(άντε καλά, ο κανόνας της φθίνουσας χρησιμότητας του εισοδήματος – όταν εγώ πήγαινα πανεπιστήμιο το σύγγραμα της Δημοσίας Οικονομικής δεν είχε ακόμη μεταφραστεί).

Με αφορμές:

1. δημοσίευμα του Βήματος για τα νέα μέτρα – ιδέα μου, ή η λέξη «κλίμακα» δεν υπήρχε στο άρθρο αυτό;

2. την καταπλητική αφίσα που βρήκα εδώ.

 

Ο κανόνας λοιπόν αυτός – σα να βλέπω τον υπέργηρο καθηγητή μου να τον ξαναεξηγεί μπροστά στα έκθαμβα μετεφηβικά μάτια μου, λέει τα εξής άκρως επιστημονικά:

 

– Αν ο Χ έχει μηνιαίο εισόδημα 1000 ευρώπουλων (ΣΣ: εμφανώς, μεγιστάνας του πλούτου), χρειάζεται 500 για το ενοίκιο (ΣΣ: γκαρσονιέρα στα Ταμπούρια – με συγκάτοικο), 300 για να φάει (ΣΣ: Happy Meals, κουλούρια, αδέσποτες γάτες και νεράτζια από τις νεραντζιές του κέντρου, αν υπάρχουν ακόμα) 150 άλλες πάγιες ανάγκες (ΣΣ: ο αγαθός καθηγητής εν έτει …., φώς νερό τηλέφωνο, ένα ρούχο και ένα σινεμά είχε υπόψιν, σήμερα προσθέστε κινητό και ίντερνετ…) και τα υπόλοιπα 50 στην άκρη για μια κακιά στιγμή (ΣΣ: δεν είχαν βγει ακόμη τότε τα δάνεια κακιάς στιγμής με προνομιακό επιτόκιο) .

– Αν πάλι ο Ψ έχει μηνιαίο εισόδημα 10.000 ευρώπουλων (ΣΣ: ήτοι το 1/3 ενός δικηγόρου της Πλ. Κωλωνακίου = ακριβώς ένας Κούγιας, από άποψη ύψους), χρειάζεται 1500 ευρώ για το ενοίκιο (ΣΣ: τριάρι στην Κηφισσίας), 1500 για να φάει (ΣΣ:  Μπαιρακτάρης, Καράμπαμπας) 1500 άλλες πάγιες ανάγκες (ΣΣ:  φώς νερό τηλέφωνο, δυό ρούχα, δύο σινεμά, 700 ευρώ στην παραδουλεύτρα, κινητά και ίντερνετ έχει στο γραφείο), και τα υπόλοιπα 5.500 … στην άκρη για μια κακιά στιγμή (ΣΣ: αν η κακιά στιγμή είναι το τελευταίο σκυλοτράγουδο της Βίσση, στην άκρη θα μαζευτούν πέντε δίσκοι εκείνης της τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρας λουλουδούς) .

– Αν πάλι ο Ω έχει μηνιαίο εισόδημα 100.000 ευρώπουλων (ΣΣ: ήτοι τριών δικηγόρων της Πλ. Κωλωνακίου μαζί = 1 ολόκληρος Κούγιας από άποψη ύψους = περί τα 1.5 @ρχιδι@ συνολικά), χρειάζεται 7000 ευρώ για το ενοίκιο (ΣΣ: διαμέρισμα στην Εκάλη -αν δεν το’χει αγοράσει ακόμη), 4000 για να φάει (ΣΣ:  υπάρχει ακόμη το Boschetto;) 4000 άλλες πάγιες ανάγκες (ΣΣ:  φώς Εβιάν τηλέφωνο, τρία ρούχα, τρία σινεμά μια παράσταση της Ντενίσης, 700 ευρώ στην παραδουλεύτρα, 700 στον μπάτλερ και 700 στη μαγείρισα, κινητά και ίντερνετ έχει στο γραφείο), και τα υπόλοιπα 85.000 … στην άκρη για μια κακιά στιγμή (ΣΣ: και οι νήσοι Κάυμαν, στην άκρη του χάρτη βρίσκονται) .

Ελπίζω έγινα αντιληπτός. Πιο λιανά, ο κανόνας αυτός λέει ότι:

– οι πάγιες ανάγκες είναι πάγιες ανάγκες, ένα μίνιμουμ το οποίο πρέπει να παραμένει αφορολόγητο διότι, αν φορολογηθεί, στην επόμενη φορολογική χρήση το κράτος θα έρθει ενώπιον ενωπίωι μ’ένα μάτσο άχρηστα κόκκαλα.

– όσο απομακρύνεται κανείς από τις πάγιες ανάγκες, τόσο τείνει ή να αποταμιεύει ή (ανάλογα με τη νοοτροπία) να ξοδεύει σε πράγματα χωρίς τα οποία θα μπορούσε να ζήσει…  δηλαδή, όσο αυξάνεται το εισόδημα, τόσο μειώνεται η χρησιμότητά του.

Πρακτική εφαρμογή του κανόνα είναι η κλίμακα φορολογικού συντελεστή στη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων…

Εννοείται πως, ο κανόνας της φθίνουσας χρησιμότητας του εισοδήματος δε βρίσκει εφαρμογή επί εταιρειών, όπου η χρησιμότητα του κατακρατούμενου εταιρικού κέρδους (μετά την αφαίρεση των δαπανών και την πληρωμή μερίσματος) είναι μηδενική. Οι εταιρείες – δυστυχώς – δεν μπορούν να μείνουν ένα μάτσο κόκκαλα. Κατά συνέπεια, η κλίμακα φορολογικού συντελεστή δεν (πρέπει να) εφαρμόζεται επί εταιρειών.

Τ’άκουσες, Γιωργάκη, τα νέα;

(και γράμματα γνωρίζω…)

Advertisements