Την περασμένη Κυριακή, κοντά στο χωριό του undantag γιορτάστηκε ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός: Commerzbank Marathon.

Ναι, το ξέρω, αυτές οι καπιταληστοτράπεζες, που ρουφάν το αίμα του κοσμάκη, οργανώνουν ένα αθλητικό γεγονός για να βγουν λάδι κτλ κτλ. Όμως η επιτυχής οργάνωση ενός μαραθωνίου δρόμου στον οποίο παίρνουν μέρος χιλιάδες δρομείς, απαιτεί χρήμα και εμπειρία. Επίσης, είναι μια καλή ευκαιρία για μια τελευταία κούρσα στη φύση πριν τις άχαρες προπονήσεις στο χειμωνιάτικο κρύο. Άρα, χαμηλώνουμε για λίγο τα αντικαπιταλιστικά αντανακλαστικά!

Αρχικά είπα, θα τον τρέξω ολόκληρο, ας πάει το παλιάμπελο. Αλλά οι υποχρεώσεις, τα ταξείδια, η ελάχιστη προπόνηση, μου τσεκούρωσαν τις προσδοκίες όπως ο Αλμούνιας τα σχέδια παροχών Υπουργού Οικονομικών σπάταλης χώρας της ευρωζώνης.

Σκυταλοδρομία λοιπόν. (12 + 6 + 10 + 14.2). Σε μένα έλαχε το μακρύτερο κομμάτι, το τελευταίο. Με συν-δρομείς φίλους. Με κέφι. Χωρίς σοβαρή προετοιμασία.

Καθώς το πρωί δεν είχα τίποτε άλλο να κάνω, πριν πάω στον τελευταίο σταθμό αλλαγής, πέρασα απ’ την εκκίνηση να ζητωκραυγάσω τον πρώτο της ομάδας. Μέσα απ’ την ομίχλη ένα πλήθος Αιθιόπων και Κενυατών πέρασαν μπροστά μου με ταχύτητα ασύλληπτη. Μηχανές. Άξιοι, αν σκεφτεί κανείς τη σκληρή προπόνηση στο υψόμετρο και με τα πενιχρά μέσα των χωρών τους. Όχι χωρίς χαιρεκακία για τους ναζί των Ολυμπιακών του Βερολίνου, σκέφτηκα «Σήκω Αδόλφε να τους δεις!» Ελπίζω να μη θεωρηθεί αντίστροφος ρατσισμός η παραδοχή ότι, από κατασκευής και συνθηκών, είναι πολύ καλύτεροι δρομείς από τα τέκνα της καλοζωισμένης δύσης.

Μετά την εκκίνηση, γραμμή για τον σταθμό μου. Η τρίτη δρομέας, στην υπολογισμένη ώρα. Good job! Όλα ρολόι. Από μένα εξαρτάται τώρα. Χρονόμετρο, check. Championchip, check. Αλλαγή μουσικής (η ήρεμη Carla Bruni και ο Anthony & the Johnsons δίνουν τη θέση τους σε ένα μπιτάτο mix της Madonna) check. Το βραχιόλι – σκυτάλη, αλλάζει χέρι – check & go.

Βολίδα – πότε θα μάθω να συγκρατώ την πρώτη ορμή μου; Δυο φίλοι στο πλήθος «bravo, undantag». Χαμόγελο. Σιγοψυθίρυσμα «miles away…». Συγκεντρώσου!

Ξεχνάς τα πάντα και τρέχεις, όπως εκείνος ο γιόγκι που έτρεχε διαλογιζόμενος. Γιατί να σταματήσεις για νερό, να πέσεις και να ΄χουμε δράματα; Δεκατέσσερα χιλιόμετρα, δε χρειάζεται επιστήμη! Μετράς όσους προσπερνάς (όσοι τρέχουν μαραθώνιο στατιστικά εξαντλούνται από το 30 χιλιόμετρο και μετά!). Το ηθικό ανεβαίνει. Ο καιρός υπέροχος. Δεκατέσσερις βαθμοί, λιακάδα. Απόλαυση να βλέπεις το τοπίο ν’ αλλάζει.

Στους δρόμους, γιορτή. Αυτοσχέδιες μπάντες δίνουν (εθελοντικά, μερικές) το ρυθμό. Η Madonna έχει σκληρό ανταγωνισμό. Οι λιγότερο αθλητικοί τύποι μας παρακολουθούν από Biergarten και Trinkhalle. Το κομμάτι μου, αρχικά, περνάει τις εξοχές. Μετά μπαίνουμε στην πόλη. Άλλη μια παρέα φίλων. Απλώνω το ιδρωμένο χέρι. Άλλα δύο χιλιόμετρα. Άλλα δύο χιλιόμετρα!; Πότε διάλο πέρασαν; Τηλέφωνο γρήγορα!
– Ελάτε στο τέρμα, φτάνω σε λιγότερο από δέκα λεπτά!
– Τσακιζόμαστε!
«Θριαμβευτικός» τερματισμός και των τεσσάρων. Λιγότερο από τέσσερις ώρες. Προσωπικός χρόνος, 70 λεπτά, ήτοι περίπου 12 χιλιόμετρα/ώρα. Με ενέργεια για τουλάχιστον άλλα δεκαπέντε χιλιόμετρα, και ήρεμο σφυγμό. Όχι και άσχημα. Αλλά πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης. Ο πρώτος μαραθωνοδρόμος τερμάτισε σε κατά τι περισσότερο από 2 ώρες – τοπικό ρεκόρ…

Αποφάσεις, αγαπητό μου ημερολόγιο (αν και είναι μακριά η Πρωτοχρονιά):
– του χρόνου, τρέχουμε μαραθώνιο. Τέλος της άνοιξης, μετά τις βροχές και πριν τις ζέστες. Λουξεμβούργο (νυχτερινό τρέξιμο μετά δημοσίων θεαμάτων, να δεις και φίλους και να κάνεις και εκείνη την κρουαζιέρα στο τριεθνές) ή Mainz (λιγότερος κόσμος, μέσα από βιομηχανική περιοχή…)
o Στόχος: σαφώς λιγότερο από 4 ώρες – ει δυνατόν πιο κοντά στις 3 30’
– Χειμωνιάτικη προπόνηση – έξω, όχι στο διάδρομο όπως πέρυσι!
– Για ζέσταμα, θα τρέξεις μισό μαραθώνιο το Μάρτη. Κοντά στο χωριό.
o Σταθερή ταχύτητα λιγότερο από 5 λεπτά στο χιλιόμετρο.
– Θα παρουσιάσεις επιτέλους, το βιβλίο του Murakami που σε ξανάβγαλε στο δρόμο.

Advertisements