Της τάβλας


Σε προεκλογική κουβέντα με καλό βούλγαρο συνάδελφο που σκαμπάζει λιγάκι απ’ τα ελληνικά πράγματα, ενώ του εξηγούσα ότι (ξεκινώντας απ’ τα δεξιά προς τα αριστερά) τα μεν χρυσαύγουλα είναι επικίνδυνοι φασίστες, ο δε ΛΑΟΣ λιγότερο επικίνδυνος κωλοτούμπας, οι δε Ανεξέλληνες, ντιπ για μπιτ καμένοι, οι δε φύρδην μίγδην φιλελεύθεροι μόνο κατ’ όνομα, οι δε ΠΑΣΟΚΝΔ κωλοπετσωμένοι, απέλπιδες και διεφθαρμένοι, η δε ΡΗΜΑΔ δεκανίκι με μια εσάνς αριστερισμού, οι δε ΣΥΡΙΖΑ άπειροι επαναστάτες του γλυκού νερού, μεθυσμένοι απ’ την προοπτική της εξουσίας, το δε ΚΚΕ ναρκωμένο μες τη Μ-Λ του ναφθαλίνη, η δε μη κοινοβουλευτική αριστερά ενδιαφέρουσα μα ανύπαρκτη, ερωτήθην υπέρ ποίων διάλο τάσσομαι. Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, Χ, παρακάλεσα. Μετά από πολύ πρόγκηγμα, και την τελευταία γουλιά από Μαβρούτ, αναγκάστηκα να του ομολογήσω ότι – αν ψήφιζα, και παρά την αηδία που θα ένιωθα – θα το’ριχνα στους κωλοπετσωμένους, απέλπιδες και διεφθαρμένους – ή στο αριστερό δεκανίκι.
– «Γιατί;»
– «Γιατί μόνο αυτοί έχουν ήδη κάνει την κωλοτούμπα τους και θα ακούσουν τη φωνή του αφέντη τους αμέσως. Όλοι οι άλλοι είναι είτε αμελητέοι, είτε τουλάχιστο μια κωλοτούμπα μακρυά, είτε και τα δυό – και καιρός για χάσιμο δεν υπάρχει.»
– фанариот …
– «Μπαρδόν;»
– фанариот = Φαναριώτης. Έτσι λέγαμε στη Βουλγαρία των πρώτων μεταρρυθμίσεων μετά το «σοσιαλισμό» (μόρφασε, και σούφρωσε τα φρύδια του τόσο που γίνανε ζευγάρι εισαγωγικά, και περιέκλεισαν τη λέξη τρυφερά, όπως τα βυζιά της Ντόλυ Πάρτον το κεφάλι του Μπαρτ Ρέινολντς), τους «πεφωτισμένους» (φρύδια σε υπερωρίες) εκείνους «πατριώτες» (όχι άλλο, θα κάνεις ρυτίδες!) που πίστευαν ότι η «εναρμόνιση» (too late…) με την «Ευρώπη» θα ήταν «πανάκεια». Κοντολογίς, τοποτηρητές ξένου καθεστώτος, σαν τους πουλημένους Έλληνες του Φαναρίου που η Πύλη έστελνε στη Μολδοβλαχία για να’χει το κεφάλι της ήσυχο με τους βαρβάρους. Καλλιεργημένοι μπάσταρδοι, ανήκοντες παντού και πουθενά.
Για άλλη μια φορά, θαύμασα την οξυδέρκεια της νεολαίας των προς βοράν γειτόνων μας – που, λόγω σοσιαλισμού θες, λόγω εξορθολογισμού θες, δεν είχε υποστεί πλύση εγκεφάλου περί του «ένδοξού μας βυζαντινισμού» που συνεχιζόταν μέσω Φαναρίου.
– «Και εγώ; фанариот;»
– «Ε, εδώ που τα λέμε, και εσύ, λιγάκι фанариот …» Φρύδια στην ημιανάπαυση. Requiem: Et lux perpetua luceat eis.

 

Εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα αργά. Και άσχημα. Ήμουν ένας фанариот. Και κολυμπούσα πλάι στη Σχεδία της Μέδουσας ΙΙ, σε μια φουρτουνιασμένη Μεσόγειο που, άγνωστο πώς – καιγόταν κιόλας. Μακριά απ’ τη Σχεδία της Μέδουσας ΙΙ. Με απλωτές. Στομάχι κήτους, ή στομάχι «συμ-πατριώτου»; Καλύτερα φύκια. Και μεταξωτές κορδέλες επίσης. Κανίβαλοι. Χέρια απλωμένα, χέρια σφιχτά. Τι έμεινε να σφίγγουν; Χέρια που μουντζώνουν – το προφανές. Χέρια που δεν ξέρεις αν είναι ακόμη συνδεδεμένα με το υπόλοιπο σώμα ή ακρωτηριασμένα.
Μάτια. Αλλήθωρα. Απελπισμένα. Πεταγμένα έξω. Σχεδόν πάντοτε, μυωπικά.
Στο βάθος, το καράβι που αγωνιζόμουν να προφτάσω. Είχε άραγε foie gras και mombazillac στ’αμπάρια του, και μούτσους που γίναν καπεταναίοι στη γέφυρά του; Μα για στάσου, δεν ήταν ακριβώς αυτό το καράβι που βύθισε το δικό μας; Τότε γιατί του φωνάζουν να βοηθήσει; Ναι, αυτό ήταν, τα κανόνια του αχνίζουν ακόμα. Αλλάζει ρότα; Έρχεται να μας πάρει (να μας κάνει τί😉 ή παίρνει θέση για άλλον έναν κανονιοβολισμό; Αλλά πάλι, είναι δική μου ιδέα (τα κύματα με χτυπάν από παντού, δεν έχω πια την αίσθηση του ορίζοντα) ή βυθίζεται σιγά-σιγά και αυτό;
Από άλλο μύθο, ξεκρέμαστες εντελώς, σαν κάγκουρας που έρχεται σε πάρτυ χωρίς μια κάσα Martini, υπήρχαν και Σειρήνες που πετούσαν τριγύρω απ’ τη Σχεδία της Μέδουσας ΙΙ. Χωρίς Οδυσσέα – που λεφτά για κατάρτια, σχοινιά και σαπούνια: πωλητέλειες. Αλλά με πολλούς Θερσίτες. Που κάναν διάλογο με τις Σειρήνες. Και δεν ήξερες, μετά από λίγο, ποιος ήταν ποιος.

Δεν άλλαζα φαίνεται, και βούλιαζα. Περίμενα την Κριστίν-Λευκοθέα με το μαντήλι της, να ηρεμήσει τα κύματα, αλλ’ αντ’ αυτής μέσα στο νερό ξεπρόβαλε το πρόσωπο του Νηρέα. Ασπρομάλλης εκατόχρονος τώρα, μα κάποτε κολυμπούσε σαν σολoμός Νορβηγίας στα ήρεμα νάματα του Μάαστριχτ όταν ο κόσμος ήταν νέος. Κοιμόταν. Τον ύπνο του δικαιούχου. «Άκου να δεις νεαρέ» βρυχήθηκε. «Για να φτάσει το καρυδότσουφλο τη ναυ-αρχίδα χρειάζεται κοινή εποπτεία στις μηχανές, κοινή εγγύηση της καθαρότητας των καυσίμων και συλλογική αγγαρεία στο καθάρισμα του αμπαριού. Για να γίνουν ολ’αυτά, χρειάζονται πέντε τέρμινα. Έχεις μια βδομάδα.»

