ήλθε για να διαβάσει


Notte piovosa

Fa freddo canne

Ne fumi l’una dopo l’altra

Ed io – di solito –

bocche-portacenere

Non bacio

Questioni di principio.

 

Mano posta

Sulle mie spalle

Un’altra, ti sfiorava la schiena;

 

E poi,

Corsa frenetica

Per le strade di una città

Nemica, strana ed estranea;

 

E poi,

Un letto disordinato

Due occhi

D’azzurro, trasparenti;

 

Ed un sorriso

Da mille cherubini in coro

 

Advertisements

Εκτός σειράς. Διπλές. Μα σύντομες. Δεν είχα χρόνο… Αλλά η ιερόδουλος μνήμη…

 

Β. Κορνάρου, Ερωτόκριτος, Μέρος Α, στ. 863-4:

 …κι από την πρώτη αργατινήν*, που’παιξε το λαγούτο
ελόγιασά το, κ’είπα το: ‘Για μένα-ν ήτον τούτο’…

 * νύχτα (απ’ το «αργά»)

 

 

Gabo (Gabriel García Márquez), El Amor En Los Tiempos Del Cólera, p. 41:

También sabía que era uno de los músicos del coro, y aunque nunca se había atrevido a levanter la vista para comprobarlo durante la misa, un domingo tuvo la revelación de que mientras los otros instrumentos tocaban para todos, el violín tocaba sólo para ella.

Ήξερε ακόμα πως ήταν ένας από τους μουσικούς στη χορωδία και αν και ποτέ δεν είχε τολμήσει να σηκώσει το βλέμμα της στη διάρκεια της λειτουργίας για να το επαληθεύσει, μια Κυριακή, αισθάνθηκε ως αποκάλυψη, πως ενώ τ’άλλα όργανα έπαιζαν για όλους, το βιολί έπαιζε μόνο για κείνη.

(μτφ: Κλαίτης Σωτηριάδου-Μπαράχας εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 1986)

 

 

Το τηλέφωνο χτύπησε στις 10.15 το πρωϊ. Δύο καντάρια ζοχάδα. Οι συνήθεις ύποπτοι:

  • Undantag?
  • Χρμπφχ…
  • Ετοιμάσου, σε μισή ώρα περνάμε απ’το σπίτι σου για καφέ και γλυκό (sic) για να πάμε στη συνάντηση των αντικέρ μετά.
  • Μα, γύρισα σπίτι νωρίς χθες…
  • Ε, ωραία λοιπόν, πού το πρόβλημα;
  • Νωρίς το πρωϊ…
  • E, εντάξει, είπαμε θα πιούμε καφέ…

45 λεπτά, ένα κρύο ντους και ένα ristretto αργότερα, τρία άλλα χαμένα κορμιά προσάραξαν στο καθιστικό μου.

  • Ό,τι και να κάνω, ό,τι και να πω, δε θα με αφήσετε να αγοράσω τίποτε, ΄ντάξει;
  • Μα φυσικά, αστειεύεσαι; – ούτε εμείς θα πάρουμε τίποτε άλλωστε. Για να χαζέψουμε πάμε.
  • ΟΚ τότε.

120 λεπτά αργότερα

  • Μα δεν είναι υπέροχο!;
  • Είναι καταπληκτικό! 1908-1912;
  • Το πολύ. Ο συνδυασμός των χρωμάτων τόσο τολμηρός για την εποχή του! Θυμίζει εκείνο το κομμάτι που’χαμε δεί σ΄εκείνη τη γκαλερί στο … εκείνο το μισού μέτρου βάζο, που μόνο αν ληστέψεις τράπεζα το αγοράζεις…
  • Αυτό ήταν 1904-06. Πάντως, η λεπτομέρεια στα άνθη και τα σέπαλα, περίεργη. Είσαι σίγουρος ότι το φινίρισμα δεν έγινε στο χέρι;
  • Α-π-ο-κ-λ-ε-ί-ε-τ-α-ι, μη λες ανοησίες, σε αυτή την τιμή… λες;
  • Κοίτα αυτό εδώ το φυλλαράκι, πως διπλώνει, δε γίνονται μόνο με οξύ τα σχέδια αυτά…
  • Βoh… noοοο…
  • Ben sì!
  • Entschuldigen Sie, kann man auch mit Kredit- oder EC Karte zahlen?

5 λεπτά και μια ανάληψη αργότερα, κρατούσα προσεκτικά στα χέρια μου αυτό:

Άνθος - φύλλο που διπλώνει ρεαλιστικά
Άνθος – φύλλο που διπλώνει ρεαλιστικά

Ο Émile Gallé γεννήθηκε το 1846 στο Νancy της Λωρραίνης, μιας επαρχίας που σκαμπανέβαζε τους τελευταίους αιώνες μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Στην τελευταία σπούδασε και μαθήτευσε (Weimar, Ruhr) ο προτεστάντης καλλιτέχνης.

