Με τους φίλους τους παλιούς


Σήμερα το βράδυ στις 00.00, μαζί με τον Απρίλη, ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος βγαίνει απ’ την καθημερινότητα του undantag.

 

Dr. BWD

 

Πριν πέντε περίπου χρόνια ένας νεαρός (ok, νεαρότερος απ΄ ό,τι σήμερα) μακρυμάλης μουσάτος δικηγόρος χτυπούσε για πρώτη φορά την πόρτα του γραφείου του «Μεγάλου» του τμήματος στο οποίο του’λαχε να προσφέρει νομική συμβουλή.

 

Η υποδοχή δεν ήταν τόσο θερμή. Μάλλον κακή ψυχρή και ανάποδη ήταν. Όπως μου σπιούνεψε αργότερα (μετά από μια μπουκάλα Riesling Spätlese) η γραμματέας του, της είχε πει (μισοαστεία – μισοσοβαρά) ότι έπρεπε, την επόμενη φορά που θα είχαμε συνάντηση να μου κόψει δήθεν κατά λάθος την κοτσίδα.

 

Ο φλεγματικός Άγγλος ήταν μάλλον συνηθισμένος σε ατσαλάκωτους chalk-striped slick-haired κωπηλάτες απόφοιτους της Οξφόρδης – και ο undantag διέθετε μόνο την πιο περιττή από τις παραπάνω ιδιότητες: την κωπηλασία, και αυτή εδώ και χρόνια ξεχασμένη.

 

Όπως φάνηκε όμως, διέθετε συμβατό χιούμορ, υπομονή και επιμονή. Και, χωρίς διάθεση αυτοευλογίας της μακριάς ξανθής γενειάδας του, την απαιτούμενη κατάρτιση, μια δόση κοινή λογική και τα κότσια να λέει πάντοτε αυτό που σκέφτεται (όπως ομολόγησες αργότερα σε τρίτους – υπέρτατη κολακεία –  «τα κότσια να μάχεται την ανθρώπινη ηλιθιότητα όπου και αν βρίσκεται»).

 

Dr. BWD – ή μάλλον B. όπως σε φώναζα τόσα χρόνια, δεν είναι να αρχίσουμε τις επισημότητες τώρα,

Μέσα στα πέντε αυτά χρόνια σκληρής δουλειάς, χειριστήκαμε μαζί τόσα και τόσα δύσκολα θέματα. Περάσαμε τον Ατλαντικό. Γυρίσαμε την Ευρώπη. Διαπραγματευθήκαμε με λιοντάρια και ύαινες. Γνωρίσαμε νίκες (μερικές Πύρρειες) και ήττες (deferred triumphs τις ονόμαζες).

 

Μέσα σ’ αυτά τα πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς, δύο φορές υποστήριξες την προαγωγή μου (και, όπως έμαθα αργότερα, μια φορά δεν επέτρεψες να φύγω αλλού). Μαζί σου, σα να ξανάβγαλα τη νομική. Ξανάμαθα να μιλάω, να ελέγχω τις αντιδράσεις μου, να παραμυθιάζω τους συνομιλητές μου όταν πρέπει, να είμαι σκληρός όταν χρειάζεται, να διακρίνω τις κόκκινες γραμμές, να μη κλωτσάω πτώματα (fair play, στη γλώσσα σου).

 

Μέσα σ’ αυτά τα πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς, λάτρεψα την ιοβόλο ειρωνεία σου (την οποία, μετά από λίγο καιρό, σου ανταπέδιδα στα ίσα), την κατάρτισή σου, το σεβασμό των ανθρώπων που δούλευαν για σένα. Σεβασμό που έφτανε μέχρι το σημείο να μην απαιτείς από τους συνεργάτες σου δουλειά που δεν έκανες εσύ ο ίδιος. Ήσουν σκληρός αλλά ποτέ άδικος. Αυτό ελάφρωνε τις συναντήσεις 06.00 το πρωί (Β. που διάλο είναι το πρωινό; Δεν έχει πρωινό; Τότε γιατί μας κουβάλησες εδώ απ’ τ’ άγρια χαράματα;), τα τηλεφωνήματα σε αεροπλάνα και βαπόρια, τη δουλειά του σαββατοκύριακου.