Ξύπνησα κάθιδρος. Φόρεσα τη στολή μου, έδεσα τις αρβύλες μου, μάζεψα την αιώρα και ετοιμάστηκα να ανεβώ από το μπαλαούρο στο κατάστρωμα, να προλάβω το συσσίτιο. Επιπλέαμε. Πλέαμε; Αλλάζαμε; Βουλιάζαμε; Αλαλάζαμε.

Σε πιο ευτυχισμένες μέρες, κάποιος γνωστός, καθηγητής στο Λούβρο, είχε αναφέρει πως το στερεωτικό βερνίκι (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων) που χρησιμοποίησε για τον πίνακα ο Géricault δεν έπιανε στο μαύρο χρώμα. Αποτέλεσμα: τα μέρη του πίνακα με μαύρη μπογιά εξαπλώνονται σιγά, αλλά σταθερά. Και αναπότρεπτα.

Είναι γνωστό πως η τέχνη μιμείται τη ζωή.

Advertisements

Χτυπάω αυτές τις λίγες γραμμές, μοναχικέ/μοναδικέ μου αναγνώστα, όχι για να πείσω εσένα, παρά για να πείσω εμένα. Ή, καλύτερα, για να βάλω σε τάξη, στο θολωμένο μου μυαλό, τη μεγάλη εικόνα, την αποτελούμενη αλλά διακριτή από τις μικροπαπαριές που έρχονται κάθε μέρα στο προσωπικό ή επαγγελματικό μου e-mail, στις εφημερίδες, στις συναντήσεις και ταξείδια εργασίας, στα τσιτάτα των «μεγάλων».

Έτσι, αυτό το ποστ δε θα ασχοληθεί με το αν θα μας κουρέψουνε και πόσο ή αν θα πάμε να κουρευόμαστε, ούτε με το αν θα μας πτωχεύσουνε ή θα φτωχύνουμε, ούτε καν με τα (πολλώ σοβαρότερα) θέματα τι θα πλέξει η Κατσέλη μετά τη διαγραφή της ή αν η Ντόρα θα πάει με τον ή στο διάολο.

Με τι θα ασχοληθεί; Δώσε τώρα βάση μοναδικέ/μοναχικέ μου αναγνώστα:

  • η ανάγκη του ψαλιδίσματος των εισοδημάτων των υπερπλουσίων εδώ και καιρό προβάλλεται από τις μάζες (όσες έχουν ξυπνήσει) και δειλά-δειλά από θεσμικά όργανα. Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε και εκπροσώπους αυτής της εξωπραγματικής ελίτ να θέλουν να πληρώσουν περισσότερους φόρους (1), (2). Φυσικά, όχι ακόμα στην Ελλάδα – που ποτέ της δεν αξιώθηκε μια μεγαλοαστική ελίτ της προκοπής. Γιατί το κάνουν αυτό; Σαφώς και όχι επειδή μας αγαπήσαν έτσι ξαφνικά: γι’ αυτό υπάρχει η φιλανθρωπία βρε κουτά! Και όλοι οι Κροίσοι, είναι, κατά παραδοχή, φιλάνθρωποι – διότι ξέρουν ότι η φιλανθρωπία συντηρεί το σύστημα (ο πεινασμένος που θα χορτάσει την πείνα του στο συσσίτιο, δε θα επαναστατήσει). Άρα, ανταποκρινόμενοι στα αιτήματα για φορολογική δικαιοσύνη, απλά αναγνωρίζουν ότι το σύστημα δεν είναι βιώσιμο στην παρούσα του μορφή – και ζητάν η επανάσταση του 99% να γίνει με την άδεια της αστυνομίας του 1%.

  • Ανεξαρτήτως (ή μήπως, λόγω;) της μη βιωσιμότητας της φορολογικής αδικίας, η έννοια του «κοινωνικού κράτους» όπως το ξέραμε δε μοιάζει βιώσιμη. Ούτε εκεί όπου αυτό δεν υπάρχει (Αμέρικα), ούτε εκεί όπου (ακόμα) υπάρχει. Δε θα κουράσω με αναλύσεις υπογεννητικότητας, baby boomers που βγαίνουν στη σύνταξη κτλ. Ακόμη και αν όλα αυτά λύνονταν δια μαγείας, η κρίση απέδειξε ότι σίγουρες επενδύσεις που θα οδηγήσουν σε σίγουρες συντάξεις δεν υπάρχουν. Οικτρό παράδειγμα, τα συνταξιοδοτικά ταμεία της Ελλάδας των οποίων το χαρτοφυλάκιο αποτελείται κατά βάσιν από ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Με το παράδοξο, (οτ)αν συμβεί καμιά στραβή, το κράτος να καλείται ως imperium (φορέας δημόσιας εξουσίας) να χρηματοδοτήσει ταμεία που βρέθηκαν ακάλυπτα επειδή δεν τήρησε τις υποχρεώσεις του ως fiscus (συμμετέχων στην αγορά ομολόγων). Πρακτικά αδύνατο.
  • Μαλακία του όποιος δε διαφοροποίησε το χαρτοφυλάκιο του, θα μου πείτε. Δεκτό, αλλά ακόμη και αν είχαν κάνει, εξαιτίας της υψηλής αλληλεξάρτησης των χρηματοπιστωτικών προϊόντων και ιδρυμάτων παγκοσμίως, το μέσο αποτέλεσμα δε θα ήταν πολύ καλύτερο. Η αλληλεξάρτηση ως κατάρα.
  • Και ήταν πάντα έτσι μπαμπά; Όχι, μέχρι πριν λίγο καιρό, η αλληλεξάρτηση, σε συνδυασμό με ατελείς και τμηματικές λύσεις, ήταν βασικά συστατικά της επιτυχημένης π.χ. ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η κοινοτική μέθοδος (méthode communautaire) δεν είναι στην ουσία τίποτε άλλο από τη συστηματική επίτευξη ατελών μα εφικτών συμφωνιών, γνωρίζοντας, πως μετά από λίγο, θα οδηγήσουν σε κρίση, που θα κάνει εφικτές περαιτέρω, πιο δραστικές (αλλά ατελείς) συμφωνίες, διότι είναι οικονομικά, πολιτικά κτλ πιο συμφέρον να προχωρήσει κανείς μπροστά παρά να τα καταστρέψει όλα. Όποιος εδώ βλέπει τον κομμουνιστικό αφορισμό ότι ο καπιταλισμός πορεύεται από κρίση σε κρίση … έχει δίκιο. Á nos moutons, σύμφωνα με το ενωσιακό δόγμα (που τελικά δε διαφέρει σε πολύ απ’ το ορθόδοξο κοκ), η ενοποίηση μας περιμένει στο τέλος αυτής της πορείας ως Άγιο Δισκοπότηρο. Όταν η κρίση ήρθε σαν όρνιο περνώντας τον Ατλαντικό, για λίγες μέρες, πίστεψα πραγματικά ότι οι μανδαρίνοι των Βρυξελλών θα τη σκαπούλαραν και πάλι, όπως τόσες φορές στο παρελθόν. Μετά, κατάλαβα το σφάλμα μου. Οι προηγούμενες κρίσεις ήταν εσωτερικές – χρειαζόταν ένα ακόμη ανακάτωμα της τράπουλας. Τώρα, παίζουμε με τις Άγορες – που κρατάνε φύλλα. Για να μη σε πω ότι η τράπουλα είναι και λειψή και σημαδεμένη.

  • Για μια στιγμή μάστορα! Ακόμη και τώρα όμως ισχύει το άλλο κομμάτι της κοινοτικής μεθόδου, έτσι δεν είναι; Ήτοι, ακόμη είναι οικονομικά, πολιτικά κτλ. πιο συμφέρον να προχωρήσει κανείς μπροστά παρά να τα καταστρέψει όλα, έτσι δεν είναι; Δεν είμαι σίγουρος. Για δύο λόγους.
    • Πρώτον, στην καλύτερη των περιπτώσεων, η κατάσταση είναι ρευστή και ευμετάβλητη. Διότι εξαρτάται από τις Αγορές. Σε αυτό το βλογ δε θα ακούσετε μαλακίες περί αοράτων κωλόχερων, αυτορρύθμισης κτλ. Μετά τη Bear Sterns, oύτε ρεπουμπλικάνοι βολευτές δεν τα χάφτουν πλέον αυτά. Ούτε θα ακούσετε την Μέγιστη Παπάρα, ότι δηλαδή οι Αγορές είναι λογικές (markets are rational). Αν πιάσω στα χέρια μου τον οικονομολαμόγιο που πέταξε αυτή την ανεπίτρεπτη γενίκευση … Όλοι οι συμμετέχοντες στις αγορές είναι λογικοί, ή μάλλον συμφεροντολογικοί, με την έννοια ότι κοιτάζουν το συμφέρον τους, ανεξάρτητα, ή και σε βάρος, των άλλων. Όμως το συμφέρον του κάθε συμμετέχοντα χωριστά, αθροιζόμενο, δεν φτιάχνει κανένα «κοινό συμφέρον» το οποίο, λογικά, οι αγορές πρέπει να υπερασπιστούν. Επίσης, οι αγορές δεν είναι ζώα να έχουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Το να ζητάς από τις «Αγορές» να κάνουν κράτει διότι, τυχόν πιστωτικό γεγονός, χρεωκοπία κράτους κοκ θα καταστρέψει και τις ίδιες, είναι σαν να θέτεις αναρίθμητα “prisoner’s dilemmas” σε όλους τους συμμετέχοντες, καθιστώντας την καταστροφή ακόμη πιο πιθανή.
    • Δεύτερον, όταν ένα σύστημα είναι σε ένταση, ρευστό και ευμετάβλητο, η πιθανότητα της αποσταθεροποίησής του λόγω τυχαίων γεγονότων αυξάνεται ραγδαία. Έτσι, ακόμη και αν όλοι οι συμμετέχοντες στην αγορά τρώνε όλα τους τα κορν-φλέηκς και δεν πειράζουν τα άλλα παιδάκια, ένα τυχαίο γεγονός (μια παραίτηση σημαίνοντος προσώπου, μια μαλακία για να περνάει η ώρα από άλλο σημαίνον πρόσωπο, ένα παιδάκι που θέλει πίσω τη δεκαρίτσα του όπως στη Μαίρη Πόππινς) μπορεί να κάνουν τα πάντα στάχτη και Burberry’s.

Η Μεγάλη Σούμα; Την ανάγκην κοινοτυπίαν ποιούμενος, ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Ραντεβού στα Γουναράδικα…

 Awubowan: καλοσωρίσατε!

Αχουρβέδα… η «τέχνη της ζωής», η πανάρχαιη (λες και ότι πανάρχαιο είναι και θέσφατο) ινδική συνταγή για υγεία, μακροζωία και συχνές κενώσεις, επιβίωσε στην αγνότερη μορφή της στη Σρι Λάκνκα, όχι στην Ινδία. Ή τουλάχιστον αυτό θα σας πουν οι Σριλανκέζοι. Τη δοκίμασα  – ομολογουμένως, για πολύ λίγο χρόνο – και τη βρήκα υπερτιμημένη. Αρχικά, μια θεοχοντρή γιατρός βρήκε εμένα χοντρό και μου συνέστησε να χάσω βάρος «ειδικά απ’τα πόδια» (sic). Το γεγονός ότι τρέχω μαραθώνιο την άφησε παγερά ασυγκίνητη. Μάλλον βρίσκουν όλους τους Ευρωπαίους τουρίστες χοντρούς, αν και για να πούμε και του στραβού το δίκιο, οι περισσότεροι συμπατριώτες της Μέρκελ που τους επισκέπτονται όντως θεόχοντροι είναι. Τέλος πάντων, η γιατρός με ρώτησε τι προβλήματα έχω (τίποτε!) συνταγογράφησε à volonté μια χούφτα χειροποίητα χαπάκια, δυό ώρες ημερησίως μασάζ, βρωμερά λάδια που στάζουν στο μέτωπο και δεν επιτρέπεται να πλυθούν για τέσσερεις μέρες και αχουρβεδική σάουνα με … μπαχαρικά. Με 30 βαθμούς υπό σκιάν. Δεν ξέρω αν ήταν τα χάπια, το μασάζ, τα λάδια ή η φτωχή σε πρωτείνες δίαιτα, αλλά:

  • Ηρέμησα τελείως και κατά τη διάρκεια της κούρας ήμουν σαν ζαλισμένο κοτόπουλο (οι 12 ώρες ύπνο τη μέρα και οι διακοπές μάλλον επίσης βοήθησαν) και
  • Στο τελευταίο ζύγισμα φάνηκε να πήρα 8 κιλά, κάνοντας την επιστημόνισσα να τραβάει τα μαλιά της! (φυσικά, τα κιλά έφυγαν αμέσως κόβοντας τους υδατάνθρακες και τρέχοντας μια 30αριά χιλιόμετρα στο βορειοευρωπαϊκό κρύο).

Βρείτε κάτι καλύτερο να κάνετε αν ποτέ πάτε.

Bούδας με ποίμνιο

 

Βούδες διάφοροι

Κούδες

 Βούδας: παντού. Με φωτοστέφανα με φωτορυθμικά και νέον. Σε ναούς. Σε βιτρίνες. Σε όλες τις στάσεις. Με όλες τις χειρονομίες (κάθε μία απ’τις οποίες έχει ένα ξεχωριστό νόημα, όπως: «φύγε απ’εδώ», «άστα διάλα», «καλημέρα κουμπάρε», «πίστωση σε κανέναν» «της θειάς σου» κτλ.). Με ένα τσούρμο καλόγερους τριγύρω. Σέβομαι όλες τις θρησκείες το ίδιο (ήτοι καθόλου) αλλά ο ξεπεσμός σε θρησκεία της φιλοσοφίας ενός σοφού ανθρώπου που αρνήθηκε την ύπαρξη του θεού και του διαβόλου 25 εκατοντάδες χρόνια πριν, μου μαχαιρώνει την καρδιά. Όλες οι παθολογίες του χριστιανισμού υπάρχουν στον βουδισμό – όπως επιβίωσε στη Σρι Λάνκα (κρατώ μια αμφιβολία για το ζεν βουδισμό, τον οποίο δεν έχω ακόμα παρατηρήσει από κοντά). Λειτουργίες (4 το πρωϊ, στο μοναστήρι δίπλα απ’το ξενοδοχείο μας, με τον τοπικό Άνθιμο να έχει αναρτήσει μεγάφωνα στους κοκκοφοίνικες). Εορτολόγιο. Κατήχηση. Αφιερώματα. Εκμετάλευση της αφέλειας του αμόρφωτου όχλου. Λείψανα (βλ. λ. δόντι). Αεισιχτίρι.

Γιόγκα: χέρι χέρι με την αχουρβέδα (βλ. λ.) και το διαλογισμό. Κάθε αχουρβεδικό θέρετρο που σέβεται τον εαυτό του (μόνο…) προσφέρει μαθήματα γιόγκα (συχνά νοικιάζοντας ένα ναό απ΄τους αδηφάγους μοναχούς του), όπου η θεόχοντρη μπακάλισσα απ΄το Μόναχο προσπαθεί να βρει τους αστράγαλούς της (μετά από χρόνια αποξένωσης) και να τους τιθασσεύσει στην ασάνα του λωτού. Μέσα σε δύο-τρείς βδομάδες. Εννοείται ότι μετά τη γιόγκα, ο μοναχός – δάσκαλος δε ντρέπεται να πουλήσει και … διαλογισμό στο ποίμνιο των τουριστών.  Σε μένα συνέβη σε ένα παραδείσιο νησί στο δέλτα του ποταμού Μπεντότα, όπου μοιράστηκαν σε ένα τσούρμο χοντρούς γερμανούς τουρίστες μαξιλάρια διαλογισμού (που δεν έφταναν ούτε για το ένα κωλομέρι των περισσοτέρων), και, χωρίς να τους εξηγηθεί η χρήση τους, τους αναγγέλθηκε ότι «τώρα θα κάνουμε διαλογισμό αγάπης και ευγένειας» (“love & kindness meditation”). Μια σχετικά απλή άσκηση, μισής ώρας και αν, την οποία κατέστρεψε η αδιάκοπη κίνηση των διαλογιζόμενων βοοειδών και οι συνεχείς διαμαρτυρίες τους για τα τσιμπήματα των εντόμων (βλ. λ.), την άμμο που τους έμπαινε στα κωλομέρια και τα χαλίκια που τους πλήγωναν τις φτέρνες. Αν πρέπει να διαλογιστείτε, κάντε το μόνοι σας.

Παιδιά ενός ανώτερου θεού...

Δόντι: το ένα και μοναδικό σωζόμενο δόντι (τραπεζίτης, μάλλον, ένεκα της στενής σχέσης του με το πορτοκαλοφόρο ιερατείο) του Αγίου Βούδα εβρίσκεται στην πόλη Κάντι, στο Ναό του Δοντιού (sic). Ή έτσι λέν τουλάχιστο. Διότι σκεπάζεται μόνιμα από εφτά βαρύτιμα χρυσοποίκιλτα καλύμματα, σε ένα χρυσελεφάντινο δωμάτιο του οποίου η πόρτα ανοίγει τρεις φορές τη μέρα (με εφιαλτική μουσική από τύμπανα και στριγγές ντόπιες τρομπέτες). Όσοι πιστοί προσέλθετε. Σύμφωνα με το μύθο, το πρώτο βασιλικό ζεύγος της Σρι Λάνκα το έφερε εκεί από την Ινδία (η κυράτσα το έκρυψε στην περμανάντ της) για να το γλιτώσουν από την καταστροφική μανία ενός Ινδού βασιλιά. Σημειωτέον: όταν ο βασιλιάς προσπάθησε να καταστρέψει το δόντι, αυτό «πέταξε στους αιθέρες και έλαμψε σαν άστρο». Συνεπώς, τζάμπα ο κόπος των Σριλανκέζων βασιλέων, το δόντι θα την έβγαζε καθαρή και από μόνο του.

Το θησαυροφυλάκιο του ιερού δοντιού - βοήθειά μας...

Έντομα: Ήτοι, κουνουπια, μύγες, αλογόμυγες, ελεφαντόμυγες, λιβελλούλες. Αδιακρίτως  είδους και ώρας, τσιμπάνε τα γαμημένα. Οι αχουρβεδιστές συστήνουν (τι άλλο!) ένα μίγμα σιτρονέλλας και αλλόης, το οποίο… δε δουλεύει. Τα χαϊμαλιά (βλ. λ) επίσης δε βοηθούν. Πάρτε το απόφαση, αν θέλετε να πάτε θα δώσετε αίμα.

Ζώα: Πολλά, και θαυμαστά. Διακρίνω έναν πλουμιστό τσαλαπετεινό (αφιερωμένο στους δύο του διαδικτύου), έναν ευγενέστατο ελέφαντα που έκανε την τουαλέτα του στα πέντε μέτρα από το τζιπ μας, και έναν τεράστιο πελαργό, που θα έκανε τους αλσατικούς ξαδέρφους του να κοκκινήσουν απ’τη ζήλεια τους.

Μετά τη σύσκεψη στο Μαξίμου, το συμβούλιο πήγε για μπάνιο

 

Στα πέντε μέτρα...

 

Η μητέρα όλων των πελαργών

 

 

Τσάντα με πόδια

 

Ήλιος και θάλασσα: 30 βαθμοί υπό σκιάν, με περιοδικές βροχούλες τα απογεύματα. Ευχάριστο διάλειμα απ’τον βορειοευρωπαϊκό χειμώνα. Ο ινδικός ωκεανός, ζεστός, αλλά δεν προσφέρεται για κολύμπι. Τα κύματα σπάνε σε ακανόνιστα διαστήματα (ακανόνιστα για τη μικρή μου διάνοια, φυσικά), και τα ρεύματα τραβάνε τους κολυμβητές στα βαθιά.

Υπάρχει η θάλασσα, και ποιός θα την αδειάσει;

Θρησκείες: τρεις κατά βάση. Βουδισμός, ινδουισμός, ισλαμισμός. Οι βουδιστές (πλειοψηφία, ακόμα) θεωρούν εαυτούς γηγενείς, και τους υπόλοιπους επήλυδες. Οι μωαμεθανοί (τους οποίους έφεραν οι Βρεττανοί απ’τις Ινδίες και ξέχασαν να τους πάρουν πίσω όταν ξεκουμπίστηκαν) είναι κυρίως αγρότες στο κέντρο και στο βορά της χώρας, και πολλαπλασιάζονται σαν κουνέλια. Οι ινδουιστές δεν πειράζουν κανένα. Υπάρχουν και κάποιες καθολικές ιεραποστολές, οι οποίες προσαρμόστηκαν στο τοπικό couleur local, βάζοντας τους αγίους τους σε βιτρίνες και φορώντας τους πορτοκαλόχρωμα ρούχα. Μέτρησα τουλάχιστον μια εικοσαριά Άννες και Μαρίες και, άγνωστο γιατί, πολλούς Αγίους Σεβαστιανούς.

Ίντερνετ: αραιά και που. Περιοχές ολόκληρες δεν έχουν δίκτυο κινητής τηλεφωνίας, για wifi θα μιλάμε τώρα; Άψογη έλλειψη!

Κεϋλάνη: μην τους το πείτε, τους θυμίζει την αποικιοκρατία… Φρονίμως ποιούντες όμως, το κράτησαν αποκλειστικά σαν ονομασία προέλευσης για το τσάϊ (βλ. λ.).

Λίθοι 1. Πλίνθοι τε και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι. Όπου πέρασε ο πόλεμος (βλ. λ.) και το τσουνάμι. Η ανοικοδόμηση αργή – η ΕΕ έχει δύο τρία προγράμματα (σε νταμπέλες), το ίδιο και οι σκανδιναβικές χώρες. 2. Πολύτιμοι: το νησί παράγει πολλά και φημισμένα πετράδια. Το «άστρο της ινδίας» του αγγλικού στέματος είναι, στην πραγματικότητα «άστρο της Κευλάνης», αλλά οι αποικιοκράτες αρκούντουσαν να αρπάζουν και δεν είχαν χρόνο να μαθαίνουν την προέλευση του πλιάτσικου. Μετά πολλών δισταγμών απέκτησα ένα ζευγάρι μανικετόκουμπα με λίγα καράτια royal blue topaz. Επιτέλους, θα μπορώ και εγώ να υπογραμίζω με τις κινήσεις των χεριών μου τα ανύπαρκτα επιχειρήματά μου, όπως εκείνος ο μπουχέσας ο partner που’χα γνωρίσει στη Νέα Υόρκη, που’βγαζε ένα εξωφρενικό ποσό την ώρα – κατά πολύ εξαιτίας των μανικετόκουμπών του.

Μπαχτσίσι ήτοι Πουρμπουάρ. Παντού. Πάντα. Προαιρετικό; Εις μάτην προσπάθησα να τους επιστήσω την προσοχή στον φαύλο πληθωρηστικό κύκλο που επιφέρουν τέτοιες πρακτικές.

Νερό: πολύ. Ελάχιστο απ’ αυτό πόσιμο.

Ξεναγοί: δε χρειάζεστε παντού έναν, αλλά είναι σκέτη μασονία. Απαγορεύεται δια νόμου ακόμη και η απλή περιγραφή εικόνων σε ναούς, αξιοθέατα κτλ από μη ξεναγούς. Και όλοι θέλουν μπαχτσίσι (βλ.λ.)

Οδηγός: χρειάζεστε παντού έναν. Ακόμη και αν έχετε οδηγήσει στην Νάπολι, την Κατάνια, το Ριο (με ή χωρίς Αντιρρίο) ή την Πάτρα. Οδηγούν σαν τρελλοί. Δρόμοι με δύο λωρίδες σχεδόν παντού. Χωρίς διπλές γραμμές. Πουθενά. Προσπέρασμα (από τα δεξιά, από τ’αριστερά, από πάνω, κάτω πλαγίως) επιτρέπεται παντού. Ακόμη και αν δεν υπάρχει ορατότητα. Αρκεί να κορνάρεις πριν προσπεράσεις, Ά, και μόλις δεις αυτοκίνητο στην άλλη γραμμή, να γυρίσεις στη λωρίδα σου. Τόσο απλά. Αν δε υποφέρετε απ’ την καρδιά σας, τα πράγματα μπορεί να γίνουν και απλούστερα.

Πόλεμος: Οι θρησκευτικές διαφορές ήταν αυτές που αιματοκύλησαν το νησί για πάνω από είκοσι χρόνια, με τους μωαμεθανούς να θέλουν να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος στο βορά. Σήμερα η κατάσταση έχει ηρεμήσει κατά πολύ (μετά από επιδιαιτησία της Νορβηγίας), με ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες να αποθαρρύνουν ταξίδια στα βόρεια της χώρας. Παρόλ’αυτά, ο στρατός είναι παντού.

Ρούπια: 1€ = 145 περίπου ρούπιες (θυμίζω, αν μας διαβάζουν παιδιά, ότι 1€ = 340.7500 δρχ.). 1€ είναι ένα μέτριο ως καλό φιλοδώρημα για έναν ανειδίκευτο εργάτη, του οποίου η οικογένεια μπορεί να εξασφαλίσει ένα γεύμα. Οι ξένοι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ένα γεύμα με 1€ για δυό ετερόκλητους λόγους. Διάρροια (με το συμπάθειο) και διαφορετικά τιμολόγια γι’ αυτούς. Το βρήκα σωστό.

Σοσιαλησμός: με υπερηφάνεια αναφέρω ότι και η Σρι-Λάνκα, ως η αιωνία Ελλάς, είναι χώρα σοσιαληστική. Τόσο σοσιαληστική, που το πορτραίτο του σοσιαληστού μυστακοφόρου ηγέτου είναι αναρτημένο παντού: σε σταθμούς, ξενοδοχεία, αεροδρόμια,  εστιατόρια, χέστρες κοκ. Με τοπική ενδυμασία. Με στρατιωτικά. Με φωτοστέφανο…. Η Σρι Λάνκα έχει – και αυτή – επωφεληθεί της τεχνογνωσίας του ΔΝΤ – με καλύτερα αποτελέσματα απ΄την Ελλάδα: οι Σριλανκέζικοι μισθοί κυμαίνονται ήδη σε ανεκτά γι’αυτό επίπεδα. Ίσως πρέπει η Ελλάδα να γίνει λίγο πιο σοσιαληστική. Πάντως, η σοσιαληστική κυβέρνησις διαθέτει και δικό της Πάγκαλο (σε κιλά, όχι σε μπριο). Η Σρι Λάνκα θα έχει καλλικρατικές εκλογές σε ένα μήνα. Ο θρίαμβος των σοσιαληστών ποθούμενος και βέβαιος.

Για ακόμη καλύτερες ημέρες

[Σοβαρή παρένθεσις: η παρούσα κυβέρνηση κατάφερε να σταματήσει τον πόλεμο. Έχει επίσης κάποια προβληματάκια με την ελευθερία του τύπου – που και πού εξαφανίζεται και κανάς δημοσιογράφος. Ευτυχώς, τέτοια προβλήματα δεν τα έχει η εν Ελλάδι σοσιαλιστική κυβέρνησις, που τα παπαγαλάκια της τα έχει μη στάξει και μη βρέξει]

Τσάϊ: εκλεκτό. Πάμφθηνο. Όριο εισαγωγής στην ΕΕ: τρία κιλά ανά άτομο. BOPC

Ύπνος: ελαφρύς. Αχουρβεδικός. Δωδεκάωρος. Με μια παύση στις τέσσερεις το πρωϊ όπου οι καλόγεροι άρχιζαν τις ψαλμωδίες και εγώ περνούσα γενεές δεκατέσσερεις το Βούδα (βλ.λ.) τους, τους ίδιους, και όλους τους θηλυκούς συγγενείς τους μέχρι τρίτου βαθμού.

Φαί: κάρυ. Ρύζι. Όχι κόκκινο κρέας. Όχι καφέ. Όχι λευκή ζάχαρη. Όχι τσάι. Συνοδευόμενο από ζεστό νερό. Αποτοξινώνει…. αλλά θυμάμαι ακόμη το πρώτο χάμπουργκερ και την πρώτη μαργκαρίτα που απόλαυσα όταν επέστρεψα στη βάση μου!

Χαϊμαλιά: αναρίθμητα. Κάθε ναός και φυλαχτό. Ένα με έδωσε η αχουρβεδική γιατρός μου στο τέλος της θεραπείας, μουρμουρίζοντας «γιάμα γιάμα γιάμα γιάμα» μπροστά σε έναν δυσκοίλιο Βούδα. Με προφύλαξε από τα φίδια, τη χολέρα και τη μουχρίτσα. Όχι από το κρυολόγημα και τα κουνούπια. Δεν επαρκούσε η πίστη μου φαίνεται…

Κουνουποφαγωμένη χαϊμαλοφορούσα εύθυμη χειρ undantag

Ψυχαγωγία: η Σρι Λάνκα δεν είναι Ibiza. Οι τουρίστες κοιμούνται νωρίς. Ελάχιστα κλαμπ στο Κολόμπο. Οι ντόπιοι δε βλέπουν το αλκοόλ με ιδιαίτερα καλό μάτι.

Ω! Ξέχασα να σας πω τι επισκέφθηκα!

Ο φίλος Ανορθόδοξος, για να μας βγάλει απ’ την καλοκαιρινή ραστώνη, ζήτησε να κατά-γράψουμε αυθεντικές ιστορίες θαυμάτων απ’ τον πλούτο της Ορθόδοξης παράδοσης, οι οποίες μας επηρέασαν βαθιά. Συνεισέφερα το συναξάρι της οσίας Κακοσμίας – όπως ακριβώς μου το διηγήθηκε ο Γέρων Μαλαχίας σήμερα το μεσημέρι, μετά από ένα Jäger Schnitzel και δύο ποτήρια (του λίτρου) Weissbier.

Ο γέρων Μαλαχίας σε σπάνια φωτογράφιση

Επειδή όμως:

  1. το βλογ μου έχει πιάσει αράχνες και οι εποικοδομητικές ιστορίες πρέπει να διαδίδονται όσο το δυνατόν περισσότερο, και
  2. πλησιάζει η 15η Αυγούστου – εορτή της οσίας,

αναδημοσιεύω τη διήγηση του Γέροντος Μαλαχίου, προς επίρρωσιν του φρονήματος των ευσεβών αναγνωστών.

 

Αδελφοί μου,

Μετά την πτώσιν της ενδόξου Βυζαντινής ημών αυτοκρατορίας, ζούσε στο γυναικείο μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοβυζιώτισσας (Μονή Τόπλες) στην Κρήτη η Κακοσμία (κατά κόσμον Καλλιόπη), πρωτοκόρη δημογέροντα του Χάνδακα. Παρά την καλή οικογένεια και τη μεγάλη περιουσία, η ενάρετος κόρη ΕΠΕΛΕΞΕ την μοναστική ζωή, πράγμα που ανακούφισε τους γύρω της, καθώς το μοναστικό ράσο εκάλυπτε σχεδόν πλήρως την καμπούρα της, το μοναδικό φρύδι της, τις κρεατοελιές πάνω από κάθε ρουθούνι και το Καραϊσκάκειο μουστάκι της.

Οι μέρες της νύμφης εκείνης του Ιησού περνούσαν με προσευχή, κατήχηση, συντήρηση κοσμοσφαιρών «τεριρέμ», ιστόριση του καθολικού της Μονής, κατασκευή και αγιασμό κομποσχοινίων και πλαστογράφηση αυτοκρατορικών χρυσοβούλων, τα οποία (έτσι είχε προφητεύσει η Ηγουμένη Ξετσιπωσία, στην οποία είχε εμφανισθεί καθ’ύπνοις ο Άγιος Βούδας), νεώτερες γενεές καλογραιών θα χρησιμοποιούσαν για να αρπάξουν τις γύρω γαίες και να χτίσουν θεάρεστα γήπεδα γκόλφ για θεοσεβούμενους μεγιστάνες του πλούτου.

Η αγία ηγουμένη Ξετσιπωσία

Ώσπου το μοιραίο συνέβη. Οι άπιστοι μογγόλοι χθόνιοι Τούρκοι πάτησαν τη Λεβεντογένα Κρήτη το έτος Κυρίου (ή μάλλον του Οξαποδώ, αν κρίνουμε από τα τελευταία δύο ψηφία) 1669. Η Μονή Τόπλες περιήλθε στη δικαιοδοσία ενός από τους πρωτεργάτες της νίκης, του πασά Hamid ibn Mitsotak, που έπινε το αίμα των παρθένων με το καλαμάκι και των νηπίων με το μπουρί της σόμπας. Απόγονοί του κυριαρχούν ακόμη στην πολιτική ζωή του νησιού. Ο πασάς αυτός, μπουχτισμένος από το βιασμό δεκάδων παρθένων και των δύο φύλων, και ολίγον τι βιτσιόζος, ζητούσε κάτι διαφορετικό. Όταν για πρώτη φορά αντίκρυσε την οσία Κακοσμία, μια σατανική λάμψη άστραψε στα αλλήθωρα μάτια του. Τέτοια ασχήμια, πρώτη φορά έβλεπε. Τόσο άσχημη, που καταντά όμορφή, στην κατηγορία της. Από κώλο πάντως έσκιζε.

Αρχικά προσπάθησε να την αποπλανήσει με δώρα και υποσχέσεις, αλλά, σε πείσμα του, η ενάρετος μοναχή ηρνείτο πεισματικώς, αντιτείνουσα ότι είναι Νύμφη Κυρίου (Αυτόν, δυστυχώς, κανείς ποτέ δεν Τον ρώτησε). Όταν, μια μέρα, με το πρόσχημα της είσπραξης της δεκάτης (ΣΜ: έτσι τη λέγαν, αλλά ουσιαστικά ήταν 21% μετά το Μνημόνιο του Σουλτάνου) ο βδελυρός Hamid τη στρίμωξε στο ιερό και πήγε να της βάλει χέρι, η αδελφή Κακοσμία δε δίστασε στιγμή. Αφού κατεβρέχθη με το λάδι της Ακοίμητης Καντήλας μπροστά από την εικόνα της Παναγίας της Χρυσοβυζιώτισσας, (βοήθειά μας) έπεσε πάνω στο βαρύτιμο μανουάλι και πυρπολήθηκε. Ο Hamid σήκωσε τους ώμους αδιάφορα, και αποπλάνησε δύο-τρεις άλλες καλόγριες, λιγότερο άσχημες αλλά πιο εύκολες.

Μήνες μετά, στην εκταφή του πτώματος – barbecue, άλαλα τα χείλη του ιερέως και των καλογραιών. Ενώ το υπόλοιπο καρβουνιασμένο σαρκίο είχε αποσυντεθεί πλήρως, ο κώλος της Κακοσμίας – ώ του θαύματος – τους κοίταζε από το φέρετρο με το μοναδικό του μάτι, ροδαλός, ζουμερός, σαν από φωτογράφηση του Χέφνερ. Μύρο αγιότητας πλημμύρισε τον αέρα. Σταυροκοπήθηκαν ευλαβώς τριάντα τρεις φορές, καταλαβαίνοντας ότι η Παναγία η Χρυσοβυζιώτισσα (βοήθειά μας), επιβραβεύοντας την επιμονή της καλογραίας να διατηρήσει τον θησαυρό της για τον Ουράνιο της Νυμφίο, καλλώπισε και διατήρησε αυτόν ούτωσώστε ο Υιός της να μη χρειαστεί να περάσει δεύτερο Γολγοθά.

Τα άφθαρτα κωλομάγουλα της οσίας Κακοσμίας υπέρκεινται ακόμη και σήμερα της Αγίας Τραπέζης της Μονής Τόπλες. Η οσία τιμάται τοπικώς το Δεκαπενταύγουστο («Ρόδον το Αμάραντον»), οπότε η κατάχρυση λειψανοθήκη λιτανεύεται στα γύρω χωριά. Από ένα διακριτικό άνοιγμα στο πίσω μέρος της λειψανοθήκης, οι ευσεβείς χωρικοί με ευλάβεια φιλούν την παρθένα οπή.

Γιατρεύει τις αιμορροΐδες, προφυλάσσει απ’ τα αφροδίσια.

Βοήθειά μας

* Βασισμένο εν μέρει σε μια ιδέα του Umberto Eco, Δεύτερο Ελάχιστο Ημερολόγιο

Διαβάζω στο παλαι ποτέ έγκυρο ΒΗΜΑ ότι ο Νυν Καταλληλότερος Πρωθυπουργός μας ΓΑΠ, εδήλωσε σε πρόσφατη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου τα εξής βαρυσήμαντα:

«Υπήρξε και μια αρκετά μεγάλη προσπάθεια στην Ευρωπαϊκή Ενωσηνα κρύψουν τις ευθύνες τους πίσω από την Ελλάδα. Την ευθύνη της Ενωσης, της Επιτροπής, ακόμη και της Εurostat να είναι σε εγρήγορση, αλλά και να επισημάνουν στην προηγούμενη κυβέρνησητον ολισθηρό δρόμο που έπαιρνε. Κάτι που έβλεπε, κάτι που ήξερε, παρά τη σκόπιμη παραποίηση των δεδομένων – μια πραγματικά σκόπιμη παραποίηση από τη ΝΔ».

Ως λάτρης του σουρεαληστικού θεάτρου, νομίζω ότι στο υπουργικό αυτό συμβούλιο υπάρχουν πολλά αποθέματα. Αλλ΄ας σοβαρευτούμε. Επί της ουσίας, ένα αντ-επιχείρημα αρκεί.

Έστω ότι ο Πρωθυπουργός έχει δίκιο, και έστω ότι οι μανδαρίνοι των Βρυξελλών και του Λουξεμβούργου όντως ολιγώρησαν.

ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ;

– «Nemo auditur suam propriam turpitudinem allegans» είναι ένα λατινικό ρητό που ο ΓΑΠ (και οι Υπουργοί του) θα’πρεπε να αντιγράψουν καμιά διακοσαριά φορές. Και πριν φωνάξει κανείς τον Βύρωνα (μπρρρρ) για μετάφραση, εξηγώ: «Κανείς δεν ακούγεται επικαλούμενος τη δική του παρανομία«. Καλώς ή κακώς, δεν τα προσέφερε (μόνο) η προηγούμενη κυβέρνηση τα πλαστά στοιχεία. Τα προσέφερε η Ελληνική Δημοκρατία (όπως εκάστοτε εκπροσωπείται). Η οποία τώρα δεν μπορεί να κόπτεται υπέρ της νομιμότητας που η ίδια παραβίασε και που άλλοι υποτιθέμενα απέτυχαν να της επιβάλουν. Φανταστείτε έναν κατηγορούμενο για κατάχρηση να επιτίθεται κατά της αστυνομίας στο δικαστήριο επειδή απέτυχε να τον συλλάβει νωρίτερα, δίνοντάς του την εντύπωση της ατιμωρησίας. Ούτε ο Ιονέσκο τέτοιο παράλογο.

– Φυσικά, οι πολιτικοί μας ταγοί δεν είναι οι μόνοι που κατέφυγαν σε τέτοιες μπαρούφες… κατά καιρούς, η ανοησία πολιορκεί τις πύλες του Δικαστηρίου. Το οποίο δέχεται την αρχή «nemo auditur» (άλλως doctrine of estoppel) και απαγορεύει στα Κράτη Μέλη επιχειρήματα του τύπου:

Η Επιτροπή παρανόμησε πρώτη (Cf. C-1/00, Commission v. UK para 106: a Member State cannot properly plead the unlawfulness of decisions addressed to it as a defence to infringement proceedings arising out of its failure to implement those decisions.)

«πριν η Επιτροπή κυνηγήσει εμάς, πρέπει να πιάσει όλα τα υπόλοιπα Κράτη Μέλη που παρανομούν».

«τα στατιστικά μας στοιχεία ήταν για κλάματα» (Cf.  C-418&419/00 Commission v. France para 63 : a Member State cannot plead statistical inadequacies in its monitoring system to justify non-compliance with obligations arising from Community law)

ΥΓ: σήμερα ήθελα να γράψω για τα χρώματα στην τέχνη – αλλά αυτό το ποστ θα πρέπει να περιμένει…

Aka Ο έρωτας περνάει απ’ το στομάχι -ο μικρός undantag μαγειρεύει και σας προτείνει

Α. Amuse-bouche: ballotins aux épinards & au jambon (ballotins – πως σταδιάλα μεταφράζεται αυτό – με σπανάκι και ζαμπόν)

(Υλικά για δύο πουλάκια που προσέχουν τη σιλουέττα τους)

  1. φύλλο κρούστας ΚΑΝΑΚΗ (4 φύλλα, κομμένα σε τεταρτα 4Χ4= 16)
  2. 80 γρ σπανάκι (εναλλακτικά – το λευκό μέρος του πράσου)
  3. 30 γρ άπαχο ζαμπόν σε κυβάκια
  4. 1 μέτριο κρεμμύδι
  5. τυριά (φέτα, parmiggiano reggiano, grana padano – ιχνοστοιχεία, για τη γεύση)
  6. 1 αυγό
  7. αλάτι*, πιπέρι, μοσχοκάρυδο, μπαχάρι, κατά βούληση

* αν η συνταγή γίνει χωρίς τυρί

Τσιγαρίζουμε το ΨΙΛΟΚΟΜΜΕΝΟ κρεμμύδι με το ζαμπόν. Προσθέτουμε το ΠΛΥΜΜΕΝΟ σπανάκι, ώσπου να μαραθεί, ή, αν είστε κόρες ακαμάτρες και πήρατε κατεψυγμένο, ώσπου να χάσει τα υγρά του. Κατεβάζουμε απ’ τη φωτιά και προσθέτουμε το ΤΡΙΜΜΕΝΟ τυρί και το αυγό, για να δέσει το μείγμα. Καρυκεύουμε κατά βούληση.

Μοιράζουμε το μείγμα στο κέντρο δύο στιβών από φύλλα κρούστας (8+8), τα οποία έχουμε βάλει το ένα πάνω στ’άλλο.  Κλείνουμε τα φύλλα ώστε να σχηματιστεί ένα μικρό πουγκί (ballotin!). Βρέχουμε λιγάκι το στενότερο σημείο του πουγκιού, να κλείσει καλά. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο, για περίπου 20 λεπτά, πάνω σε λαδόκολλα. Προσοχή, το φύλλο κρούστας αρπάζει εύκολα. Σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο αν ο φούρνος είναι πολύ δυνατός.

Β. Soupe veloutée au potiron & au saffron (καλά, εντάξει, κολοκυθόσουπα με κρόκο)

(Υλικά για δύο πουλάκια που προσέχουν τη σιλουέττα τους Χ 2 – να μείνει και για αύριο)

  1. 1 μικρή κολοκύθα butternut (αν δε βρείτε, και η hokaido καλή είναι)
  2. 2 μεγάλα καρόττα
  3. 2 μέτριες πατάτες (ποικιλίας κατάλληλης για βράσιμο)
  4. 2 καρύδια βούτυρο
  5. γάλα 350 – 400 ml
  6. λευκό ξηρό κρασί για μαγείρεμα 150 – 200 ml
  7. πιπερόριζα (ένα μικρό κομμάτι ψιλοκομμένο), σκόρδο (δύο σκελίδες ψιλοκομμένες), κρόκος Κοζάνης(τέσσερεις-πέντε ΤΟ ΠΟΛΥ στήμονες) αλάτι, κάρυ, πιπέρι, πάπρικα γλυκιά
  8. για το σερβίρισμα: άπαχο γιαούρτι ή Quark

Σε δυνατή φωτιά, καίμε το βούτυρο με το σκόρδο. Προσθέτουμε την κολοκύθα, τα καρότα τις πατάτες, κομμένα σε μικρά κομμάτια, και νερό μέχρι τη μέση της στάθμης των υλικών. Μόλις μαλακώσουν τα λαχανικά, περνάμε το μείγμα απ’το μπλέντερ (η το πολτοποιούμε κατευθείαν στην κατσαρόλα με ένα stick blender). Χαμηλώνουμε ακόμη περισσότερο τη φωτιά και προσθέτουμε το γάλα και την ψιλοκομμένη πιπερόριζα. Μόλις πάρει μια βράση, χαμηλώνουμε όσο το δυνατό περισσότερο (ααααχ, που είναι η παλιά μου κουζίνα με γκάζι…) και προσθέτουμε το κρασί και τα μπαχαρικά (εγώ συνήθως δυαλύω τα υπόλοιπα μπαχαρικά στο κρασί, είναι πιο εύκολο). Μόλις εξατμιστεί το αλκοόλ του κρασιού, βγάζουμε απ’ τη φωτιά.

Σερβίρεται ζεστή με μια μεγάλη κουταλιά γιαούρτι ή quark και λίγο κάρι και πάπρικα για τη διακόσμηση. Κατά προτίμηση με μαύρο, σικάλινο ψωμί με … κολοκυθόσπορο!

C. Coings et bergamotes rôtis dans leur gélée (άντε καλά, κυδώνια και περγαμόντο ψητά στο φούρνο)

Υλικά για δύο πουλάκια που αποφάσισαν να πάει το παλιάμπελο

  1. 2 μέτρια κυδώνια
  2. 1 λεμόνι
  3. 4-5 κομμάτια γλυκό περγαμόντο, με το σιρόπι τους
  4. τρείς κουταλιές της σούπας ζάχαρη
  5. ζελατίνη
  6. κρόκος (2 στήμονες – πιό πολύ για το χρώμα!), βανίλια (όχι στα αηδιαστικά άσπρα πλαστικά σωληνάκια – υποκατάστατα. Άσκηση θάρρους: αγοράστε ένα μπαστουνάκι βανίλιας και μάθετε να το χρησιμοποιειτε.)

Κόβουμε τα κυδώνια σε τέταρτα – αφαιρούμε το σκληρό εσωτερικό που περιέχει τους σπόρους αλλά ΔΕΝ το πετάμε. Δεν καθαρίζουμε τη φλούδα των κυδωνιών. Στύβουμε το λεμόνι, αφού προηγουμένως έχουμε ξύσει τη φλούδα του.

Αχνίζουμε τα κομμένα κυδώνια, με τη φλούδα προς τα πάνω, να μαλακώσουν.

Ταυτόχρονα: σε μια μικρή κατσαρόλα, βράζουμε 150 ml νερό, το χυμό λεμονιού, τη ζάχαρη, τον κρόκο, τη ζελατίνη, το μέσα μέρος του κυδωνιού, το σιρόπι του περγαμόντου και τη βανίλια. Η ζελατίνη και η πηκτίνη του κυδωνιού θα κάνουν το μείγμα ελαφρώς πυκνόρρευστο. Σουρώνουμε.

Σε ένα ταψάκι, αραδιάζουμε τα αχνισμένα κυδώνια (η φλούδα πάνω) και τα κομμάτια γλυκό περγαμόντο. Τα σκεπάζουμε με το πυκνόρευστο μείγμα – που προηγουμένως έχουμε σουρώσει. Πασπαλίζουμε με το ξύσμα λεμονιού. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για 45-60 περίπου λεπτά, στην αρχή σκεπασμένο με αλουμινόχαρτο, μην αρπάξουν τα κυδώνια.

Σερβίρεται κρύο ή ζεστό, με κανέλα ή ξύσμα κουβερτούρας για διακόσμηση και μια μπάλα παγωτό βανίλια.

Κρασί:

  • για τα Α+Β, Pouilly Fumé/Hochheimer Hölle Riesling Halb-trocken (μεταξύ μας, οποιοδήποτε λευκό με χαρακτήρα πάει, μη πάρετε μόνο κανά ξέπλυμα)
  • για το Γ. τίποτε λιγότερο από ένα Tokaji Aszú 6 ptn Diznókö 1993 του Grof Degenfeld. Όποιος έχει δοκιμάσει ξέρει γιατί.

Δ. Café, thé

Deuxième déssert, á volonté…

Καλή σας όρεξη.

Άντι άλλου σχολιασμού του εκλογικού αποτελέσματος … καθ’ότι μόλις γύρισα στην Εσπερία απ΄το χωριό μου όπου ξέσκισα το εκλογικό μου δικαίωμα.

 

Γιατί, αν ψάξει κανείς τον όρο «ανένταχτος αριστερός» στο yahoo.com βγάζει περίπου 419 αποτελέσματα, ενώ αν ψάξει το «ανένταχτος δεξιός» μόνο 1 (μετά το post, δύο!) ;

GetAttachment

Η φωτό απ΄την άφιξη μου στη χώρα του Μ.Αλεξάνδρου, του Ανθίμου, του Ψωμιάδου, του Παπαγεωργόπουλου, του πρώην Πρωθυπουργού (τι ωραία που ακούγεται αυτό!) και του Βασίλη Καρρά. Ένα τροχόσπιτο και ένα λεωφορείο δίπλα δίπλα. Το ένα (το δεξί) μπλέ, το άλλο (το αριστερό τρομάρα του) πράσινο. Οι ίδιες βαριεστημένες μοσχαρίσιες φάτσες. Οι ίδιες κοιλιές να ξεχειλίζουν απ΄τα βρωμερά ξεβαμμένα polo. «Στις 18 σοσιαλισμό σύντροφοι» απευθύνθηκα στους μπλε en passant. Γιατί δε γέλασαν ούτε οι μπλε ούτε οι πράσινοι κόκκοι; Στην Εσπερία, χάνω το χιούμορ μου…

Επόμενη σελίδα: »