Άλμα επί κοντώ
Άλμα επί κοντώ

Περιπλανώμενος στο διαδίκτυο, συνάντησα τη συμπυκνωμένη σιχαμάρα της μπλογκόσφαιρας σχετικά με το απολογητικό υπόμνημα του μπάτσου – δια χειρός Κούγια.

Δε θα σταθώ στο περιεχόμενο του υπομνήματος, ούτε στην υποκρισία του Κούγια να μιλά για αποκλίνουσες συμπεριφορές, το’ χουν κάνει άλλοι καλύτερα απο μένα.
Αφορμή παίρνω απλά για να υπαινιχθώ (υπενθυμίσω) δυό-τρεις βασικές αρχές  δεοντολογίας – είναι πολύ της μόδας τελευταία να καίγονται ξερά και χλωρά μαζί – είτε στο πεζοδρόμιο συμβαίνει αυτό είτε στο δικαστήριο.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Α. Κώδιξ περί Δικηγόρων (ΚΔ), άρθρο 45 παρ 1:

«Ο Δικηγόρος απολαύει πλήρους ελευθερίας και σεβασμού παρά των Δικαστηρίων και πάσης άλλης δικαστικής ή άλλης αρχής, αλλ’οφείλει ν’ ασκή το λειτούργημα αυτού ευόρκως, να διάγη και να φαίνεται διάγων αξιοπρεπώς να συμπεριφέρεται συμφώνως προς τας παραδόσεις του Δικηγορικού Σώματος και ν’ απονέμη τον προσήκοντα σεβασμόν προς τας Δικαστικάς Αρχάς, παρ’ων επίσης δικαιούνται ν’ απολαύη του αυτού σεβασμού.» (Σημ. no comment! absolutely no comment!)

Β. ΚΔ άρθρ. 46:
«1. Εν τη ασκήσει του λειτουργήματος αυτού ο Δικηγόρος οφείλει να εκτελή την ανατιθεμένην αυτώ εντολήν ευσυνειδήτως και επιμελώς, προσπαθών να λύη δια συμβιβασμού τας ανατιθεμένας αυτώ δεκτικάς συμβιβασμού διαφοράς και να συμβάλλη εις την επικράτησιν της αληθείας και του δικαίου. (Σημ. no comment!
2. Οφείλει ιδία να μη υπερασπίζη παρανόμους και προφανώς αδίκους υποθέσεις, ν’απέχη παντός μη ευθέος τρόπου υπερασπίσεως, να μη παραμελή την εκτέλεσιν της ανατιθεμένης αυτώ εντολής και να μη παρελκύη τας δίκας. «
Γ.  ΚΔ άρθρ. 47 παρ 1 και 4:
«1. Ο Δικηγόρος οφείλει εν γένει ν’ αναδέχηται πάσαν ανατιθεμένην αυτώ δεκτικήν υπερασπίσεως υπόθεσιν. 
4. Επί των δικών επί κακουργήματι ο Πρόεδρος των Συνέδρων διορίζει αυτεπαγγέλτως Δικηγόρον εις τον μη έχοντα τοιούτον κατηγορούμενον, ο δε διορισμός είναι υποχρεωτικός. «
Δ. ΚΔ άρθρ. 48
«Ο Δικηγόρος υποχρεούται να τηρή την προσήκουσαν ευπρέπειαν και μετριότητα εκφράσεων κατά τε τας προφορικάς και τας εγγράφους αυτού εκθέσεις, ιδιαίτερα δε εις τας μετά των συναδέλφων του κατ’aντιδικίαν συζητήσεις, οφείλει δε να επιδεικνύη έναντι αυτών αλληλεγγύην και αβρότητα. » (Σημ: no comment!)
Ε. Αντί πολλών άλλων – γιατί ξημερώνει – ο Ευρωπαϊκός Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και το άρθρο 6 της Ευρωπαικής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη επιβεβαιώνουν τα δικαιώματα του κατηγορουμένου (σιωπή, δίκαιη δίκη, υπεράσπιση) κτλ.
Τι προκύπτει – με δικά μου λόγια – από τα ανωτέρω:
1. Ήταν δικαίωμα αναφαίρετο του μπάτσου να διαλέξει τον Κούγια για δικηγόρο του – και υποχρέωση του Κούγια να δεχθεί (και εμείς φυσικά δικαιούμαστε να σκεφτούμε ότι:  όμοιος ομοίωι αεί πελάζει)
2. Ο μπάτσος, πριν την καταδίκη του από το φυσικό του δικαστή μετά από δίκαιη δίκη τεκμαίρεται αθώος για την πράξη, όπως του αποδίδεται.
Πριν πέσουν οι θερμόαιμοι να με φάνε, υπενθυμίζω ότι βασική αρχή στο κράτος δικαίου είναι «καλύτερα χίλιοι ένοχοι έξω απ’ τη φυλακή, παρά ένας αθώος μέσα»… και ότι η βασική διαφορά των δημοκρατών από τους φασίστες είναι ότι οι πρώτοι δεν δικαιούνται να μετέρχονται τις γκεμπελίστικες τακτικές των δεύτερων.
3. Η υπερασπιστική γραμμή του μπάτσου (αθωότητα; ομολογία ενοχής; έλλειψη καταλογισμού; ελαφρυντικές περιστάσεις;) είναι θέμα δικό του και του δικηγόρου του – εννοείται ότι, για ειδεχθή εγκλήματα όπως αυτό, η κοινωνία έχει και δικαιούται να έχει άποψη. Οι ένορκοι που θα κληθούν να τον δικάσουν συν τω χρόνω, απ’την κοινωνία αυτή προέρχονται και της δικές της αξίες εκφράζουν.
4. Άπαξ και αναλάβει μια υπόθεση, ο Κούγιας – όπως και κάθε δικηγόρος – έχει την δεοντολογική υποχρέωση να υπερασπίσει τον εντολέα του με όλες του τις δυνάμεις, τόσο προς τα έξω (ενώπιον του δικαστηρίου) όσο και προς τα  έσω (πείθοντας τον για την καλύτερη υπερασπιστική τακτική, δίνοντας του ξεκάθαρη εικόνα της διαδικασίας και των συνεπειών της – κακές υπηρεσίες προσφέρει στον πελάτη του ο δικηγόρος που, βλέποντας ότι η αθώωση είναι τεχνικά αδύνατη, δεν προσπαθεί να τον στρέψει στην τακτική της απαλλαγής από την ποινή – ή της καταδίκης με ελαφρυντικά.)
4. Ο κατηγορούμενος δικαιούται ακόμη και ψέματα να πει προκειμένου να υπερασπίσει τον εαυτό του, με τη διευκρίνιση ότι το ψεύδος του πρέπει να αφορά τη δική του μη ενοχή, όχι την ενοχή τρίτου ή του φερόμενου ως θύματος (ένοχος ένοχον ου ποιεί).
5.  Αντιθέτως, αυτό το προνόμιο δεν καλύπτει τον δικηγόρο του κατηγορουμένου. Ο δικηγόρος του καταφανώς ένοχου κατηγορούμενου βαδίζει πάνω σε τεντωμένο σχοινί (ή μάντρα):  αφενός υποχρεούται να υπερασπίσει τον εντολέα του όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα, από την άλλη υποχρεούται να βοηθήσει το δικαστήριο στην «επικράτησιν της αληθείας και του δικαίου«. 
Όταν οι δύο αυτοί αφέντες δεν μπορούν να υπηρετηθούν μαζί, παρά τις προσπάθειες του δικηγόρου, πρέπει να τους εγκαταλείψει και τους δυό…
Τα’πα και ξαλάφρωσα. Όποιος έφτασε ως εδώ, κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον.
ΥΓ: ο γράφων είναι μέλος δικηγορικών συλλόγων – (ε.α.), και οι αϋπνίες του δεν έχουν να κάνουν με ταραγμένη συνείδηση.
Advertisements

Vladimir - Estragon
Vladimir – Estragon

Estragon/Damaloukos –  Endroit délicieux  (Il se retourne, avance jusqu’à la rampe, regarde vers le public.) Aspects riants. (Il se retourne vers Vladimir.) Allons-nous-en.
Vladimir/Pakis – On ne peut pas.
Damaloukos – Pourquoi?
Pakis
On attend Godot.
D
amaloukos
– C’est vrai. (Un temps) Tu es sûr que c’est ici?
P
akis
– Quoi?
D
amaloukos
– Qu’il faut attendre.
P
akis
– Il a dit devant l’arbre. (ils regardent l’arbre.)
Damaloukos
– Qu’est ce que c’est?
Pakis
– On dirait un saule.
D
amaloukos
– Où sont les feuilles?
P
akis
Il doit être mort
.
D
amaloukosFinis les pleurs.

Για λίγες μόνο παραστάσεις – ας ελπίσουμε

Samuel Beckett – και δια την αντιγραφήν, Undantag

ΠΟΛΛΑ εγράφησαν όλη μέρα σήμερα γι’ αυτό το παληκάρι...– από πολλούς που δεν το γνωρίσανε (σε τελική, μόνο η μανούλα του το θυμάται, ναι, ποιητή: ας είναι η θλίψη της ήρεμη και διηνεκής, απ’ αυτές που μπορούν να μεταμορφωθούν σε αγώνα).

Ων εις εγώ. Άξαφνα, σκεπτόμενος την κλειστή κάσα αισθάνομαι άκαπνος χρόνια, άτεχνος, και γερασμένος πριν της ώρας μου – όχι όμως πια ανάλγητος και κυνικός ως συνήθως.

Γιατί τέτοια απτή θλίψη; Τι κηδεύεται στο ίδιο φέρετρο με τον Αλέξ-ανδρο – όπως τα κόκαλα προγόνου που, μη ξέροντας τι να τα κάνουμε, τα ξαναχώνουμε στη γη με κάθε νέα ταφή οι μη έχοντες ιδιόκτητο τάφο;

  • Μήπως η αθωότητα της Ελλάδας; (ποιος ήρθε;)

  • Η μικρο/μεσοαστική ψευδαίσθηση ότι «θα τα κουτσοβολέψουμε!;» (μάλλον όχι…)

  • Η χαύνωση πριν το ψητό και τα μελομακάρονα των Χριστουγέννων; (όχι μόνο)

  • Η ελπίδα μιας κουρασμένης κοινωνίας για αλλαγή; (κοντεύεις)

  • Η δυνατότητα ενατένισης στον καθρέπτη το πρωί χωρίς να φτύνουμε το γυαλί; (α γειά σου, αυτό θα’ναι…)!

Πολλοί θα (ξαν-)ασελγήσουν επί του φυτεμένου στο χώμα εφήβου: αναρχικοί, δημοκράτες, ουτοπιστές θα τον κάνουν σύμβολο τους (ακόμη και αν αποδειχθεί ότι περαστικός ήταν από τα Εξάρχεια, όπως και απ’ τη ζωή) … γουρούνια και ακροδεξιοί φασίστες θα φτύνουν  στον φρέσκο τάφο του μόνο για να φουρκίσουν τους ανωτέρω. Κυβερνητικοί θα κρύψουν κάτω από την ταφόπλακά του τις Αγιορείτικες αμαρτίες τους – η μπόχα τους υπερβαίνουσα τη σήψη του νεκρού. Πολιτικοί, πολιτικάντηδες, θα συλλέξουν εύκολους ψήφους. Δικηγόροι (υπεράσπισης, πολιτικής αγωγής, αυτεπάγγελτοι, ανεπάγγελτοι) θα βγουν στα κανάλια. Δικαστές, εισαγγελείς, ένορκοι θα εξαντλήσουν την αυστηρότητά τους… Παπαδαριό θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί την όποια πίστη γονιών και συγγενών. Δημοσιογράφοι θα χύσουν ποταμούς σιέλου (ΤV) ή μελάνης (έντυπη δημοσιογραφία). Προς τί; Α, ναι… Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο. Θα χυθεί άπλετο φως.

Και μετά;

Τέλος προγράμματος – υποστολή σημαίας – βουκολικό φλάουτο σε νανουρίζει. Κλεισ’ την τηλεόραση, γρήγορα για ύπνο, αύριο πρέπει να’ σαι νωρίς στο σταθμό. 

Εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ το σπίτι σου– και απ’ τη μανούλα σου, που θα σ’ είχε είσαι σίγουρος, ξανασυνοδέψει και ξαναπροστατέψει αν αποφάσιζες να βγεις στους δρόμους – αστείος έφηβος με λευκές τρίχες στη γενειάδα και κροτάφους που αδειάζουν.

 Οι αιτίες της θλίψης;

 

Αλλ’ αρκετά γαβγίσαμε στο φεγγάρι. Ας μιλήσουν αυτοί που τα ξέρουνε καλύτερα, τα θεϊκά και τ’ ανθρώπινα: 

μήρου δύσσεια

Ραψωδία λ
Νέ
κυια

Μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη (από τον μικρό απόπλου) 

 «ς φμην, δ μ ατκ μειβμενος προσειπε·
μ δ μοι θνατν γε παραδα, φαδιμ δυσσε.
βουλο
μην κ προυρος ἐὼν θητευμεν λλ,

νδρ παρ κλρ, μ βοτος πολς εη,
πσιν νεκεσσι καταφθιμνοισιν νσσειν.


Κι αυτός μου απολογήθηκε· “Περίλαμπρε Οδυσσέα,
το θάνατο μη μου ζητάς με λόγια να γλυκάνεις
.
Κάλλιο στη γης να βρίσκομουν, κι ας δούλευα σε ανθρώπου μικρού,

με δίχως βιος πολύ, παρά στον Άδη να ‘μαι,
και βασιλέας να λέγομαι των πεθαμένων όλων.

 

~*~  

… Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,
άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν~
σαν έρθει ο Θέρος
προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο χωράφι~
σαν έρθει ο Θέρος
άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό
άλλοι μπερδεύουνται μες στ' αγαθά τους,  άλλοι  ρητορεύουν.
Αλλά τα ξόρκια τ' αγαθά τις ρητορείες,
σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι θα τα κάνεις;…

Σεφέρης, Ο τελευταίος σταθμός

Ζωή ;;; σε μάς ;;;