Γόνος καλλιτέχνη-επιχειρηματία, από νωρίς συνδύασε τις πρακτικές-επιστημονικές σπουδές (χημεία, ορυκτολογία, βοτανική) με μια σπάνια καλλιτεχνική φύση. Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεξε τις (δυστυχώς, συχνά υποτιμούμενες) εφαρμοσμένες τέχνες. Εξαίρετος κεραμίστας και υαλουργός, περιζήτητος, στην εποχή του, επιπλοποιός, έθεσε στην υπηρεσία της τέχνης μια πλειάδα επιστημών. Τη βοτανική, για τα σχέδια των βάζων με φυτικά μοτίβα. Τη χημεία, για το χρωματισμό του γυαλιού και τη διάβρωσή του με οξύ (‘éffet camée).

Υπογραφή - διαβρωμένη με οξύ, 1907 ή μεταγενέστερη.
Υπογραφή – διάβρωση με οξύ, 1907+

Δεν ήταν όμως αιθεροβάμμων. Συνδύασε την καλλιτεχνική επιτυχία με την κερδοφόρα εμπορική δραστηριότητα  (εμπορικοί αντιπρόσωποι σε Ευρώπη και Αμερική, παρουσία σε πολλές διεθνείς εκθέσεις) και την κατοχύρωση των μεθόδων παραγωγής του με διπλώματα ευρεσιτεχνίας (ανήκουστο για καλλιτέχνη της εποχής). Στον ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό στίβο διακρίθηκε για την αγάπη του για τη φύση – πρώιμη οικολογική συνείδηση (πήγαινε κυνήγι χωρίς όπλο) και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου (επίσης, ήταν απ’τους πρώτους που υποστήριξαν δημόσια τον Dreyfus).  Πέθανε νέος, από λευχαιμία. Η γυναίκα του συνέχισε το έργο του. Η École de Nancy, της οποίας αναγνωρίζεται ως ο κυριότερος εκπρόσωπος, επιβίωσε και τα έργα που σχεδίασε μας τον θυμίζουν για πάντα, είτε πρόκειται για κομμάτια εκατομμυρίων σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές κροίσων (pièces uniques, 1, 2, 3, 4) είτε για την πιο banale παραγωγή του εργαστηρίου του, όπως το μικρό αγγειόσχημο βάζο στο περβάζι μου.

Αλλάζει ελαφρώς χρώμα με το φως (ποιός ξέρει τι οξείδια χρησιμοποίησε ο καλλιτέχνης)

Αλλάζει ελαφρώς χρώμα με το φως (ποιός ξέρει τι οξείδια χρησιμοποίησε ο καλλιτέχνης)

Και ολίγα για το έργο:

5.5 εκ ύψος – μέγιστη διάμετρος. Πράσινο – Ροζ – Πράσινο. Δύο μικρές ατέλειες στο άνω μέρος (υπερσυγκέντρωση χρώματος και σφαίρες αέρα κατά την παρασκευή). Διάβρωση με οξύ (πιθανό τρόχισμα με το χέρι σε ελάχιστες λεπτομέρειες στις πτυχώσεις των φύλλων). Υπογραφή: διαβρωμένη με οξύ – για κομμάτια που παρήχθησαν μετά το 19ο7.

Art nouveau: Μοtif floral (myosotis scorpioides? Melandrium rubrum? βοτανολόγος κανείς;)

 

 

Κλείνω με Proust (όχι θα σας άφηνα!):

«Le verrier Gallé est peut-être notre poète le plus génial.» (ο υαλοποϊός Gallé είναι ίσως ο πιο εκπληκτικός μας ποιητής)

M. Proust, À l’ombre des jeunes filles en fleurs

ΥΓ: Η εκτίμηση ήταν αμοιβαία – τα πρώιμα έργα του Proust βρίσκονταν στη βιβλιοθήκη του Gallé.

(Πολύ) βασική βιβλιογραφία:

  • Philippe Thiébaut: Émile Gallé, le magicien du verre, découvertes Gallimard, Paris 2004
  • Tim Newark, Émile Gallé, Soline, London, 1989
  • Alastair Duncan – Georges de Barthe, Glass by Gallé, Thames and Hudson, London, 1984

UPDATE

Ζουμ στο κέρμα…

 

Hans HOLBEIN the Younger; Portrait of the Merchant Georg Gisze (1532)

Hans HOLBEIN the Younger; Portrait of the Merchant Georg Gisze (1532)

Διαβάζω στο ενημερωτικό e-mail της έγκυρης (και πανάκριβης) Davis Polk & Wardwell ότι εκεί στο μακρινό Αμέρικα, ο Πρόεδρας Ομπάμιας προωθεί, εδώ και λίγες μέρες, μέσω του Υπουργείου Οικονομικών, ένα νομοσχέδιο το οποίο θα συμπληρώσει το νόμο περί προστασίας επενδυτών, υποχρεώνοντας, μεταξύ άλλων, τις εισηγμένες ΑΕ να διοργανώσουν μη δεσμευτικές (sic) ψηφοφορίες σχετικά με την προτεινόμενη αμοιβή και τα «χρυσά αερόστατα» (golden parachutes), δηλαδή την αποζημίωση σε περίπτωση απολύσεως των Διευθυνόντων Συμβούλων τους.

