Πνιγόμαστε; Émile Gallé, Main aux Algues et aux Coquillages

Πνιγόμαστε; Émile Gallé, Main aux Algues et aux Coquillages

Παρακολούθησα και εγώ το «διάγγελμα» του «Πρωθυπουργού» (εντός εισαγωγικών, διότι δε με έπεισε ότι θέλει να κυβερνήσει) στο λαό. Όπου λίγο πολύ, μας είπε πως:

  • η κρίση έρχεται (τον τελευταίο ενάμιση χρόνο και λίγα σου βάζω Πρόεδρα…)
  • η κρίση δε θα είναι τόσο δύσκολη για την Ελλάδα όσο για τον υπόλοιπο κόσμο, λόγω της φωτισμένης οικονομικής πολιτικής του (ναι φυσικά αγορίνα μου…)
  • η κρίση θα είναι – παρ’ ολ’ αυτά – δύσκολη για τα επόμενα δύο χρόνια (τι μου λες, φωστήρα μου, και εγώ που νόμιζα πως μετά το 2009 θα τρώγαμε με δέκα μασέλες)
  • έχει super duper wow πολιτικές για την αντιμετώπιση της κρίσης (αυτό εννοείται – άλλωστε γι’αυτό τον ψήφισε, δις, ο ΕΛληνικός λαός, επειδή είναι τεχνοκράτης και άνθρωπος της δράσεως)
  • ανεύθυνοι και κακοί άνθρωποι που θέλουν να χαϊδεύουν τ’ αυτιά του κυρίαρχου λαού, πρόκειται να προκαλέσουν εκλογές, αρνούμενοι να ψηφίσουν την επιλογή του κόμματός του για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, του χρόνου την άνοιξη (πως γίνεται να χαϊδεύει κανείς τ’ αυτιά του λαού ζητώντας εκλογές, ήτοι λέγοντάς του ότι λάθος ψήφισε πριν δύο χρόνια, αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ! Επίσης, οι σατανικοί αυτοί τύποι ζητούν εκλογές από την επομένη των προηγουμένων εκλογών – τέτοια διαφορά φάσης στην κατανόηση πια;)
  • αυτό δημιουργεί κλίμα εκλογολογίας που είναι κακό για την οικονομία (κακό που δε μπορεί να αναστρέψει η φωτισμένη οικονομική πολιτική του; Δεν το πιστεύω!)
  • γι’ αυτό χρειάζονται εκλογές εδώ και τώρα!

 

J.S. Chardin, Νεκρά φύσης με νωπή λαϊκή εντολή

J.S. Chardin, Νεκρά φύσις με νωπή λαϊκή εντολή

 

Από πολιτική, δε ξέρω πολλά, τ’ ομολογώ. Ας πιάσουμε λοιπόν το Σύνταγμα, που το κατέχω λίγο καλύτερα.

 

A. Για τη διάλυση της Βουλής που θέλει ο «Πρωθυπουργός», μας αφορά το εξής άρθρο (surprise! όπως το αναθεώρησε ο Ανδρέας Α’ Παπανδρέου ο Β’ το 1986): 

Άρθρο 41

… 2. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Bουλή με πρόταση της Kυβέρνησης που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, για ανανέωση της λαϊκής εντολής προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας. Aποκλείεται η διάλυση της νέας Bουλής για το ίδιο θέμα.

 

Το τί έχει προωθηθεί ως θέμα Εθνικής σημασίας κατά τη διάρκεια του βίου αυτής της πολύπαθης διάταξης (που ψήφισε μεν ο Αντρέας αλλά χρησιμοποίησαν σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι μετά απ’αυτόν!) δε λέγεται (Μακεδονικό; Οικονομία; Προϋπολογισμοί; You name it!). Αντιγράφω τμήμα του άρθρου του κ. Καλλιγκόπουλου από την Καθημερινή:

Με εξαίρεση τις εκλογές της Βουλής ‘85 – ’89, που κάλυψε πλήρως την συνταγματικώς προβλεπόμενη τετραετία και της Βουλής 2000 – 2004 που την έφθασε στο όριο μηνός, για όλες τις άλλες -σε μεγαλύτερο η μικρότερο απομείναντα χρονικό ορίζοντα- από όλους τους πολιτικούς ηγέτες έγινε επίκληση του άρθρου 41 παρ.2 του Συντάγματος … Το καλοκαίρι του 2007 ο κ. Κ. Καραμανλής επικαλέστηκε ως μείζον θέμα την κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2008, ενώ αυτή τη φορά λόγω της ρητής διάταξης του Συντάγματος ότι «αποκλείεται διάλυση της νέας Βουλής για το ίδιο θέμα», θα πρέπει να επικαλεστεί άλλο λόγο.

Ο συγγραφέας χρησιμοποίησε τον εύγλωττο τίτλο: «Κανόνας και όχι εξαίρεση η επίκληση ΄εθνικού λόγου΄». Το άρθρο 41.2 του συντάγματος είναι η εξαίρεση στον κανόνα του άρθρου 53.1 (εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια). Ακόμη και πρωτοετής της Νομικής μπορεί να βεβαιώσει ότι η οποιαδήποτε εξαίρεση πρέπει να ερμηνεύεται στενά. Το ότι αυτό δε συμβαίνει στην Ελληνική «Δημοκρατία», δείχνει ακριβώς την πχιότητα του πολιτεύματος μας – και του πολιτικού που επιζητεί τέτοιες λύσεις. 

 Αυτά εισαγωγικά. Επί της ουσίας σκέφτομαι τα εξής.

  1. Είναι δυνατόν να θεωρείται – από μια κυβέρνηση που ομνύει ότι έχει το σχέδιο και τη βούληση να αντιμετωπίσει την κρίση – ως εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας για τη διενέργεια εκλογών ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζητά εκλογές; Είναι εξαιρετικό το προφανές;! Το (κάθε) κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξ ορισμού στην Καφρολάνδη ζητά εκλογές – μπας και κυβερνήσει! Το δε συγκεκριμένο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το συγκεκριμένο καταλληλότερο ζητούσε εκλογές εδώ και μήνες! Τι άλλαξε;
  2. Είναι μήπως το «κλίμα εκλογολογίας» εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας; Μα, με αυτό τον τρόπο, οποιοδήποτε κλίμα καλλιεργήσουν οι γνωστοί (παλαιότερα…) στον Πρωθυπουργό νταβατζήδες, ανάγεται στη σφαίρα του Συντάγματος. Άλλωστε, δεν είναι μόνο οι νταβατζήδες που φτιάχνουν κλίμα. Αν το στραβό «κλίμα» θεωρηθεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας, η (κάθε) κυβέρνηση (και οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι της) μπορούν να χαλκεύσουν δυό-τρία στην καθισιά.
  3. Ακόμη και η ανικανότητα της κυβέρνησης να κυβερνήσει (αλίμονο, δεν υπαινίσσομαι κάτι τέτοιο!) δεν είναι εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας, καθώς, αυτό που μετρά σε ένα κοινοβουλευτικό πολίτευμα είναι η εμπιστοσύνη της Βουλής. Ας θυμηθούμε το άρθρο 41.1:

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να διαλύσει τη Bουλή, αν έχουν παραιτηθεί ή και καταψηφιστεί από αυτή δύο Kυβερνήσεις και η σύνθεσή της δεν εξασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα. 

4. Τι είναι εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας; Για μένα, ερμηνεύοντας στενά τη διάταξη, πρέπει να είναι εξωγενές και να μη μπορεί να αντιμετωπισθεί με τα συνήθη μέσα διακυβέρνησης, όπως αυτά εκφράστηκαν στο κυβερνητικό πρόγραμμα της απερχόμενης κυβέρνησης. Παραδείγματα:

  •  
    • Πόλεμος
    • Εκχώρηση εδαφών
    • Εκχώρηση αρμοδιοτήτων (ΣΣ: τέτοια εκχώρηση έκανε η Συνθήκη της Λισσαβώνας, που ψηφίσθηκε νύχτα…)
    • Κραχ
    • Διεθνής χρεωκοπία ή επικείμενη χρεοκοπία της χώρας (ΣΣ: σε και από καθεστώς κοινοτικής επιτήρησης μπαινοβγαίνει η χώρα συνεχώς – το θεωρώ πλέον μη εξαιρετική περίσταση!)

 

Β. Για τη διάλυση της Βουλής που ΔΕΝ θέλει ο «Πρωθυπουργός», μας αφορά το εξής άρθρο (όπως – surprise ξανά – το αναθεώρησε ο Ανδρέας Α’ Παπανδρέου ο Β’ το 1986):

 Άρθρο 32

… 3. Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται εκείνος που συγκέντρωσε την πλειοψηφία των δύο τρίτων του συνολικού αριθμού των βουλευτών. Aν δεν συγκεντρωθεί η πλειοψηφία αυτή, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται ύστερα από πέντε ημέρες. Aν δεν επιτευχθεί ούτε στη δεύτερη ψηφοφορία η οριζόμενη πλειοψηφία, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται ακόμη μία φορά ύστερα από πέντε ημέρες, οπότε εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκείνος που συγκέντρωσε την πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.
*4. Aν δεν επιτευχθεί ούτε και στην τρίτη ψηφοφορία η αυξημένη αυτή πλειοψηφία, η Bουλή διαλύεται μέσα σε δέκα ημέρες από την ψηφοφορία, και προκηρύσσεται εκλογή για ανάδειξη νέας Bουλής.
H Bουλή που αναδεικνύεται από τις νέες εκλογές, αμέσως μόλις συγκροτηθεί σε σώμα, εκλέγει με ονομαστική ψηφοφορία Πρόεδρο της Δημοκρατίας με την πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών. Aν δεν επιτευχθεί η πλειοψηφία αυτή, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται μέσα σε πέντε ημέρες και εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκείνος που συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών. Aν δεν επιτευχθεί ούτε αυτή η πλειοψηφία, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται ακόμη μία φορά, ύστερα από πέντε ημέρες, μεταξύ των δύο προσώπων που πλειοψήφησαν και θεωρείται ότι έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκείνος που συγκέντρωσε τη σχετική πλειοψηφία. 

Σκέψεις:

Η διάταξη αυτή είναι απόλυτα σαφής. Αν η Βουλή είναι ανίκανη να εκλέξει (συναινετικά, ενόψει των μεγάλων πλειοψηφιών που απαιτούνται) τον Ανώτατο Άρχοντα της Χώρας, πρέπει να διαλυθεί.

Γιατί;

Διότι ο συνταγματικός νομοθέτης (= τα δύο μεγάλα κόμματα) θεώρησαν ότι η εκλογή ενός διακομματικά αποδεκτού ρυθμιστή του πολιτεύματος είναι ΤΌΣΟ σημαντική που να το αξίζει.

Η άποψη αυτή ενισχύεται αν κανείς συγκρίνει το χρόνο της θητείας της Βουλής (τετραετία) με το χρόνο της θητείας του Προέδρου (πενταετία). Μαθηματικά δηλαδή, η συντριπτική πλειοψηφία των Βουλών (τετραετίας) θα αντιμετωπίσουν το δίλημμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας μια φορά. Και αυτό θα έπρεπε να ειδωθεί ως ένα υγιές στοιχείο του πολιτεύματος – όχι ως λόγος για διενέργεια εκλογών.

 

Από τα Α. και Β συνάγεται ότι: 

Ο «Πρωθυπουργός» είναι καζουιστής (βαφτίζει εθνικό λόγο ό,τι του κατέβει), ευθυνόφοβος (φοβάται να κυβερνήσει την τετραετία που, καλώς ή κακώς, του έλαχε) και εν τέλει ανίκανος να κυβερνήσει (αν ένα κλίμα εκλογολογίας τον βγάζει από τα νερά του), ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τουλάχιστον καταχραστής των θεσμών (διότι το Σύνταγμα θέλει συναίνεση στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας).

 

Τι να μη ψηφίσω λοιπόν, ξέρω… τι να ψηφίσω, αγνοώ.

Advertisements

Διαβάζω στα Νέα… αυτό.

Και μου’ρχεται φλασιά αυτό:

Στοιχειώδεις Έννοιες Δικαίου Καφρολάνδης:

Α. Πολιτική ευθύνη: ευθύνη οποιουδήποτε ασκεί διακυβέρνηση, κατέχοντας αιρετό αξίωμα, για την υλοποίηση του έργου αυτού. Απαντά στις εξής υποκατηγορίες:

  1. Υποκειμενική ευθύνη επί υπουργών για τα πεπραγμένα (παραλειπόμενά) τους, αντικειμενική ευθύνη (ευθιξία) υπουργών για τα όσα πράττουν ή παραλείπουν οι διοικητικοί τους υφιστάμενοι.
  2. Υποκειμενική ευθύνη πρωθυπουργού για τα πεπραγμένα (παραλειπόμενά) του,  αντικειμενική ευθύνη (ευθιξία) πρωθυπουργού για τα όσα πράττουν ή παραλείπουν οι υπουργοί του, τους οποίους επέλεξε και των οποίων προϊσταται ως primus inter pares.
  3. Συλλογική ευθύνη της κυβέρνησης – η οποία απολαύει ψήφου  εμπιστοσύνης της Βουλής για την υλοποίηση συγκεκριμμένου, προαποφασισθέντος και προεκτεθέντος πολιτικού προγράμματος.

Β. Ποινική ευθύνη: ευθύνη οποιουδήποτε (φυσικού) προσώπου, το οποίο τέλεσε ποινικά κολάσιμη πράξη ή παράλειψη η οποία μπορεί να του καταλογισθεί, δηλαδή να συνδεθεί αιτιακά με δόλο (ή αμέλειά) του. Υποκειμενική σε κράτη δικαίου.

Τι μας είπε ο πρωθυπουργός μας;

«Έπρεπε να είμασταν πιο υποψιασμένοι … αργήσαμε να κινηθούμε».  Για να καταλήξει πως οι πολίτες πληγώθηκαν από την υπόθεση του Βατοπεδίου και ότι η κυβέρνηση πρέπει να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για όσα πληγώνουν τους πολίτες.

Τι θέλει να πεί ο ποιητής;

1.  Πολιτική ευθύνη: Συλλογική και αντικειμενική μας τρέχει απ’ τα μπατζάκια! Πάρε κόσμε. Και πρώτος εγώ, έστω και με καθυστέρηση!

(Το αυτονόητο;  Το συνήθως συμβαίνον;)

Υποκειμενική ευθύνη; …

(Ποιός Θανάσης;)

2. Ποινική ευθύνη;  …

(Ποιός Θανάσης;)

3. Για σας μωρέ το κάνω, μη νομίζετε, επειδή πληγωθήκατε και δε θέλω να πονέσετε…

(μωρέ ας είχε πυροβολήσει ο μπάτσος κάτι μήνες νωρίτερα και θα σας έλεγα εγώ αν έκανα πως ζητούσα συγγνώμη).

Vladimir - Estragon
Vladimir – Estragon

Estragon/Damaloukos –  Endroit délicieux  (Il se retourne, avance jusqu’à la rampe, regarde vers le public.) Aspects riants. (Il se retourne vers Vladimir.) Allons-nous-en.
Vladimir/Pakis – On ne peut pas.
Damaloukos – Pourquoi?
Pakis
On attend Godot.
D
amaloukos
– C’est vrai. (Un temps) Tu es sûr que c’est ici?
P
akis
– Quoi?
D
amaloukos
– Qu’il faut attendre.
P
akis
– Il a dit devant l’arbre. (ils regardent l’arbre.)
Damaloukos
– Qu’est ce que c’est?
Pakis
– On dirait un saule.
D
amaloukos
– Où sont les feuilles?
P
akis
Il doit être mort
.
D
amaloukosFinis les pleurs.

Για λίγες μόνο παραστάσεις – ας ελπίσουμε

Samuel Beckett – και δια την αντιγραφήν, Undantag