 

In other words, το μαγαζάκι δε θα είναι το ίδιο χωρίς εσένα. Μακάρι να μη βαρεθείς γρήγορα τους λόφους της Γηραιάς Αλβιώνας όπου θα καλιεργήσεις τη φάρμα του πατέρα σου. Είμαι βέβαιος ότι η αξιαγάπητη γυναίκα σου έχει ήδη μια λίστα με μερεμέτια για το σπίτι που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχες χρόνο να αδειάσεις, και ότι τα εγγόνια σου δε θα χορταίνουν έναν παππού που μπορεί να τους κάνει τάλαρα όλες σχεδόν τις θετικές επιστήμες. Εδώ τις έκανες τάλαρα σε έναν αστοιχείωτο δικηγόρο, όπως μέχρι την τελευταία μέρα έλεγες – ποτέ δεν κατάλαβα σε ποιόν πήγαινε η κολακεία, σε μένα ή σε σένα.

 

Εις το επανιδείν λοιπόν, αυτό το αναθεματισμένο το αιρκοντίσιον κάνει τα μάτια μου να τσουζουν.

Advertisements

Fabrizio de André

Inverno

Sale la nebbia sui prati bianchi
come un cipresso nei camposanti
un campanile che non sembra vero
segna il confine fra la terra e il cielo.

Ma tu che vai, ma tu rimani
vedrai la neve se ne andrà domani
rifioriranno le gioie passate
col vento caldo di un’altra estate.

Anche la luce sembra morire
nell’ombra incerta di un divenire
dove anche l’alba diventa sera
e i volti sembrano teschi di cera.

Ma tu che vai, ma tu rimani
anche la neve morirà domani
l’amore ancora ci passerà vicino
nella stagione del biancospino.

La terra stanca sotto la neve
dorme il silenzio di un sonno greve
l’inverno raccoglie la sua fatica
di mille secoli, da un’alba antica.

Ma tu che stai, perché rimani?
Un altro inverno tornerà domani
cadrà altra neve a consolare i campi
cadrà altra neve sui camposanti.

Στοκχόλμη, Κυριακή πρωί. Το κρύο της αρκούδας. Πρωινό με φίλους στο Rival. Sergels torg (ναι, ομολογώ μετ’αισχύνης, μετά από ψώνια στο Designtorget). Το γεμάτο λεωφορείο της γραμμής 69, με κατεύθυνση Blockhusudden. Επιστροφή στην Thielska galleriet. Όσες φορές και να δεις τους πίνακες του Munch, λίγες είναι. Α, και εκείνο το υπέροχο γλυπτό-μινιατούρα του Rodin. Και τον χιονισμένο κήπο με τ’ αγάλματα του Vigeland.

Επιπλέον, σήμερα δεν είσαι μόνος. Η ηδονή της μοιρασμένης ομορφιάς σε πλημμυρίζει.

Λίγο πριν απ’ το Djurgården, κατεβαίνουν σχεδόν όλοι. Ανασαίνεις. Έξω απ’ το παράθυρο, το χιόνι κατάλευκο. Οι Στοκχολμέζοι κάνουν σκι δίπλα απ’ το … ναυτικό μουσείο. Αναστενάζεις σκεπτόμενος την ποιότητα ζωής των τυχερών αυτών ανθρώπων. Έξαφνα, την προσοχή σου αποσπά μια διαφήμιση χωρίς εικόνα στο τζάμι του λεωφορείου:

Om du tror att familjen kan bestämma om du får bli kär …

Om du tror att det är normalt att bli inlåst efter skolan …

Om du tror att man får finna sig i att bli bortgift mot sin vilja…

Ska du absolut komma till oss.

[Αν πιστεύεις ότι η οικογένειά σου μπορεί να αποφασίσει αν επιτρέπεται να ερωτευτείς … Αν πιστεύεις ότι είναι φυσικό να σε κλειδώνουν στο σπίτι μετά το σχολείο… Αν πιστεύεις ότι επιτρέπεται να παντρευτεί κανείς παρά τη θέλησή του Εννοείται πως μπορείς να έρθεις σε μας.]