Αν το νομοσχέδιο ψηφισθεί αυτούσιο στη Βουλή και τη Γερουσία (δηλαδή αν οι λομπίστες της Ουασιγκτώνος δεν το κάνουν φύλο και φτερό με τις τροπολογίες και τις ερμηνευτικές δηλώσεις τους – πράγμα δύσκολο), θα εφαρμοσθεί σε κάθε Γενική Συνέλευση που θα λάβει χώρα μετά τις 15 Δεκεμβρίου 2009.

(Σημείωση undantag: λαμβάνοντας υπόψη ότι οι περισσότερες ΓΣ, για καθαρά πρακτικούς λόγους, δε λαμβάνουν χώρα την τελευταία βδομάδα πριν τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, ουσιαστικά δίδεται μια αδιαφανής έξτρα πίστωση χρόνου για το 2010…)

 

Στη δική μας πλευρά του Ατλαντικού, το ζήτημα ήδη – 2004 & 2009 (!) –  «ρυθμίστηκε» ως εξής: 

ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 30 Απριλίου 2009

που συμπληρώνει τις συστάσεις 2004/913/ΕΚ και 2005/162/ΕΚ όσον αφορά το καθεστώς αποδοχών των διοικητικών στελεχών των εισηγμένων εταιρειών 

6.1. Οι μέτοχοι, ιδίως οι θεσμικοί μέτοχοι, θα πρέπει να ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στις γενικές συνελεύσεις και να χρησιμοποιούν με σύνεση τα δικαιώματα ψήφου τους όσον αφορά τις αποδοχές των διοικητικών στελεχών, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τις αρχές που περιέχονται στην παρούσα σύσταση, στη σύσταση 2004/913/ΕΚ και στη σύσταση 2005/162/ΕΚ.

 …

Η προαναφερθείσα σύσταση 2004/913/ΕΚ αναφέρει σχετικά:

4. Η ψήφος των μετόχων

4.1. Με την επιφύλαξη του ρόλου και της οργάνωσης των οργάνων (sic) που είναι αρμόδια για τον καθορισμό των αποδοχών των διοικητικών στελεχών, η πολιτική αποδοχών καθώς και κάθε μεταβολή της πολιτικής αυτής θα πρέπει να αποτελούν ρητά θέματα της ημερήσιας διάταξης της ετήσιας γενικής συνέλευσης.

4.2. Με την επιφύλαξη του ρόλου και της οργάνωσης των οργάνων (sic) που είναι αρμόδια για τον καθορισμό των αποδοχών των διοικητικών στελεχών, η δήλωση αποδοχών θα πρέπει να υποβάλλεται προς ψήφιση στην ετήσια γενική συνέλευση των μετόχων. Η ψήφος των μετόχων θα μπορούσε να έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα.

 …

6. Έγκριση των μετόχων

6.1. Τα συστήματα βάσει των οποίων τα διοικητικά στελέχη αμείβονται με μετοχές, δικαιώματα προαίρεσης ή άλλα δικαιώματα αγοράς μετοχών, ή αμείβονται βάσει των διακυμάνσεων των τιμών μετοχών θα πρέπει να εγκρίνονται εκ των προτέρων από τους μετόχους μέσω ψηφίσματος κατά την ετήσια γενική συνέλευση.

 

Αν πιστέψουμε ένα κείμενο εργασίας της Επιτροπής που ανακεφαλαιώνει πως τα Κράτη Μέλη εφάρμοσαν τις παραπάνω (μη δεσμευτικές) συστάσεις της Επιτροπής, διαπιστώνουμε πως τουλάχιστον 9 Κράτη Μέλη (Γαλλία, Ιρλανδία, Ουγγαρία, Κάτω Χώρες, Σουηδία και εν μέρει Μάλτα, Σλοβενία, Ηνωμένο Βασίλειο και Λιθουανία) απαιτούν (τα πρώτα 5) ή προτείνουν (τα υπόλοιπα) η Γενική Συνέλευση να εγκρίνει την αμοιβή των εκτελεστικών και μη μελών του ΔΣ. Ο αριθμός αυτός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος σε ότι αφορά την έγκριση συστημάτων αμοιβής βασισμένων στην χρηματιστηριακή τιμή της εταιρικής μετοχής (share-based remuneration schemes). 

