Εδώ και εδώ τα αφιερώματα των περασμένων ετών.

 Walt Whitman (1819–1892) – Leaves of Grass (1900)

City of Orgies

 City of orgies, walks and joys!

City whom that I have lived and sung in your midst will one day make you illustrious,

Not the pageants of you—not your shifting tableaux, your spectacles, repay me;

Not the interminable rows of your houses—nor the ships at the wharves,

Nor the processions in the streets, nor the bright windows, with goods in them;

Nor to converse with learn’d persons, or bear my share in the soiree or feast;

Not those—but, as I pass, O Manhattan! your frequent and swift flash of eyes offering me love,

Offering response to my own—these repay me;

Lovers, continual lovers, only repay me.

Advertisements

Fabrizio de André

Inverno

Sale la nebbia sui prati bianchi
come un cipresso nei camposanti
un campanile che non sembra vero
segna il confine fra la terra e il cielo.

Ma tu che vai, ma tu rimani
vedrai la neve se ne andrà domani
rifioriranno le gioie passate
col vento caldo di un’altra estate.

Anche la luce sembra morire
nell’ombra incerta di un divenire
dove anche l’alba diventa sera
e i volti sembrano teschi di cera.

Ma tu che vai, ma tu rimani
anche la neve morirà domani
l’amore ancora ci passerà vicino
nella stagione del biancospino.

La terra stanca sotto la neve
dorme il silenzio di un sonno greve
l’inverno raccoglie la sua fatica
di mille secoli, da un’alba antica.

Ma tu che stai, perché rimani?
Un altro inverno tornerà domani
cadrà altra neve a consolare i campi
cadrà altra neve sui camposanti.

Το προγραμματισμένο για τη μέρα.

Arthur Rimbaud, Une saison en enfer – Αρθούρος Ρεμπώ, Μια εποχή στην κόλαση

A. Rimbaud; Charleville 1854 - Marseille 1891

A. Rimbaud; Charleville 1854 - Marseille 1891

 Jadis, si je me souviens bien, ma vie était un festin où s’ouvraient tous les coeurs, où tous les vins coulaient.

Un soir, j’ai assis la Beauté sur mes genoux. – Et je l’ai trouvée amère. – Et je l’ai injuriée.
Je me suis armé contre la justice.
Je me suis enfui. O sorcières, ô misère, ô haine, c’est à vous que mon trésor a été confié !

Je parvins à faire s’évanouir dans mon esprit toute l’espérance humaine. Sur toute joie pour l’étrangler j’ai fait le bond sourd de la bête féroce.

J’ai appelé les bourreaux pour, en périssant, mordre la crosse de leurs fusils. J’ai appelé les fléaux, pour m’étouffer avec le sable, avec le sang. Le malheur a été mon dieu. Je me suis allongé dans la boue.

 

 

 

Κάποτε, αν καλά θυμούμαι, η ζωή μου ήταν μόνο γιορτή – όπου όλες οι καρδιές άνοιγαν, όπου όλα τα κρασιά κυλούσαν

Ένα βράδυ,  έβαλα την Ομορφιά να καθίσει πάνω στα γόνατά μου.

Και τη βρήκα πικρή. Και τη βλαστήμησα.

Ζώστηκα τ’ άρματα κατά της δικαιοσύνης.

Ξέφυγα. Μάγισσες, μιζέρια, μίσος, σε σας εμπιστεύομαι το θησαυρό μου!

Κατόρθωσα να ξεγράψω απ’ το μυαλό μου κάθ’ ελπίδανθρώπινη.

Με το βουβό σάλτο του άγριου θηρίου, χίμηξα πάνω σ’όλες τις χαρές, να τις ξεσκίσω.

Κάλεσα τους δήμιους γα να δαγκάσω, με τον τελευταίο μου ρόγχο, τα κοντάκια των τουφεκιών τους.

Κάλεσα τις μάστιγες, να με πνίξουν στο αίμα, στην άμμο.

Έκανα τη δυστυχία θεό μου.

Κυλίστηκα στη λάσπη.