Από κάτω, διακριτικά, το έμβλημα της Σουηδικής Αστυνομίας (σημ. την διαφήμιση μπορείτε να τι δείτε ηλεκτρονικά και εδώ).

Και μένεις μετέωρος. Ακόμη και εδώ, στην πολιτισμένη σοσιαλδημοκρατία της Σουηδίας; Καλά στη Γαλλία του Σαρκοζύ, στην Ιταλία του Μπερλουσκόνι, στην Ψωροκώσταινα του ΓΑΠ. Εδώ; Από την άλλη, σε ενθαρρύνει η διαφήμιση.

Που λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους, αντί να χρησιμοποιεί αόριστες νομικίστικες έννοιες (ενδοοικογενειακή βία, κτλ. κτλ.).

Που, ελπίζεις, μια έφηβη μετανάστρια από θερμότερα κλίματα θα μπορέσει να καταλάβει.

Στο μουσείο, ένας πίνακας του Munch που ποτέ πριν δεν είχες προσέξει ιδιαίτερα, τραβάει την προσοχή σου.

E. Munch Förtvivlan

Förtvivlan. Η απελπισία. Πόσο μοιάζει μ’εκείνον τον άλλον…

Άντι άλλου σχολιασμού του εκλογικού αποτελέσματος … καθ’ότι μόλις γύρισα στην Εσπερία απ΄το χωριό μου όπου ξέσκισα το εκλογικό μου δικαίωμα.

 

Γιατί, αν ψάξει κανείς τον όρο «ανένταχτος αριστερός» στο yahoo.com βγάζει περίπου 419 αποτελέσματα, ενώ αν ψάξει το «ανένταχτος δεξιός» μόνο 1 (μετά το post, δύο!) ;

GetAttachment

Η φωτό απ΄την άφιξη μου στη χώρα του Μ.Αλεξάνδρου, του Ανθίμου, του Ψωμιάδου, του Παπαγεωργόπουλου, του πρώην Πρωθυπουργού (τι ωραία που ακούγεται αυτό!) και του Βασίλη Καρρά. Ένα τροχόσπιτο και ένα λεωφορείο δίπλα δίπλα. Το ένα (το δεξί) μπλέ, το άλλο (το αριστερό τρομάρα του) πράσινο. Οι ίδιες βαριεστημένες μοσχαρίσιες φάτσες. Οι ίδιες κοιλιές να ξεχειλίζουν απ΄τα βρωμερά ξεβαμμένα polo. «Στις 18 σοσιαλισμό σύντροφοι» απευθύνθηκα στους μπλε en passant. Γιατί δε γέλασαν ούτε οι μπλε ούτε οι πράσινοι κόκκοι; Στην Εσπερία, χάνω το χιούμορ μου…

"Επιτρέπεται να το κάνει κανείς αυτό;" "Darf man das?"

Ήταν η αντίδραση θεούσου προτεστάντη, όταν, ένα μεγαλοπαρασκευιάτικο απόγευμα της 7ης Απριλίου του 1724 ακούστηκαν στο ναό του Αγίου Νικολάου οι πρώτες νότες των "Κατά Ιωάννη Παθών" του JS.

Η απάντηση σήμερα είναι: "Φυσικά! Αν κανείς είναι διάνοια". Είναι αλήθεια όμως ότι τα οπερετικά στοιχεία του έργου πρέπει να ξένισαν τους συντηρητικούς προτεσταντικούς κύκλους της Λειψίας, που συνέδεαν την όπερα με την Ιταλία, την Ιταλία με τον καθολικισμό και τον καθολικισμό με την αίρεση και την αμαρτία.

Αλλ΄ας τα πάρουμε απ’την αρχή! Νεοφερμένος (1723) στη Λειψία ο συνθέτης, ήθελε ένα εντυπωσιακό μουσικό έργο για να καθιερωθεί. Ο προκάτοχός του J. Kuhnau είχε καθιερώσει ένα "μουσικό Πάθος" κατ’ έτος. Ο Μπαχ τήρησε την παράδοση.

Πηγή του: αποσπάσματα απ’ το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, ύμνοι του Barthold Heinrich Brockes, σκόρπια chorales και άλλες, άγνωστες πια πηγές.