 

Τα συμπεράσματα του undantag, όσο πιο λιανά γίνεται:

 

  • η Γενική Συνέλευση μιας ΑΕ, είναι το όργανο που (πρέπει να) έχει την κατά τεκμήριο αρμοδιότητα (residual competence) για οποιοδήποτε θέμα αφορά την εταιρική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής των διευθυντικών στελεχών! Κάτι τέτοιο είναι απόλυτα σύμφωνο με τις αρχές του καπιταλιστικού (μπρρρρ) συστήματος που τη γέννησε: money talks, αυτοί που έχουν επενδύσει τα κεφάλαια έχουν τον τελευταίο λόγο για το πώς τα κεφάλαια χρησιμοποιούνται
  • τα διευθυντικά στελέχη μιας ΑΕ πληρώνονται για να διαχειρίζονται χρήματα άλλων (OPM: other people’s money). Αυτό είναι το βασικό συστατικό της σύγκρουσης συμφερόντων (conflict of interest). Αλλά είναι αναπόφευκτο – γιατί όλοι οι μέτοχοι μαζί είναι αδύνατο να διοικήσουν μια μεγάλη εταιρεία: απαιτείται χρόνος και εξειδικευμένη γνώση. Αυτό που δεν είναι αναπόφευκτο, είναι το να αποφασίζουν οι ίδιοι και οι όμοιοί τους (δηλ. τα μέλη των επιτροπών αποζημιώσεως) πώς και πόσο θα πληρωθούν. Από δυνητική, η σύγκρουση συμφερόντων καθίσταται βεβαία.
  • Η ψήφος στη ΓΣ ενός μετόχου ΑΕ είναι το μόνο όπλο (μαζί με την πώληση των μετοχών του) που έχει για να προασπίσει τα δικαιώματά του (τα κεφάλαιά του) έναντι των διευθυντικών στελεχών της ΑΕ. Τη αξία έχει μια τέτοια ψήφος, αν δεν είναι δεσμευτική; Αν είναι θετική για το ΔΣ, τη χρησιμοποιούν ως φύλλο συκής. Αν είναι αρνητική, την κρύβουν κάτω απ’το χαλί.
  • Η Ευρώπη (ή τουλάχιστον μεγάλο κομμάτι της) είναι στη θεωρία κατά τι λιγότερο διαβρωμένη απ’ την αμερικανιά της «μη δεσμευτικής ψήφου» – που δημιουργεί εντυπώσεις και ψεύτικες συναινέσεις.
  • Φυσικά, όλα τα ανωτέρω θα είχαν αξία αν υπήρχε ένα ισχυρό σώμα μικρομετόχων – μικροεπενδυτών που δραστηριοποιούνται και ψηφίζουν. Ένας τέτοιος εταιρικός ακτιβισμός είναι ανύπαρκτος στην Ευρώπη, όπου οι μετοχές ψηφίζονται από τις τράπεζες ή τις χρηματιστηριακές όπου οι μικρομέτοχοι τις καταθέτουν: και κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει. Η τελευταία σύσταση της Επιτροπής ζητά τα αδύνατα, όταν παροτρύνει τους "θεσμικούς" επενδυτές να ψηφίζουν με σύνεση…

Disclaimers:

  • Το  ανακοινωθέν αυτό μου το προώθησε Ιταλίδα φίλη που γνωρίζει τις α-θρησκευτικές μου πεποιθήσεις. Το μετέφρασα γιατί μου άρεσε το ύφος του και πιστεύω πως τα επιχειρήματά του σχετικά με τη θρησκεία (εν προκειμένω, το Βατικανό) ως τροχοπέδη της Δημοκρατίας είναι ορθά.
  • Δε είμαι μέλος του κόμματος αυτού (δε θα μπορούσα άλλωστε), και δεν εγγυώμαι ότι οι ιδρυτές του είναι σοβαροί άνθρωποι ή Ιταλοί Μπουμπούκοι.  Η συνέχεια θα δείξει.
  • Δεν είμαι βέβαιος ότι είναι χρήσιμο να υπάρχει κόμμα αθέων – όπως δεν είμαι βέβαιος ότι είναι χρήσιμο να υπάρχει κόμμα Οικολόγων, Κυνηγών, Καφετζούδων ή Ανέργων Αρχιτεκτόνων. Η πολιτική προϋποθέτει γνώση και χειρισμό του όλου.
  • Δεν υποστηρίζω ότι η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα του Δαμαλούκου του Β’ είναι τόσο άσχημη όσο στην Ιταλία του Μπερλουσκόνι… αλλά και πάλι μπορεί να κάνω και λάθος.

Χωρίς περαιτέρω φιοριτούρες:

Άθεη Δημοκρατία

Το πρώτο ελεύθερο από δόγματα κόμμα

 Ας ελευθερώσουμε την Ιταλία από τον μεσαιωνικό σκοταδισμό που επέβαλε η θρησκεία

 

ΡΩΜΗ – Ονομάζεται «Άθεη Δημοκρατία» http://democrazia-atea.blogspot.com το νέο πολιτικό κίνημα που εισέρχεται στο ιταλικό κοινωνικό στερέωμα. Οι ιδρυτές και ηγετικά στελέχη του θα κοινοποιηθούν σύντομα, και επιφυλάσσουν εκπλήξεις. Οι «δημοάθεοι» είναι πολυάριθμοι, και πολλοί είναι εκείνοι που ανήκουν στις τάξεις τους χωρίς να το γνωρίζουν: άλλοι «δημοάθεοι» το γνωρίζουν μα, εξαιτίας του κακέκτυπου δόγματος που η εκκλησία εξαπλώνει στον κοινωνικό ιστό, δεν τολμούν να εκδηλωθούν λαμβάνοντας θέση.

Η Ιταλία είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το ιταλικό κοινοβούλιο είναι νεκρό. Πολλοί πολιτικοί αντιμετωπίζονται απ’ τον Πολίτη ως οι βασικοί του εχθροί, απ’ τους οποίους πρέπει να φυλάγεται ή στους οποίους πρέπει να αντιστέκεται, καθώς τους θεωρεί υπεύθυνους για τη ζούγκλα των προβλημάτων τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του. Πολλοί βουλευτές και γερουσιαστές παρομοιάζονται με παράσιτα και αμοιβάδες της κοινωνίας. Άλλοι προσέχουν και είναι ικανοί να ασχολούνται μόνο με τις προσωπικά τους συμφέροντα, προσποιούμενοι πως δε βλέπουν τα πραγματικά προβλήματα που μαστίζουν την κοινωνία και γιγαντώνονται στις πλάτες των Πολιτών.

Κατά συνέπεια, οι Κρατικοί Θεσμοί, από ακίνητοι και εσωστρεφείς, άρχισαν να αποσυντίθενται. Δημοκρατία, Ελευθερία και Ανθρώπινα Δικαιώματα παραβιάζονται και σφυροκοπούνται καθημερινά από τις διακρίσεις, την έλλειψη ανοχής, τις αδικίες, τις καταχρήσεις, τις κομπίνες με την ευλογία του νόμου. Πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης αντί να πληροφορούν τον Πολίτη για το πώς έχουν τα πράγματα, προτίμησαν να κλείσουν τις κάνουλες της ενημέρωσης. Η λογοκρισία και η αυτολογοκρισία της δημοσιογραφίας έχουν φτάσει σε τόσο υψηλά επίπεδα που η Ιταλία κατάντησε δακτυλοδεικτούμενη ως κράτος αυταρχικό, δικτατορικό! Οι δομές του Ιταλικού Κράτους μοιάζουν να καταρρέουν ή να έχουν ήδη καταρρεύσει, μα κανείς δε θέλει να το παραδεχθεί.

Είναι πια προφανές ότι το Ιταλικό Κοινοβούλιο λαμβάνει εντολές από τους μονάρχες του Βατικανού, υπακούοντας στη θέληση της Ιταλικής Επισκοπικής Συνόδου, στην Opus Dei, σους ιεράρχες της Εκκλησίας. Η Ιταλία είναι στην πραγματικότητα μια αξιολύπητη αποικία του Βατικανού, και οι Πολίτες της δουλοπάροικοι θρησκευτικών μοναρχών. Το Βατικανό κρατά σε διαρκές σαχ την Ιταλία, υποσκάπτοντας τα απαραβίαστα δημοκρατικά δικαιώματα των Ιταλών Πολιτών. CEI, Opus Dei, Καθολική Εκκλησία και Βατικανό πήραν τη θέση της Γερουσίας, των Υπουργείων. Το Βατικανό και οι οργανώσεις που συνδέονται με αυτό αποφασίζουν, στο παρασκήνιο, ποιοι νόμοι θα ψηφισθούν και ποιοι όχι για τους Ιταλούς Πολίτες. Η Ιταλική Βουλή εκτελεί με την ουρά στα σκέλια, φοβισμένη και γονυπετής μπροστά στη βούληση του Βατικανού, αντιτιθέμενη συχνά στο Σύνταγμα της Ιταλικής Δημοκρατίας και την Διεθνή Χάρτα για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι Πολίτες παρακολουθούν χωρίς δυνατότητα άμυνας το γελοίο εκλογικό γαϊτανάκι, που λαμβάνει χώρα με κομματόσκυλα εφ’όπλου λόγχη, σαν να υπήρχαν πραγματικά διαφορετικά πολιτικά κόμματα που αντιμάχονται με διαφορετικά πολιτικά προγράμματα! Τα σύμβολα των αντιμαχόμενων κομμάτων αναπαράγονται στο ψηφοδέλτιο. Παρολαυτά, το σύμβολο του μεγαλύτερου και ισχυρότερου κόμματος που διαφεντεύει την ιταλική πολιτική, και που πάντα κερδίζει της εκλογές αν και δεν το έχει ψηφίσει κανείς δεν τυπώνεται ποτέ: το κόμμα του Βατικανού! Ανεξάρτητα από τους κοινοβουλευτικούς  συσχετισμούς, το Βατικανό κερδίζει πάντα. Πάντα! Και αυτό είναι το κεντρικό πρόβλημα, το πολιτικό και θεμελιώδες, της Ιταλίας. Και έως ότου το πρόβλημα αυτό δεν ξεριζωθεί άπαξ και δια παντός, δεν θα υπάρξουν ποτέ ελεύθερα και δημοκρατικά κόμματα απ’ την πλευρά των πολιτών, δεν θα υπάρξει ποτέ αληθινή Δημοκρατία, δεν θα υπάρξει ποτέ αληθινή Ελευθερία, δε θα υπάρξει ποτέ το αληθινό Λαϊκό Δημοκρατικό Ιταλικό Κράτος.

Το πολιτικό μανιφέστο του κινήματος Άθεη Δημοκρατία αναφέρεται: «Αν και το Κίνημα υιοθετεί στην ονομασία του τον όρο «άθεο», αυτό δεν υπαινίσσεται ότι επιθυμεί να επιβάλει πολιτικά την αθεΐα στο εσωτερικό της κοινωνίας ή του Ιταλικού Κράτους. Οι θρησκείες είναι εκείνες που επιβάλλονται με βία και υπεροψία στις κοινωνίες, και σίγουρα όχι η αθεΐα, το οποίο είναι κατά βάση όργανο απάντησης στη θρησκευτική επιβολή: μόλις αυτή εκθρονισθεί, θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε σε μια κοινωνία ελεύθερη, ειρηνική, προοδευτική και δημοκρατική. Το επίθετο «άθεος» επελέγη διότι ο όρος «λαϊκός» έχει ήδη στραπατσαριστεί, καταστεί κενός περιεχομένου, αφοπλισθεί από το βαθιά και αληθινή αρχική του σημασία, καθιστάμενος αντικείμενο κατάχρησης – επικοινωνιακό όπλο – από τους συνήθεις κατεργαραίους προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμια της Κάστας: θα είναι πιο δύσκολο στους τσαρλατάνους αυτούς να εκμεταλλευθούν τον όρο «άθεος«, του οποίου το σημασιολογικό φορτίο είναι πιο πυκνό απ’ αυτό του ευαίσθητου όρου «λαϊκός«. Ο άθεος είναι ένας «λαικός ΕΟΠ» ένας λαϊκός με «ελεγχόμενη ονομασία προέλευσης».

Πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα της Άθεης Δημοκρατίας θα είναι η πολιτική δραστηριοποίηση με αξιοπρόσεκτη αποφασιστικότητα προκειμένου να ακυρωθεί – δια στραγγαλισμού  – το «Κονκορδάτο» [ΣΜ: εννοεί τις «Συμφωνίες του Λατερανού του 1929»] που δόλια και ανεύθυνα έκανε δώρο το Ιταλικό Κράτος στο Κράτος του Βατικανού (Αρ. 7 του Ιταλικού Συντάγματος) ούτως ώστε οι ιταλοί Πολίτες να μην είναι πλέον υποχρεωμένοι ούτε άμεσα – ούτε έμμεσα με καμουφλαρισμένα δόλια και απατηλά τεχνάσματα – να πληρώνουν κάθε χρόνο 9.000 (εννέα χιλιάδες) εκατομμύρια ευρώ, ήτοι 9.000.000.000, στις τσέπες τις καθολικής Εκκλησίας, ήτοι στο Κράτους του Βατικανού. Για να πάρει κανείς μια ιδέα για το συνολική «μαύρη τρύπα» στις τσέπες του Πολίτη, αρκεί να ειπωθεί ότι από την υπογραφή του Κονκορδάτου (ΣΜ: 1929) ως σήμερα το Ιταλικό Κράτος πλημμύρισε τα ταμεία του Βατικανού χαρίζοντάς του ένα ποσό της τάξης των 220.000 (διακοσίων είκοσι χιλιάδων) εκατομμυρίων, ήτοι 220.000.000.000 ευρώ: περισσότερο από ένα βουνό χρήματα που ρουφήχτηκε απ΄όλους τους Πολίτης, θα άρμοζε να μιλήσει κανείς για μια ολόκληρη οροσειρά που στερήθηκαν με δόλο οι Ιταλοί, τους οποίους μέχρι σήμερα στίβουν κατά τρόπο αντιδημοκρατικό, δόλιο και αισχρό.

 

Πρόσκληση σε δημοσίευση και διάδοση

Ζητήστε από: democrazia.atea@yahoo.it

το Επίσημο Μανιφέστο

του πολιτικού οράματος σε .pdf

Πασχαλινό όχι, μύθος όμως;

Πασχαλινό όχι, μύθος όμως;

Ο undantag το χει συνήθειο, πριν κοιμηθεί, να σκαλίζει δυό-τρεις αποφάσεις ή προτάσεις του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για να τον πιάσει ο ύπνος (το γνωστό τροπάριο της συνεχούς επιμόρφωσης, που κανείς εργοδότης δε σε πληρώνει – που όμως, ας μην είμαστε άδικοι, δεν κοστολογείται κιόλας).  Συνήθως, μια δεκαριά παράγραφοι αρκούν.

Χτες όμως, έχασε τον ύπνο του διαβάζοντας το εξής σουρεαληστικό στις Προτάσεις της Γενικής Εισαγγελέα Sharpston στην υπόθεση  C-529/07  Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG κατά Franz Hauswirth GmbH στο κεφάλαιο  "Πραγματικά περιστατικά, διαδικασία και ερωτήματα":

Part of the mythology of Easter is an egg-bearing creature known as the Easter bunny.  For many decades, chocolate makers in at least the German-speaking areas of Europe have produced and sold chocolate bunnies at Easter time, in various shapes and with wrappings of various kinds and colours but often largely of gold-coloured foil, and often decorated with a ribbon and/or bell. Since the introduction in particular of machine wrapping in the 1990s, technical constraints have caused the shapes of those chocolate bunnies to become increasingly similar.

Πάει να πεί, η φωτισμένη και άθεη Ευρώπη δέχεται ως πραγματικό περιστατικό ότι το Πάσχα είναι/έχει μυθολογία;

Με τον ίδιο τρόπο που μιλάμε για την αρχαία ελληνική, την σκανδιναβική, την ινδική μυθολογία (δηλ. το σύνολο των μύθων, των ιστοριών εκείνων που ένας πολιτισμός θεωρούσε αληθινούς και που ερμήνευαν την καταγωγή του ανθρώπου και του κόσμου);

Υπέροχα!

Nomina sunt numina – τα ονόματα είναι θεότητες, πιο φοβερές και τρομερές απ’ αυτές όλων των μυθολογιών της υφηλίου, του Γιαχβέ συμπεριλαμβανομένου:

  • Ως Αγγλόφωνη, η κα Sharpston μάλλον στη μητρική της έγραψε τις Προτάσεις της.
  • Αυτό σημαίνει πως το αγγλικό κείμενο είναι το πρωτότυπο και η χρήση του όρου "mythology" αντί π.χ. "tradition" (παράδοση) είναι εσκεμμένη. Και πως δε διαβάζω αυτό που θέλω να διαβάσω!
  • Οι περισσότερες μεταφράσεις του που μπόρεσα να ελέγξω κάνουν λόγο για "πασχαλινή μυθολογία" ή για "μυθολογία του Πάσχα" (FR: mythologie pascale, IT: mitologia pasquale, ES: mitología de la Pascua, PT: mitologia da Páscoa, DA: påskens mytologi DE: österlichen Mythologie).
  • Αυτό για μένα σημαίνει πως οι περισσότεροι μεταφραστές του κειμένου, ακολουθώντας πιστά το πρωτότυπο, δέχονται έστω και ασυνείδητα ότι το Πάσχα είτε μπορεί να είναι μυθολογία είτε να έχει μυθολογία, ότι δηλαδή δεν είναι όλα τα σχετιζόμενα με το Πάσχα (τα … πασχάλια) αληθινά. (Εντάξει, το πασχαλινό λαγουδάκι είναι γελοιότης! Ο άραφος χιτών του Ιησού που φυλάσσεται ακόμη στον καθεδρικό της Trier; Τα κομμάτια του Τίμιου Ξύλου που κατέληξαν να γίνουν το Τίμιο Δάσος του Αμαζονίου; Η Σταύρωση η ίδια; Σταματάω εδώ.)
Και πασχαλινός και μύθος

Και πασχαλινός και μύθος

ΥΓ:  απ’ όσο μπόρεσα να ελέγξω μόνο ο έλληνας (και παραδόξως ο σουηδός και ο ολλανδός!) μεταφραστές απέδωσαν το χιουμοριστικό και λιμπερτίνικο αυτό χωρίο σεμνά, ταπεινά και χριστιανικά, μη και σκίσει κανά καλτσόν ο Άνθιμος Θεσσαλονίκης:

Ένας από τους μύθους του Πάσχα είναι και το ζωάκι που φέρνει αυγά, γνωστό ως πασχαλινό λαγουδάκι…  En del av mytologin kring påsken – Tot de mythologie rond het Paasfeest  (= ένα κομμάτι από τη μυθολογία γύρω από το Πάσχα …)

Σεμνοτυφία; Υποκατάσταση στο ρόλο του συντάκτη του κειμένου; Αθάνατη Ελλάδα, τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση έχεις καλή παρέα…

ΥΓ2: το νομικό θέμα που κρίθηκε καμία σχέση δεν έχει με μυθολογίες.

Αστα να πάνε συμπέθερε…

Στην επαρχιακή πόλη της Εσπερίας όπου έτυχε να περάσω το βράδυ πριν την Πρωτομαγιά, δεν περίμενα βέβαια και μεγάλα πράματα για την επομένη. Στην καλύτερη περίπτωση, ένα σουλάτσο στην εξοχή, ένα πιάτο σπαράγγια με λειωμένο βούτυρο κι ένα ποτήρι τοπικό ξηρό Riesling.

Να θελήσουν οι νεοναζί να παρελάσουν πρωτομαγιάτικα, ούτε που μου πέρασε απ’ το μυαλό. Ο αφελής, νόμιζα ότι τη μέρα αυτή οι δυνάμεις του σκότους κλειδαμπαρώνονται στις τρύπες τους. Αλλ΄όχι, όσο πιο καμμένος ένας εγκέφαλος (ΔΕΝ αναφέρομαι κατ’ανάγκην στον Πάνο τον Καμμένο) τόσο πιο ηλίθιες ιδέες κατεβάζει. Elementary, dear Watson, οι νοσταλγοί του Χίτλερ θέλησαν να δείξουν πόσο γραμμένους μας έχουν όλους και προσπάθησαν να οργανώσουν πορείες στο κέντρο πολλών πόλεων της Γερμανίας.

Μαγιάτικο Στεφάνι

Μαγιάτικο Στεφάνι

Στο Mainz όπου έτυχε να βρίσκομαι, δεν τους χαρίστηκαν. Η αστυνομία απέκλεισε τις γέφυρες της πόλης, δεκάδες antifa βολτάριζαν στο κέντρο, τα συνδικάτα εναντιώθηκαν, μέχρι και η καθολική εκκλησία διαμαρτυρήθηκε. Σε άλλες περιπτώσεις θα έλεγα γι’αυτό το τελευταίο, «τώρα τους πήρε ο πόνος» προχτές προτίμησα να το αφήσω να περάσει έτσι – είχε πολλούς καθολικούς η παρέα.

Και ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο προσπέρασα την – όποια – υποκρισία της οργανωμένης θρησκείας, ήταν ένα πανώ της νεολέρας της (που έπιανε ένα ολόκληρο κτίριο – αυτό της τοπικής ΓΣΕΕ που τους το παραχώρησε). Το μότο; Kein Sex mit Nazis. Στη μαλλιαρή: «Μην πηδιέστε με Ναζί…»

Άνευ τίτλου

Άνευ τίτλου

Από μια νεολέρα της οποίας ο γκουρού διδάσκει την αποχή απ’ το σεξ πριν το γάμο, πώς να το ερμηνεύσω το παραπάνω ροζ μήνυμα;

  • ότι μας δουλεύουν, διότι ούτως ή άλλως αυτοί δε πηδιούνται με κανένα; ή
  • ότι δουλεύουν τον Παπάρα-τσι, και περνάν όμορφα, όπως όλοι οι φυσιολογικοί νέοι;

Κοίτα να δεις που η αποτυχημένη προσπάθεια των νεοναζί να δείξουν τα βρωμερά τους κρανία κάτω απ’τον μαγιάτικο ήλιο έστειλε όχι ένα αλλά πολλά ευχάριστα μηνύματα! Φορούσα το σαρδόνιο χαμόγελο μου σαν Rexona αυτό το πσκ – δε με εγκατέλειψε ποτέ…

Και του χρόνου!

Πριν κλείσω, να αποχαιρετήσω τον χειμώνα με το αγαπημένο μου χειμωνοχαιρετιστήριο τραγούδι (Jane Birkin live αύριο, δε βλέπω την ώρα!)

Και με μερικούς από τους πιο αγαπημένους μου στίχους του Ρίτσου, με αφορμή αυτό που διάβασα στην Κρότ.

Το καπνισμένο τσουκάλι

Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά
Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα
 
Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί
Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές, σ’ όλα τα χείλη
Έτσι, να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη
 
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε
Τέτοια ποιήματα σου φτιάχνω εκατό την ώρα
Αυτό θέλουμε κι εμείς
 
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου
απ’ τον κόσμο
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »