Uncategorized


Εξαιρετικά ή κατ' εξαίρεσιν

πρόστυχε!

Έτσι είναι. Όταν αγοραίος ών/αγοραία ούσα στήνεσαι σε όλες τις στάσεις του καμασούτρα, έτσι και το διασκεδάζεις (ή θέλεις να δείξεις στον πελάτη ότι όντως το διασκεδάζεις), μέσα στην καύλα, θα πεις και κανα δυό βρωμόλογα.

Συνήθως, σχετικά με το μέγεθος, τη διάρκεια, το αποτέλεσμα. Το οποίο, ως γνωστόν, μετράει.

Τα βρωμόλογα είναι σωτήρια. Τα βρωμόλογα είναι σωτηρία. Δημιουργούν τη δέουσα (το μελιτζανάκι) οικειότητα μεταξύ όλων των συμμετεχόντων παρτεναίρ – έστω και αν πρόκειται για την πρώτη (ή/και την τελευταία) συνεύρεση. Σπάνε τον πάγο. Εξαφανίζουν την ντροπή. Ή, καλύτερα, τη διαμοιράζουν (όχι κατ’ανάγκην σε ίσα μερίδια) μεταξύ των συμμετεχόντων – όπως το εν ταυτώι λαμβάνον χώραν σέξ διαμοιράζει τα τυχόν αφροδίσια (αυτά πάλι σε ίσα μερίδια). Απ’ την άλλη πάλι, η ζωή έχει ρίσκο, δεν είναι υπερεθνική ένωση κυριάρχων κρατών…

Διότι τελικά, τι είναι το σεξ; Η ατμόσφαιρα είναι. Όσο πιο πολλοί, τόσο πιο καλά. Ο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 104 επιπλέον λέξεις

Ξέρω ότι έχω πιάσει πάτο όταν αρχίζω να παίζω λόττο

και κάθε Πέμπτη πρωί δεν κρατιέμαι να δω αν έχω κερδίσει

μου συνέβαινε και στην προηγούμενή μου δουλειά, αλλά με ξυστό

ένεκα λιγότερα τα φράγκα

η γιαγιά μου έλεγε: «απ’ τη δουλειά σου να περιμένεις τα προς το ζήν, από πουθενά αλλού»

την τύφλα της δεν ήξερε – δεν είχαν βγει ακόμη, βλέπεις τα διακοποδάνεια

πριν από εφτά χρόνια, ένας ούριος (προφανώς, από τα ούρα) άνεμος

μέβγαλε απ’ τη μια κρίση ζωής

για να με ρίξει, καταπώς φάνηκε, στην άλλη

πότε διάλο θα ξαναφυσήξει;

ή «αφού με χαλάει, γιατί το καπνίζω

είχα αποφασίσει να κόψω τα θέατρα στο Broadway (εκτός από τα musicals που είναι ειλικρινή μες την αφέλειά τους). Έλα όμως που δεν πρόλαβα να ξεμυτίσω στο Μεγάλο Μήλο, και ήρθα φάτσα με φάτσα με αυτό:

Το αγαπημένο μου θεατρικό. Του αγαπημένου μου συγγραφέα. Και μια που με αρέσει ο Nathan Lane (το θυμάστε το τελευταίο remake του «Κλουβιού με τις Τρελλές«) και μεγάλωσα με Roseanne και Third Rock from the Sun (δηλαδή με John Goodman και Bill Irwin) είπα: ας πάει το παλιάμπελο (το πόσο πήγε το παλιάμπελο ας μη το συζητήσουμε, κλαψ).

Για να μαστε δίκαιοι, ίσως να φταιγε και η αγγλική μετάφραση, που χάνει λίγο απ’ τη σπιρτάδα του γαλλικού πρωτοτύπου (παρένθεση: θαυμάζω τον Beckett, μεταξύ άλλων, διότι μπόρεσε να γράψει, αγγλόφωνος αυτός, στα γαλλικά καλύτερα απ’ότι στη μητρική του γλώσσα).

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό:

  • δεν υπήρχε η υπαρξιακή αμηχανία που – υποτίθεται πως – βασανίζει τους πρωταγωνιστές. Οι ατάκες διαδέχονταν η μία την άλλη λες και επρόκειτο για επιθεώρηση.
  • οι περί Θεού αφορισμοί ήταν μάλλον υποτονικοί (και δεν ξεσήκωσαν ιδιαίτερο γέλιο στο ακροατήριο): είναι δυνατόν ο καθωσπρεπισμός (πως αλλοιώς να αποδώσω τον όρο political correctness;) και ο φόβος των θεούσων της Αμερικής να χτύπησε και το Broadway; Στο κάτω κάτω, μια από της πιθανές ερμηνείες του έργου είναι ξεκάθαρη και από τον τίτλο του ακόμη: Εn attendant Godot (God+ot,  η γαλλική υποκοριστική κατάληξη, με μια τζούρα υποτίμισης και ειρωνείας) = Περιμένοντας τον Θεούλη (που τους στήνει συνεχώς). Αν σε χαλάει, μη το ανεβάζεις.
  • ο John Goodman είχε μια προσποιητή προφορά του αμερικάνικού νότου (και βαριά, ακόμη και για τα δεδομένα του Μισούρι απ΄όπου κατάγεται). Όχι, αγαπητοί μου αμερκανοί, η σχέση Pozzo – Lucky, δεν έχει να κάνει με τη δουλεία, το όσα Παίρνει ο Άνεμος και την κουρτινοτουαλέτα της Σκάρλετ ο’ Χάρα: για την συναισθηματική εξάρτηση ανθρώπου από άνθρωπο μιλάει.

Συμπέρασμα: από σήμερα – μόνο κουλτούρα, και όποιος αντέξει.

Gaetano Pesce Church of Solitude I

Gaetano Pesce Church of Solitude I

«Les liens entre un être et nous n’existent que dans notre pensée. La mémoire en s’affaiblissant les relâche, et, malgré l’illusion dont nous voudrions être dupes et dont, par amour, par amitié, par politesse, par respect humain, par devoir, nous dupons les autres, nous existons seuls. L’homme est l’être qui ne peut sortir de soi, qui ne connaît les autres qu’en soi, et, en disant le contraire, ment

«Τα δεσμά ανάμεσα σ’ένα συνάνθρωπό μας και σε μας τους ίδιους, μόνο στη σκέψη μας υφίστανται. Η μνήμη, εξασθενώντας, τα εγκαταλείπει, και παρά την ψευδαίσθηση απ’ την οποία θα θέλαμε να εξαπατηθούμε, και με την οποία – από έρωτα, φιλία, ευγένεια, σεβασμό προς τον πλησίον, καθήκον – εξαπατούμε τους άλλους, ζούμε μόνοι. Ο άνθρωπος είναι το όν που δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ τα όριά του, που δεν γνωρίζει τους συνανθρώπους του παρά μόνο διαμέσω του εαυτού του – και ισχυριζόμενος το αντίθετο, ψεύδεται.»

M. Proust, À la recherche du temps perdu.

Gaetano Pesce, Church of Solitude II

Gaetano Pesce, Church of Solitude II

«Jag behöver inte ha bråttom. Mitt gamla «jag» kan inte springa ifrån mig, i varje fall inte lika lätt som jag kunnat sprina ifrån det.

Jag börjar med andra ord från början, och det ställer till problem.

Vad är min början? Mina första minnen eller de andras första minnen av mig?»

Δεν χρειάζεται να βιάζομαι. Ο παλιός μου εαυτός δε μπορεί να τρέξει μακριά μου, σε κάθε περίπτωση όχι τόσο γρήγορα όσο θα μπορούσα εγώ να τρέξω μακριά απ’ αυτόν.

Ξαναρχίζω μ’άλλα λόγια και απ’ την αρχή, και αυτή η αρχή ακριβώς είναι που δημιουργεί το πρόβλημα.

Ποιά είναι η αρχή μου;  Η πρώτη μου ανάμνηση του εαυτού μου ή η πρώτη ανάμνηση που είχαν άλλοι για μένα;»

Theodor Kallifatides «Ett nytt land utanför mitt fönster»

Gaetano Pesce, Church of Solitude III

Gaetano Pesce, Church of Solitude III

 

Οι φωτογραφίες από το έργο του Pesce που εκτίθεται στη ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης που επισκέφθηκα πρόσφατα. Επισκεπτόμενος την Νέα Υόρκη του 1970 και τρομαγμένος από τους «ατάκτως ερριμένους» ανθρώπους συνέλαβε την ιδέα ενός υπόγειου ησυχαστηρίου σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο στο κέντρο της πόλης, με μικρά ατομικά κελιά όπου ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί μόνος με τον εαυτό του, στη σιωπή.

Δυστυχώς, η ιδέα δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, απ΄όσο ξέρω.

Αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω για όμορφα πράγματα σήμερα, μέσα στη γενική μαυρίλα.

Το περιπλανώμενο τσίρκο της ζωής μου βρέθηκε τις δύο τελευταίες μέρες στο Λονδίνο για δουλειά. Καθώς τελείωσα νωρίς σήμερα – και αντί να με πιάσει καταναλωτική μανία με τη στερλίνα σε ιστορικά χαμηλή ισοτιμία έναντι του ευρώ, επισκέφθηκα 3 εκθέσεις, 2 από τις οποίες προτείνω ανεπιφύλακτα.

Α. Richard Serra στην Gagosian του Λονδίνου (King’s Cross).

Δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής της σύγχρονης γλυπτικής, αλλά για τον Serra κάνω μια εξαίρεση, από τότε που είδα μια προηγούμενή του έκθεση στην Αμερική και αναζήτησα καταφύγιο απ’ τη βροχή κάτω απ’ τον όρθιο επιβλητικό όγκο του Fulcrum στη Liverpool St…

Aυτός ο νευρώδης και μινιμαλιστής Αμερικανοεβραίος με τον εφηβικό ενθουσιασμό όταν μιλά για τέχνη, ξέρει πως open-endedνα σε πάρει απ’ το χέρι. Τεράστιοι όγκοι βιομηχανικού ατσαλιού, χυμένοι σε φύλλα, ακουμπάνε ο ένας πάνω στον άλλο. Άλλοτε οξειδωμένοι άλλοτε βαμένοι μαύροι, άλλοτε με υποψία χρώματος. Άλλοτε ευθυτενείς και άλλοτε πάλι (στην πιο πρόσφατη δουλειά του καλλιτέχνη) κυρτοί.  Σχηματίζουν φυσικές σπηλιές-χαράδρες-μήτρες, μέσα στις οποίες αισθάνεσαι μυρμήγκι, με την καρδιά στο στομάχι, και τα βήματά σου ν’ αντηχούν στο μυαλό σου. Μια εμπειρία μαγική, μυητική σχεδόν – η ενατένιση του ουρανού (ή της οροφής!) αποκτά άλλο νόημα μέσα σε ένα γλυπτό του Serra.

Αν τυχόν βρεθήτε στο Λονδίνο, πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε μια βόλτα μέσα στο open ended του. Περπατώντας μέσα του, δεν μπόρεσα να μη χασκογελάσω: το πρωϊ μόλις μιλούσα για open ended repurchase agreements, και τώρα!…

Άλλα δύο σημαντικά έργα που εκτίθενται είναι μια ατσάλινη στήλη – αφιέρωμα στον Πεσόα και ένα ζωγραφικό έργο με μαύρες επιφάνειες – σταδιακά εξελισσόμενες στο χώρο από ορθογώνια παραλληλεπίπεδα σε κύκλο.

B. Οι καλλιτέχνες του Aimé Maeght στην Royal Academy of Arts

Έξυπνη έκθεση της Royal Academy, με τέσσερεις καλλιτέχνες, που ήταν (ανά δύο) καλοί φίλοι μεταξύ τους και είχαν κοινό ατζέντη, τον Aimé Maeght, έναν από τους μεγαλύτερους Γάλλους γκαλερίστες στα μέσα του προηγούμενου αιώνα . Φυσικά, πίσω από κάθε επιτυχημένο άνδρα κρύβεται μια πανέξυπνη γυναίκα – η οποία μάλλον φορούσε τα παντελόνια αν κρίνουμε από τα τόσα πορταίτα που της αφιερώθηκαν. Τα παιδιά και τα εγγόνια της δυναστείας συνεχίζουν σήμερα το έργο τους (να και μια δυναστεία χρήσιμη, Γιωργάκη, Κωστάκη, ακούτε;).

Είπα ότι ο μινιμαλισμός στη γλυπτική μ’αφήνει αδιάφορο; Ο σουρεαλισμός όμως όχι! Λατρεύω τον Giacometti με τις υπέροχες (ως επί το πλείστον) γυναικείες του αφαιρέσεις, στις οποίες οι σύγχρονοί του τεχνοκριτικοί έβλεπαν τον αποτροπιασμό για τα εγκλήματα του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Σήμερα, συμφωνούν ότι η ύστατη αφαίρεση οφείλεται στην ηθελημένη ψυχρότητα και αποστασιοποίηση του καλλιτέχνη απ’ το μοντέλο του – για χάρης της καλύτερης διείσδυσης στον ψυχικό του κόσμο. Εκτός από την Όρθια Γυναίκα, εκτίθεται η τοτεμική Γυναίκα-Κουτάλι, και ο σκύλος, η αναπαράσταση ενός αδεσπότου του Montparnasse, του οποίου η συμμετρία και η αισθητική λεπτομέρεια ξαφνιάζουν. Πολύ καλή ιδέα να παρουσιασθούν τα χαρακτικά του Giacometti μαζί με τα γλυπτά του – και η εξαιρετική παρουσίαση του » προβλήματος » που τον απασχολούσε: η ακριβής συμμετρία μεταξύ των ματιών, των αυτιών και της άκρης της μύτης, σε αναζήτηση της οποίας σχεδίαζε υπερβολικά τα πρόσωπα στους πίνακές του.

Ο φίλος του Giacometti o Braque παραείναι σκοτεινός για μένα – ανακάλυψα όμως με ευχαρίστηση μερικά από τα ώριμα έργα του, εμπνευσμένα από… τη Θεογονία του Ησιόδου… τα πιο όμορφα αρχαϊκά μοτίβα μετά την αρχαική εποχή.

Δεν είμαι θαυμαστής του Miró ούτε του Calder. To δεύτερο τον θεωρώ περισσότερο μηχανικό παρά καλλιτέχνη (no offense meant, μηχανικοί), ιδιαίτερα με τα mobiles γλυπτά του – που μου θυμίζουν ινδιάνικους ονειροπιάστες σε εφηβικό δωμάτιο. Ο πρώτος σήμερα με εξέπληξε ευχάριστα, με δύο έργα του, ένα μη αφηρημένο (Nord-Sud) και άλλο ένα τόσο ατταβιστικό και τόσο προβοκατόρικο που θα έκανε ολόκληρη την Ιερά Σύνοδο να πάθει ομαδικό έμφραγμα (ακόμα το ψάχνω στο διαδύκτιο…).

Γ. Η απογοήτευση του απογεύματος ήταν η έκθεση της Royal Academy of Arts για το Βυζάντιο

Γιατί πήγα; Γιατί είχε φθηνότερο εισιτήριο (2 σε 1) αν συνδυαζόταν με τους σουρεαλιστές του Maeght και γιατί η φίλη μου η Πάολα μ’ έφαγε…

Σπόνσορες (καμαρώνουνε σα γύφτικα σκεπάρνια): τα ιδρύματα Κωστόπουλου (ALPHA) και Λεβέντη… τέτοια περηφάνια για την βυζαντινή τους καταγωγή, πρώτη φορά… Εκθέματα ατάκτως ερριμένα – ιστ0ρικές ανακρίβειες, απουσία συνεκτικών εκθεμάτων… ή απλά δε μου αρέσει η βυζαντινή τέχνη… θα επανέλθω.

Χρόνια ονειρευόμουνα να αποκτήσω ένα βλογ!

Η φιλενάδα μου η … μου ‘λεγε εδώ και καιρό: «σε πέντε λεπτά μπορείς να το καταφέρεις».  Και όταν μπήκα στο wordpress, είδα ακριβώς το ίδιο σύνθημα. Οψώμεθα.

 Γιατί; Δύο γραμμές του Καβάφη μου ΄ρχονται στο νου:

1. «Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή, εν μέρει και την ώρα να περάσω»

2. «το εξαίσιον ούτος εκείνος»

 Τι θα γράψω;

Ό, τι και αν τύχει. Για τα βιβλία που διάβασα. Τα CD που άκουσα. Τους φίλους που επισκέφθηκα. Τα κρασιά που ήπια. Τα ταξίδια που έκανα. Και, αν μου μείνει χρόνος και φαιά ουσία, δυό τρεις σκόρπιες σκέψεις που μπορεί να ήταν και δικές σου, ευγενικέ αναγνώστη.

Εις το επανιδείν.

Undantag