"Να πάω άραγε; Και η κενή θέση δίπλα μου;"  Ήταν η διηνεκής ερώτηση άθεου φιλότεχνου μέχρι το πρωϊ της Πέμπτης 30 Ιουλίου 2009, πριν οι νότες του ιδίου έργου αντηχήσουν στους γεναιόδωρους θόλους της Βασιλικής του Κloster Eberbach, στα πλαίσια του Rheingau Musik Festival. Με τη φημισμένη Windsbacher Knabenchor, τον πολύ Karl-Friedrich Beringer ως μαέστρο και την Münchener Kammerorchester.

Η απάντηση ήταν: "Άρπα ένα φίλο και πήγαινε". Τα οπερετικά στοιχεία του έργου είναι ό,τι σου χρειάζεται.

KE3

Το πρώην κιστερσιανό μοναστήρι, πνιγμένο στα κλήματα.

KE

Μυρωδιά κομμένου χόρτου μετά τη βροχή. Rielsing trocken – απ’ τα κλήματα του μοναστηριού – στο περιστύλιο. H χαρά του κουρασμένου ταξιδιώτη. Το ανάμεικτο συναίσθημα της επιστροφής.

KE2

Το ευαγγέλιο του Ιωάννη, του (κατά τον ίδιο) "αγαπημένου μαθητή του Αποτέτοιου", είναι από τα καλύτερα γραμμένα – σε ό,τι αφορά τα ελληνικά (μη ξεχνάμε ότι οι δύο απ’τους τρεις άλλους, ο Ματθαίος και ο Μάρκος, δε μιλούσαν και ιδιαίτερα καλά την Κοινή – ας μη μιλήσουμε για τη γλώσσα του Πλάτωνα και του Θουκυδίδη…).  Τα αποσπάσματά του χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ως rezitativi, με τις άριες να προέρχονται από επαγγελματίες λιμπρετίστες – και να εκφράζουν τα συναισθήματα του πιστού μπροστά στα τεκταινόμενα, και τα Chorales να εκφράζουν τη δογματικά ορθή άποψη της εκκλησίας… κάτι σαν αρχαία ελληνική τραγωδία δηλαδή – με προδιαγεγραμμένη την κάθαρση όμως, άρα σικέ.

Λατρεύαμε το έργο αυτό – περισσότερο απ΄τα mainstream (αλλά και ατελείωτα) κατά Ματθαίον Πάθη, με τα οποία κάθε Bachverein μεγάλης πόλης που σέβεται τον εαυτό της σε βομβαρδίζει κάθε Πάσχα. Λατρεύαμε:

– την οπερατική μεγαλοπρέπεια του εισαγωγικού χορωδιακού "Herr, unser Herrscher", μέτρο το μέτρο δύναμης:

– την θλίψη της άριας για άλτο "Von den Stricken meiner Sünden" (που με απογοήτευσε στη συγκεκριμμένη εκτέλεση γιατί τραγουδήθηκε από γυναίκα άλτο, όχι όπως εδώ):

– τη λεπτή ειρωνεία του Ιησού – την εξαίσια υπογραμμιζόμενη απ’ την ορχήστρα – όταν απαντά στον Πιλάτο: "Mein Reich ist nicht von dieser Welt; wäre mein Reich von dieser Welt, meine Diener würden darob kämpfen, daß ich den Juden nicht überantwortet würde; aber nun ist mein Reich nicht von dannen" (στο 5:58 του κατωτέρω βίντεο)

– την αιμοδιψία και την υποκρισία του πλήθους των Ισραηλιτών στα: "Kreuzige, kreuzige"; "Wir haben ein Gesetz, und nach dem Gesetz soll er sterben; denn er hat sich selbst zu Gottes Sohn gemacht" (1:50, 2:59 στο παρακάτω)

– τον οπορτουνισμό και την υποκρισία του εβραϊκού ιερατείου στα "Lässest du diesen los, so bist du des Kaisers Freund nicht" ή "Wir haben keinen König denn den Kaiser"  (0:07 και 03:08)

– την τελική – και τελειωτική – έκρηξη συναισθήματος στην άρια για soprano "Zerfliesse mein Herze":

Υπάρχουν πολλές καλές εκτελέσεις του έργου. Προτιμώ (puriste) του Harnoncourt, προτιμούσε του Koopman.

Είναι τόσο όμορφο να θεωρεί κανείς το έργο αυτό opera concertante. Όσο και αν αυτό έχει την ανεπιθύμητη παρενέργεια πως, για δυό ωρίτσες, πιστεύεις ότι ένας τύπος κατέβηκε στον Άδη και ξανανέβηκε, όπως ο Ορφέας του Gluck ή του Monteverdi, υποφέροντας εξαιτίας μηχανοραφιών διεφθαρμένων εξουσιαστών και συγγενών, όπως ο Radamisto ή ο Rinaldo του Haendel.

Είναι τόσο όμορφο να προσπαθεί κανείς να πείσει ότι έτσι είναι – χάριν συζητήσεως και μόνο, μια όμορφη νύχτα της άνοιξης ή του καλοκαιριού, γυρίζοντας σπίτι μέσα απ’ τ’αμπέλια. Έπεα πτερόεντα – και μουσική, εξίσου πτερόεσσα. Αυτή, έμεινε. Στο καλό.

Ο undantag έχει πολλά ρεμάλια φίλους απ’την Ιταλία. Όταν λοιπόν δεν του προωθούν προκηρύξεις αθέων κομμάτων και δεν τον μπουκώνουν με formaggio di fossa, pastiera napoletana, finochietto selvatico di Sicilia, radicchio trevisano, cantucci e vinsanto και όλα τα άλλα καλούδια της δύσμοιρης χώρας του ανεκδιήγητου Berlusconi, του λένε νέα όπως αυτό.

Για όσους δε μιλούν τη μουσική γλώσσα του Dante, του Boccaccio και του Pietro d’ Arezzo, να τι συνέβη:

Η όμορφη πόλη της Cesena (Emilia Romagna) διοργάνωσε μια νύχτα (όπως κάθε χρόνο) όπου μουσεία και άλλα δημόσια κτίρια μένουν ανοιχτά. Μεταξύ αυτών και ο ιστορικός καθεδρικός της πόλης. Ένα ζευγάρι επωφελήθηκε του ανοιχτού καθεδρικού, και, πριν κλείσει, κρύφτηκε στο εξομολογητήριο και εεεε χμμμ ψιλοχαμουρεύθηκε. Οι εφημερίδες και τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης υπήρξαν πολύ σεμνότυφα ως προς το είδος της ερωτικής πράξης. Απ΄ότι κατάλαβα, η κυρία πήρε του κυρίου μια πίπα.

Στην καλύτερη περίπτωση, τα βογκητά τους θα αντιλαλούσαν για λίγο στις έρημες αψίδες του καθεδρικού, και μετά από ένα «θεϊκό» πήδημα, θα έβγαιναν στα μουλωχτά από την εκκλησία, έχοντας άλλη μια όμορφη ανάμνηση να διηγούνται στα παιδιά τους.

Για κακή τους όμως τύχη, τα καθολικά παπαδομάγαζα αρχίζουν τις λειτουργίες τους νωρίς. Έτσι, ένας πιστός που παρακολουθούσε την λειτουργία των 07.00 (με την τσίμπλα στο μάτι), αντί να έχει την προσοχή του στραμμένη στην πραγματική μετουσίωση του Jesus Christ Superstar σε άρτο και οίνο, άκουσε «παράξενους ήχους» (ΣΣ: γιατί παράξενους;) που έβγαιναν απ’ το εξομολογητήριο και πήρε τηλέφωνο την αστυνομία.  Η αστυνομία ήρθε αμέσως, άνοιξε το παραβάν και συνέλαβε επ’ αυτοφώρωι τους δύο ερωτοτροπούντας εραστάς. Τους ασκήθηκε δίωξη για «atti osceni in luogo pubblico, turbamento di funzione religiosa e atti contrari alla pubblica decenza». Δηλαδή για «αισχρές πράξεις σε δημόσιο χώρο, διατάραξη θρησκευτικής τελετουργίας και προσβολή της δημοσίας αιδούς«.

Τόσο ο επίσκοπος όσο και ο δήμαρχος εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους για την πράξη (που έβαλε τη μικρή πόλη ξανά στον ιταλικό χάρτη!). Ο μονσινιόρε μάλιστα εδήλωσε ότι κάτι τέτοιο δε ξανάγινε (ΣΣ: που το ξέρει;! ) και ζήτησε τη διεξαγωγή «επιδιορθωτικής λειτουργίας» (messa riparatrice). Τι ακριβώς χάλασε και πρέπει να επιδιορθωθεί, και πώς θα το επιδιορθώσει αυτό μια λειτουργία (με δεδομένο ότι «με πορδές δε βάφονται αυγά») δε διευκρινίσθη απ’ όσο ξέρω.

Η χαρίεσσα κυρία (32χρονη θα την έλεγαν τα ελληνικά κανάλια) είναι εκπαιδευτικός, άθεη, με λευκό ποινικό μητρώο. Κατά δήλωσίν της, είναι η δεύτερη φορά που μπαίνει σε εκκλησία και δεν είχε πρόβλημα να γαμηθεί εκεί μέσα καθότι «για έναν άθεο κάθε μέρος είναι το ίδιο«.

Ο undantag είναι επίσης άθεος (και με λευκό ποινικό μητρώο), αλλά ποτέ δεν έκανε σεξ σε εκκλησία (όχι διότι δεν του εδόθησαν ευκαιρίαι, πιστεύσατέ με, αλλά), διότι σιχαίνεται το λιβάνι ως ο διάολος το λιβάνι. Ας βάλουμε όμως τα πράγματά στη θέση τους:

  • Το συμπαθές ζεύγος είναι ένοχο, άλλα όχι για ό,τι του καταλογίζουν: απλή διατάραξη οικιακής ειρήνης διέπραξαν (δηλαδή έμειναν σε ένα χώρο που δεν τους ανήκε, χωρίς την άδεια του δικαιούχου) 
  • είναι «δημόσιος χώρος» ένα περίκλειστο εξομολογητήριο;
  • προσβάλλει τη δημοσία εδώ μια πράξη που εκτελείται χωρίς κανείς να τη βλέπει (ας θυμηθούμε το zen koan: ποιός είναι ο ήχος ενός χεριού που χειροκροτεί;). Φυσικά, η πράξη αποκαλύφθηκε αργότερα… ναι, αλλά μ’ αυτό το σκεπτικό ο πρώτος που θα’ πρεπε να πάει μέσα είναι ο Berlusconi, μετά την αποκάλυψη των συνομιλιών του με τις διάφορες μοντέλες-προσκεκλημένες του, έτσι δεν είναι; είχα την εντύπωση ότι για να προσβάλει κανείς τη δημοσία αιδώ, πρέπει να κάνει κάτι «δημοσία«.
  • Πως διάλο μπορεί κανείς να «διαταράξει μια θρησκευτική τελετή»; Ποιός θίγεται; Φαντάζομαι, το τιμώμενο πρόσωπο; Δεν πρέπει λοιπόν οι φιλότιμοι και φίλεργοι ιταλιάνοι μπασκίνες να θέσουν την υπόθεση στο αρχείο εως ότου κάνει μήνυση ο θεός, και να κυνηγήσουν κανά μαφιόζο στο μεταξύ;

Κλείνω το ευτράπελο αυτό με ένα απόσπασμα απ’ το αγαπημένο μου βιβλίο του Α. Εμπειρίκου «Ο Μέγας Ανατολικός» (μέρος Γ΄κεφ. 61, σελ 167-8) που – άγνωστο γιατί – μου’ρθε στο νού όταν μου διηγήθηκαν το γεγονός.

Στο απόσπασμα, ο Ιούλιος Βερν (!) οραματίζεται την τέλεια κοινωνία. Κράτησα την ορθογραφία, όχι όμως και τη στίξη. Οι υπογραμμίσεις του μαγαζιού.

«Αι ερωτοπραξίαι, από την επίδειξη των γεννητικών οργάνων μέχρι της συνουσίας, έξω από τας εργασίμους ώρας, επετρέποντο σχεδόν παντού, ακόμη και εις τους περισσότερους δημοσίους χώρους , ανοικτούς και κλειστούς, ενώπιον οιονδήποτε και οσονδήποτε πολυαρίθμων προσώπων – εις κήπους πλατείας ησύχους ή απηγορευμένας εις την τροχαίαν κίνησιν οδούς ή λεωφόρους, εις εξώστας, μπαλκόνια, βεράντας, εις όλας τας εξοχάς, εις όλα τα παραθαλάσσια μέρη, εις όλα τα προάστεια, εις όλας τας αιθούσας των ξενοδοχείων, πλήν των εστιατορίων, εις όλα τα καταστήματα πολυτελείας, χορευτήρια, cabarets κ.τ.λ., ακόμη και εις τους ναούς και τα σχολεία (εκτός των αιθουσών των παραδόσεων κατά τας ώρας της εμπράκτου σεξουαλικής διδασκαλίας), επιτρεπομένων όλων των λαγνουργιών καθ’όλην την διάρκειαν της θείας λειτουργίας, εις τα ειδικά προς τούτο τοποθετημένα καθ’ όλον το μήκος των τοίχων όλων των ναών και συνεχόμενα εν είδει ατελευτήτων μιντεριών, αναπαυτικά ανάκλιντρα«.

Καληνύχτα σας.

…  για το τα μάλα συμπαθές εις τον Undantag ξανθόν νορβηγικόν γένος.

det norske flagg

det norske flagg

Α. Όχι μόνο διότι ο Ρωσσονορβηγός (φτου φτου κακά, πολυπολιτισμός, βοήθεια ΛΑΟτιανοί, μας κλέβουν τα κορίτσα!) μουσικοσυνθετοηθοποιός Alex Rybak σήκωσε το τιμημένο τζοβαίρι της Ευρωβύζιον:

  • με ένα τραγούδι με φολκ – και όχι (μόνο ποπ) επιρροές
  • που μιλά για αγάπη χωρίς να γίνεται χυδαίο
  • με εκπληκτική μουσική από ένα αγαπημένο – και σπάνιο όργανο, το βιολί Hardanger (δεν παίρνω και όρκο, αλλά έτσι με φάνηκε!), ορίστε ένα κλασσικό δείγμα:

Β. Αλλά και – κυρίως! – γιατί στις 17 Μαϊου (syttende mai) 1814, στη μικρή πόλη Eidsvoll, η – υποτελής τότε στη Σουηδία – Νορβηγία απέκτησε ΣΥΝΤΑΓΜΑ (grunnlov – θεμελιώδη νόμο, εξού και grunnlovsdag) … που διεκήρυσσε την ανεξαρτησία της, άσχετο αν αυτή ήρθε χρόνια αργότερα.

  • Προσοχή! Δε γιορτάζουν την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού τους αγώνα,  ούτε την ημέρα που ο Νορβηγός τράγος ευλόγησε το λάβαρο της επανάστασης στη Stavkirke της Αγίας Λάβρας (δεν υπήρξε).
  • Γιορτάζουν τη μέρα που θεσμοθέτησαν θεμελιώδη δικαιώματα και υποχρεώσεις – που γι’αυτούς είχαν περισσότερη σημασία από κούφια σύμβολα.

ΥΓ: Αν έχετε φίλους και γνωστούς Νορβηγούς, στείλτε ένα μηνυματάκι «Gratulerer med dagen» («συγχαρητήρια επί τη ημέρα!») – θα το χαρούν πολύ (o undantag στέλνει και στους σουηδούς φίλους του – έτσι για σπάσιμο).

ΥΓ2: Ο undantag καταδικάστηκε σε αναγκαστική παρακολούθηση Ευρωβύζιον εχθές, με την εντολή (1)  να εκπροσωπήσει την «πατρίδα» του, και (2) να φτιάξει σπανακόπιτα. Περιττό να πώ ότι εμφανίστηκα στα κιτρινομπλέ και με ένα δίσκο κατεψυγμένα Kannelbullar απ’ το ΙΚΕΑ της γειτονιάς. Άκους εκεί κλακαδόρος του Σάκη. Έχουμε και μια αξιοπρέπεια.

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »