Αka Ενάντια στη Βαρύτητα και το Χρόνο

Την περασμένη Κυριακή, κοντά στο χωριό του undantag γιορτάστηκε ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός: Commerzbank Marathon.

Ναι, το ξέρω, αυτές οι καπιταληστοτράπεζες, που ρουφάν το αίμα του κοσμάκη, οργανώνουν ένα αθλητικό γεγονός για να βγουν λάδι κτλ κτλ. Όμως η επιτυχής οργάνωση ενός μαραθωνίου δρόμου στον οποίο παίρνουν μέρος χιλιάδες δρομείς, απαιτεί χρήμα και εμπειρία. Επίσης, είναι μια καλή ευκαιρία για μια τελευταία κούρσα στη φύση πριν τις άχαρες προπονήσεις στο χειμωνιάτικο κρύο. Άρα, χαμηλώνουμε για λίγο τα αντικαπιταλιστικά αντανακλαστικά!

Αρχικά είπα, θα τον τρέξω ολόκληρο, ας πάει το παλιάμπελο. Αλλά οι υποχρεώσεις, τα ταξείδια, η ελάχιστη προπόνηση, μου τσεκούρωσαν τις προσδοκίες όπως ο Αλμούνιας τα σχέδια παροχών Υπουργού Οικονομικών σπάταλης χώρας της ευρωζώνης.

Σκυταλοδρομία λοιπόν. (12 + 6 + 10 + 14.2). Σε μένα έλαχε το μακρύτερο κομμάτι, το τελευταίο. Με συν-δρομείς φίλους. Με κέφι. Χωρίς σοβαρή προετοιμασία.

Καθώς το πρωί δεν είχα τίποτε άλλο να κάνω, πριν πάω στον τελευταίο σταθμό αλλαγής, πέρασα απ’ την εκκίνηση να ζητωκραυγάσω τον πρώτο της ομάδας. Μέσα απ’ την ομίχλη ένα πλήθος Αιθιόπων και Κενυατών πέρασαν μπροστά μου με ταχύτητα ασύλληπτη. Μηχανές. Άξιοι, αν σκεφτεί κανείς τη σκληρή προπόνηση στο υψόμετρο και με τα πενιχρά μέσα των χωρών τους. Όχι χωρίς χαιρεκακία για τους ναζί των Ολυμπιακών του Βερολίνου, σκέφτηκα «Σήκω Αδόλφε να τους δεις!» Ελπίζω να μη θεωρηθεί αντίστροφος ρατσισμός η παραδοχή ότι, από κατασκευής και συνθηκών, είναι πολύ καλύτεροι δρομείς από τα τέκνα της καλοζωισμένης δύσης.

Μετά την εκκίνηση, γραμμή για τον σταθμό μου. Η τρίτη δρομέας, στην υπολογισμένη ώρα. Good job! Όλα ρολόι. Από μένα εξαρτάται τώρα. Χρονόμετρο, check. Championchip, check. Αλλαγή μουσικής (η ήρεμη Carla Bruni και ο Anthony & the Johnsons δίνουν τη θέση τους σε ένα μπιτάτο mix της Madonna) check. Το βραχιόλι – σκυτάλη, αλλάζει χέρι – check & go.

Βολίδα – πότε θα μάθω να συγκρατώ την πρώτη ορμή μου; Δυο φίλοι στο πλήθος «bravo, undantag». Χαμόγελο. Σιγοψυθίρυσμα «miles away…». Συγκεντρώσου!

Ξεχνάς τα πάντα και τρέχεις, όπως εκείνος ο γιόγκι που έτρεχε διαλογιζόμενος. Γιατί να σταματήσεις για νερό, να πέσεις και να ΄χουμε δράματα; Δεκατέσσερα χιλιόμετρα, δε χρειάζεται επιστήμη! Μετράς όσους προσπερνάς (όσοι τρέχουν μαραθώνιο στατιστικά εξαντλούνται από το 30 χιλιόμετρο και μετά!). Το ηθικό ανεβαίνει. Ο καιρός υπέροχος. Δεκατέσσερις βαθμοί, λιακάδα. Απόλαυση να βλέπεις το τοπίο ν’ αλλάζει.

Στους δρόμους, γιορτή. Αυτοσχέδιες μπάντες δίνουν (εθελοντικά, μερικές) το ρυθμό. Η Madonna έχει σκληρό ανταγωνισμό. Οι λιγότερο αθλητικοί τύποι μας παρακολουθούν από Biergarten και Trinkhalle. Το κομμάτι μου, αρχικά, περνάει τις εξοχές. Μετά μπαίνουμε στην πόλη. Άλλη μια παρέα φίλων. Απλώνω το ιδρωμένο χέρι. Άλλα δύο χιλιόμετρα. Άλλα δύο χιλιόμετρα!; Πότε διάλο πέρασαν; Τηλέφωνο γρήγορα!
– Ελάτε στο τέρμα, φτάνω σε λιγότερο από δέκα λεπτά!
– Τσακιζόμαστε!
«Θριαμβευτικός» τερματισμός και των τεσσάρων. Λιγότερο από τέσσερις ώρες. Προσωπικός χρόνος, 70 λεπτά, ήτοι περίπου 12 χιλιόμετρα/ώρα. Με ενέργεια για τουλάχιστον άλλα δεκαπέντε χιλιόμετρα, και ήρεμο σφυγμό. Όχι και άσχημα. Αλλά πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης. Ο πρώτος μαραθωνοδρόμος τερμάτισε σε κατά τι περισσότερο από 2 ώρες – τοπικό ρεκόρ…

Αποφάσεις, αγαπητό μου ημερολόγιο (αν και είναι μακριά η Πρωτοχρονιά):
– του χρόνου, τρέχουμε μαραθώνιο. Τέλος της άνοιξης, μετά τις βροχές και πριν τις ζέστες. Λουξεμβούργο (νυχτερινό τρέξιμο μετά δημοσίων θεαμάτων, να δεις και φίλους και να κάνεις και εκείνη την κρουαζιέρα στο τριεθνές) ή Mainz (λιγότερος κόσμος, μέσα από βιομηχανική περιοχή…)
o Στόχος: σαφώς λιγότερο από 4 ώρες – ει δυνατόν πιο κοντά στις 3 30’
– Χειμωνιάτικη προπόνηση – έξω, όχι στο διάδρομο όπως πέρυσι!
– Για ζέσταμα, θα τρέξεις μισό μαραθώνιο το Μάρτη. Κοντά στο χωριό.
o Σταθερή ταχύτητα λιγότερο από 5 λεπτά στο χιλιόμετρο.
– Θα παρουσιάσεις επιτέλους, το βιβλίο του Murakami που σε ξανάβγαλε στο δρόμο.

Αναδημοσιεύω με χαρά απ’ το blog του φίλου Zalmoxis το παρακάτω ποστ, διότι ο κιτρινισμός, η τρομολαγνεία και η ασυνέπεια πρέπει να μας βρίσκουν όλους αντιμέτωπους. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό μια τέτοια εκπομπή να προβάλλεται στο ίδιο κανάλι που ξερνά lifestyle  τερατουργήματα. Δε γίνεται απ’ τη μια να σιγοντάρεις τον καταναλωτισμό (που σου πληρώνει και τον τηλεοπτικό χρόνο μέσω διαφημίσεων, να ξηγούμαστε!) και απ΄την άλλη να τα παίρνεις και από εκπομπές που διδάσκουν στα πρόβατα πώς να γίνονται καλύτερα πρόβατα. Λίγη τσίπα πια, εν καιρώ σοσιαλισμού…

Caveatόπως έχω γράψει παλιότερα, πιστεύω στην έννοια του υπεύθυνου καταναλωτή. Απλά:

  • η εκπαίδευση του υπεύθυνου καταναλωτή προϋποθέτει και υπεύθυνο εκπαιδευτή. Και ο ALPHA δε με γεμίζει το μάτι.
  • η εκπαίδευση ΠΟΤΕ δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη νομική προστασία που το κράτος πρέπει να προσφέρει στους καταναλωτές, φύσει οικονομικά ασθενέστερους και λιγότερο ενημερωμένους από τους αντισυμβαλλομένους τους (τράπεζες, πολυεθνικές, μεγαλοεταιρείες κτλ.)

Without further adue:

Οκτωβρίου 16, 2009 από zalmoxis

ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΕΣΡ “ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΟΥ”

Σε μια χώρα με ανύπαρκτη κοινωνική πολιτική,
Σε μια χώρα όπου οι πολύτεκνοι δεν προστατεύονται,
Σε μια χώρα όπου οι μητέρες δεν δικαιούνται καν επιδόματα για την ανατροφή των παιδιών τους,
Σε μια χώρα όπου οι μισθοί είναι οι χαμηλότεροι στην Ευρώπη,
Σε μια χώρα όπου η ακρίβεια ξεπερνά τους ευρωπαίους εταίρους της,
Σε μια χώρα πρωταθλήτρια της διαφθοράς,
Σε μια χώρα όπου ο ένας στους 5 νέους είναι άνεργος,
Σε μια χώρα όπου μία στις 7 γυναίκες είναι άνεργη
Σε μια χώρα όπου καθημερινά απολύονται μεσήλικες,
Σε μία χώρα όπου 78χρονοι σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα,
Σε μια χώρα όπου μισθωτοί και συνταξιούχοι καταβάλλουν το 80% των φόρων φυσικών προσώπων
Σε μία χώρα όπου η μέση δαπάνη για την υγεία και το σχολείο των παιδιών απαιτεί μισό βασικό μισθό,
Σε μια χώρα όπου “αν δεν καταναλώνεις, δεν υπάρχεις”,
Σε μα χώρα που στην πραγματικότητα δεν είναι χώρα,
Σε μια χώρα όπου για να ζεις με αξιοπρέπεια δεν έχεις άλλη επιλογή από το να χρεώνεσαι,

Σε αυτήν ακριβώς τη χώρα, έρχεται μια ΑΙΣΧΡΗ σειρά στον ALPHA, το «Για λογαριασμό σου», για να μας μαλώσει… για να μας πει σπάταλους και ανεύθυνους…
Μια σειρά η οποία φροντίζει να “εκπαιδεύσει” τους δανειολήπτες διδάσκοντάς τους… “φερεγγυότητα” μην τυχόν και μειωθούν τα υπερκέρδη των τραπεζών.
Μια σειρά η οποία εκμεταλλεύεται χωρίς ηθικές αναστολές το αίσθημα ανασφάλειας που πλήττει εκατομμύρια νοικοκυριά.

Ντροπή!

Θα πρέπει να επέμβει άμεσα το ΕΣΡ.

Έλεος πια…

IMG_0297IMG_0298IMG_0299IMG_0300… η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται.

(Αρπάχτε και το σχετικό τραγουδοβίδεο για να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμόσαντε οι παλαιότεροι)

Ενόσω η μισή και βάλε ΕΛλάδα αυνανίζεται διανοητικώς με τα «λόγια μεγάλων ανδρών» (μάλλον τα μεγάλα λόγια ανάνδρων ανδρών) ο undantag τρωγόταν με τα ρούχα του να επισκεφθεί την Τετάρτη που μας πέρασε τα εγκαίνια της τελευταίας έκθεσης του Schirn «Art for the Millions» που θα συζητηθεί. Όχι – μόνο – γιατί είναι σνομπ, αλλά διότι η πρώτη ξενάγηση στο έκθεμα γίνεται συνήθως απ’ τον επιμελητή τον ίδιο!

Τι!;;;; Δε θα’στε καλά μάγκες! Exclussive event τα εγκαίνια!;; Ασταγδιάλα! Μα αφού η τέχνη αυτή είναι για τις μάζες το κέρατό μου! Στην κίνα του 1970, το έργο βλέπαν εκατομμύρια άνθρωποι το χρόνο. Και τώρα;

Ελισσόμενος επιδέξια ως κινέζος μανδαρίνος της δυναστείας των Μπλιάχ, χαριεντίστηκα, λάδωσα, υποσχέθηκα, εκβίασα, απείλησα, φίλους και γνωστούς στο χώρο… Και απέκτησα την πολυπόθητη πρόσκλησις στα εγκαίνια (όχι θα άφηνα τους κεφαλαιοκράτες τραπεζίτες να δουν πρώτοι αυτοί το έργο και να το μαγαρίσουν). Η τιμή της δόξης; Λογική (μισό μπουκάλι απ’ τα τελευταία 5ptn Tokaj του 1990, πιωμένο με καλή παρέα). Δε βαριέσαι, θα ξανανθίσουν τ’αμπέλια…

Το ερυθρό αντικείμενο του πόθου

Το ερυθρό αντικείμενο του πόθου

Mais je divague…  ολίγα δια το έργον.

Ένα χρόνο πριν αρχίσει η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα του Μεγάλου Τιμονιέρη, μια ομάδα κινέζοι καλλιτέχνες (δάσκαλοι και φοιτητές της σχολής καλών τεχνών του Σετσουάν) δημιούργησαν ένα «μοναδικό» έργο. Ένα επικό έργο. Ένα ανθρώπινο έργο. Ένα τιτάνιο έργο. Ένα ρεαλιστικό έργο.

Η αυλή της είσπραξης της δεκάτης (Rent collection courtyard)

Περί τις 100 ανθρώπινες φιγούρες. Σε φυσικό μέγεθος. Σε παράταξη, αλληλουχία και συνοχή στο χώρο. Με μήνυμα.  Όχι, θυμίζουν και δε θυμίζουν τον στρατό από τερρακόττα που ένας εγωπαθής ηγεμόνας, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά και εκατοντάδες χρόνια πριν, πήρε μαζί του στον τάφο.

«Ποιός έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη; Οι βασιλιάδες τάχα κουβαλήσαν τ’αγκωνάρια;» για να θυμηθούμε τον Μπρέχτ.

Το έργο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που κουβαλούσαν τ’αγκωνάρια. Φτωχούς γεωργούς – δουλοπάροικους που αδυνατούσαν να πληρώσουν τη δεκάτη στον μεγαλοτσιφλικά τους, πουλούσαν τα παιδιά τους, έμπαιναν στη φυλακή, υπέμεναν φρικτές σωματικές τιμωρίες…  Ολ΄αυτά σε μια πορεία 70 και πλέον μέτρων, απ’το τέλος της ουράς για την καταβολή του φόρου μέχρι το πολυτελές γραφείο όπου κάθονταν ο γαιοκτήμονας και οι μπράβοι του και τη φυλακή των οφειλετών που δεν είχαν να πληρώσουν. Επειδή το έργο (κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης) κατακρίθηκε ως «όχι αρκετά επαναστατικό», η πορεία συμπληρώθηκε με μια χούφτα οπλισμένων νέων αγροτών – καταφανώς αηδιασμένων απ’την κατάσταση, που στρέφουν τα νώτα τους στις υπόλοιπες φιγούρες και -μόνοι αυτοί – ατενίζουν το κοινό. Την επόμενη φορά, ο γαιοκτήμονας το ξέρει, θα΄ρθούν με όπλα, όχι με τα γεννήματα της χρονιάς.

Χρόνια μετά τη σύλληψή του, το έργο είναι γροθιά στο στομάχι. Καταλαβαίνει κανείς με την πρώτη ματιά γιατί επηρρέασε την κινεζική επαναστατική τέχνη στα χρόνια που πέρασαν. Τα μάτια, οι χειρονομίες, η έκφραση, στεγνώνουν το συναίσθημα. Η οργή και η απόγνωση είναι τόσο πυκνές που κόβονται με το μαχαίρι.

Αφήνοντας τις εικόνες να μιλήσουν:IMG_0289IMG_0288IMG_0291IMG_0292IMG_0293IMG_0294IMG_0295IMG_0296IMG_0287

Η διοίκηση του Schirn, προφανώς από ευγένεια προς τους συνοδούς του έργου από την Ακαδημία των Τεχνών του Σετσουάν, όπου βρίσκεται το πρωτότυπο*, σχεδίασαν μια λιτή τελετή εγκαινίων, χωρίς φανφάρες. Ελάχιστα ειπώθηκαν για την περιπέτεια και την κριτική που δέχθηκε το έργο κατά την Πολιτιστική Επανάσταση, και σχεδόν τίποτε για τις κοινωνικές συνθήκες της εποχής που το γέννησε. Η κινεζική αντιπροσωπεία, εξίσου αβρή, μίλησε περισσότερο για την επίδραση του έργου στο χρόνο και τις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή των εκμαγείων. Ίσως να ήταν καλύτερα έτσι – ένα τέτοιο έργο δε χρειαζόταν ιδεολογική προετοιμασία άλλωστε. Ο κατάλογος του έργου, καλαίσθητος και πληροφοριακός.

 

* Φυσικά οι αυθεντικές πήλινες φιγούρες δεν ταξίδεψαν στην Ευρώπη – θα ήταν παρακινδυνευμένο. Για τα εκμαγεία χρησιμοποιήθηκε μια καινούργια τεχνική,  που συνδυάζει τον μπρούντζο και το πλέξιγκλας. το αποτέλεσμα, ρεαλιστικότατο. Είναι η πρώτη φορά που οι κινεζικές αρχές έδωσαν την άδεια κατασκευής εκμαγείων για το σύνολο του έργου.

Βγαίνω έξω απ’ το μετρό, τρέχοντας. Εϊχα (πάλι) αργήσει. Άχ, Marie-Françoise, γιατί πρέπει πάντα οι κρασοκατανύξεις (sangria, για να είμαστε πιο ακριβείς) που οργανώνεις να είναι ακριβώς στη μέση του πουθενά; Πώς διάλο βγαίνουν απ’ αυτόν το σταθμό;

Οοουπς, τι είναι αυτό;

Muß Toleranz auch Intoleranz tolerieren!? = οφείλει η ανεκτικότητα να ανέχεται την έλλειψη ανοχής;!

Muß Toleranz auch Intoleranz tolerieren!? = οφείλει η ανεκτικότητα να ανέχεται την έλλειψη ανοχής;!

Μα φυσικά – αρχικά και κατ’αρχήν. Μα όχι με την χριστιανική (μπρρρρ) έννοια. Εξηγούμε. Εκλογικεύουμε. Επιχειρηματολογούμε. Στρατευόμαστε. Αν ο κάφρος απέναντί μας δεν αλλάζει, αλλά δε γίνεται επιθετικός ή δε μπορεί να μας αγγίξει, τον αφήνουμε να πάει στην ευχή του θεού και της παναγίας (που, φυσικά, δεν υπάρχουν). Εξαιρετικά ή κατ’εξαίρεσιν, αν ο κάφρος απέναντί μας δεν αλλάζει, παρά προς το χειρότερο, τότε, πράττουμε τα νόμιμα.

"Επιτρέπεται να το κάνει κανείς αυτό;" "Darf man das?"

Ήταν η αντίδραση θεούσου προτεστάντη, όταν, ένα μεγαλοπαρασκευιάτικο απόγευμα της 7ης Απριλίου του 1724 ακούστηκαν στο ναό του Αγίου Νικολάου οι πρώτες νότες των "Κατά Ιωάννη Παθών" του JS.

Η απάντηση σήμερα είναι: "Φυσικά! Αν κανείς είναι διάνοια". Είναι αλήθεια όμως ότι τα οπερετικά στοιχεία του έργου πρέπει να ξένισαν τους συντηρητικούς προτεσταντικούς κύκλους της Λειψίας, που συνέδεαν την όπερα με την Ιταλία, την Ιταλία με τον καθολικισμό και τον καθολικισμό με την αίρεση και την αμαρτία.

Αλλ΄ας τα πάρουμε απ’την αρχή! Νεοφερμένος (1723) στη Λειψία ο συνθέτης, ήθελε ένα εντυπωσιακό μουσικό έργο για να καθιερωθεί. Ο προκάτοχός του J. Kuhnau είχε καθιερώσει ένα "μουσικό Πάθος" κατ’ έτος. Ο Μπαχ τήρησε την παράδοση.

Πηγή του: αποσπάσματα απ’ το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, ύμνοι του Barthold Heinrich Brockes, σκόρπια chorales και άλλες, άγνωστες πια πηγές.

"Να πάω άραγε; Και η κενή θέση δίπλα μου;"  Ήταν η διηνεκής ερώτηση άθεου φιλότεχνου μέχρι το πρωϊ της Πέμπτης 30 Ιουλίου 2009, πριν οι νότες του ιδίου έργου αντηχήσουν στους γεναιόδωρους θόλους της Βασιλικής του Κloster Eberbach, στα πλαίσια του Rheingau Musik Festival. Με τη φημισμένη Windsbacher Knabenchor, τον πολύ Karl-Friedrich Beringer ως μαέστρο και την Münchener Kammerorchester.

Η απάντηση ήταν: "Άρπα ένα φίλο και πήγαινε". Τα οπερετικά στοιχεία του έργου είναι ό,τι σου χρειάζεται.

KE3

Το πρώην κιστερσιανό μοναστήρι, πνιγμένο στα κλήματα.

KE

Μυρωδιά κομμένου χόρτου μετά τη βροχή. Rielsing trocken – απ’ τα κλήματα του μοναστηριού – στο περιστύλιο. H χαρά του κουρασμένου ταξιδιώτη. Το ανάμεικτο συναίσθημα της επιστροφής.

KE2

Το ευαγγέλιο του Ιωάννη, του (κατά τον ίδιο) "αγαπημένου μαθητή του Αποτέτοιου", είναι από τα καλύτερα γραμμένα – σε ό,τι αφορά τα ελληνικά (μη ξεχνάμε ότι οι δύο απ’τους τρεις άλλους, ο Ματθαίος και ο Μάρκος, δε μιλούσαν και ιδιαίτερα καλά την Κοινή – ας μη μιλήσουμε για τη γλώσσα του Πλάτωνα και του Θουκυδίδη…).  Τα αποσπάσματά του χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ως rezitativi, με τις άριες να προέρχονται από επαγγελματίες λιμπρετίστες – και να εκφράζουν τα συναισθήματα του πιστού μπροστά στα τεκταινόμενα, και τα Chorales να εκφράζουν τη δογματικά ορθή άποψη της εκκλησίας… κάτι σαν αρχαία ελληνική τραγωδία δηλαδή – με προδιαγεγραμμένη την κάθαρση όμως, άρα σικέ.

Λατρεύαμε το έργο αυτό – περισσότερο απ΄τα mainstream (αλλά και ατελείωτα) κατά Ματθαίον Πάθη, με τα οποία κάθε Bachverein μεγάλης πόλης που σέβεται τον εαυτό της σε βομβαρδίζει κάθε Πάσχα. Λατρεύαμε:

– την οπερατική μεγαλοπρέπεια του εισαγωγικού χορωδιακού "Herr, unser Herrscher", μέτρο το μέτρο δύναμης:

– την θλίψη της άριας για άλτο "Von den Stricken meiner Sünden" (που με απογοήτευσε στη συγκεκριμμένη εκτέλεση γιατί τραγουδήθηκε από γυναίκα άλτο, όχι όπως εδώ):

– τη λεπτή ειρωνεία του Ιησού – την εξαίσια υπογραμμιζόμενη απ’ την ορχήστρα – όταν απαντά στον Πιλάτο: "Mein Reich ist nicht von dieser Welt; wäre mein Reich von dieser Welt, meine Diener würden darob kämpfen, daß ich den Juden nicht überantwortet würde; aber nun ist mein Reich nicht von dannen" (στο 5:58 του κατωτέρω βίντεο)

– την αιμοδιψία και την υποκρισία του πλήθους των Ισραηλιτών στα: "Kreuzige, kreuzige"; "Wir haben ein Gesetz, und nach dem Gesetz soll er sterben; denn er hat sich selbst zu Gottes Sohn gemacht" (1:50, 2:59 στο παρακάτω)

– τον οπορτουνισμό και την υποκρισία του εβραϊκού ιερατείου στα "Lässest du diesen los, so bist du des Kaisers Freund nicht" ή "Wir haben keinen König denn den Kaiser"  (0:07 και 03:08)

– την τελική – και τελειωτική – έκρηξη συναισθήματος στην άρια για soprano "Zerfliesse mein Herze":

Υπάρχουν πολλές καλές εκτελέσεις του έργου. Προτιμώ (puriste) του Harnoncourt, προτιμούσε του Koopman.

Είναι τόσο όμορφο να θεωρεί κανείς το έργο αυτό opera concertante. Όσο και αν αυτό έχει την ανεπιθύμητη παρενέργεια πως, για δυό ωρίτσες, πιστεύεις ότι ένας τύπος κατέβηκε στον Άδη και ξανανέβηκε, όπως ο Ορφέας του Gluck ή του Monteverdi, υποφέροντας εξαιτίας μηχανοραφιών διεφθαρμένων εξουσιαστών και συγγενών, όπως ο Radamisto ή ο Rinaldo του Haendel.

Είναι τόσο όμορφο να προσπαθεί κανείς να πείσει ότι έτσι είναι – χάριν συζητήσεως και μόνο, μια όμορφη νύχτα της άνοιξης ή του καλοκαιριού, γυρίζοντας σπίτι μέσα απ’ τ’αμπέλια. Έπεα πτερόεντα – και μουσική, εξίσου πτερόεσσα. Αυτή, έμεινε. Στο καλό.

ή όταν η αριστερά τη βγαίνει στην άκρα δεξιά απ’τα δεξιά, για να της επιτεθεί μετωπικά εκ των όπισθεν… 

 

 

 

 

 

 

 

Édouard MANET - Déjeuner sur lherbe

Édouard MANET - Déjeuner sur l'herbe

 

 

 

 

Εύα Μελά, Βουλευτής KKE:

«ο γάμος έχει να κάνει κύρια με την διαιώνιση του είδους και την προστασία των παιδιών και όχι με την σεξουαλική σχέση, ή τη σχέση συντροφικότητας και αγάπης» […] Εμείς δεν βλέπουμε το λόγο να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια στο σύμφωνο συμβίωσης. Στο κάτω-κάτω, η μακροχρόνια συμβίωση ανάμεσα σε συγγενικά πρόσωπα, δεν δημιουργεί δικαιώματα».

Πηγή: in.gr

Ανδρέα Εμπειρίκου, Ο Μέγας Ανατολικός. Μέρος τέταρτον, Κεφ 78 σ. 109 εκδ. Άγρα, 2001

"Και ενώ ήτο εκ των πραγμάτων αναμφισβήτητον ότι η ερωτικότης της ζωής προσδιόριζε πάσαν ανθρωπίνην ζωτικότητα και ενέργειαν, η "οικονομικότης" δεν υπήρχε καν, παρά ως έκφρασις ανεπάρκειας ζωτικότητος και ως προσπάθεια επιτεύξεως μιας τεχνητής αρμονίας ανεδαφικής και καταστρεπτικής της οξύτητος της ώσεως εκείνης, που επιτρέπει την ύπαρξιν, την αναπτύσσει και την πολλαπλασιάζει εσαεί, μόνον δια της ηδονής και δια την ηδονήν, της οποίας η μόνη ολοκληρωτική μορφή είναι ο Έρως. Ο μόνος δε τρόπος προς πραγματοποίησίν του ήτο η ανά πάσαν στιγμήν δυνατότης να αντιμετωπίζει ο άνθρωπος – τουτέστιν ο εραστής – κάθε εμπόδιον παρεμβαλλόμενον από εραστάς ή περιστάσεις, εις την ικανοποίησην της ερωτικής ανάγκης (πόθου ή καύλας) ως προς έν ή περισσότερα αντικείμενα διεγερτικά – τουτέστιν αντιοικονομικά ή αντιοικονομολογικά. Εαν δε άπαντα ταύτα ήσαν ορθά, αληθινά, τότε τι θα εγίνετο με την ισότητα, την αδελφοσύνην και την επιδίωξιν της στατικής ρυθμίσεως των κεφαλαιωδών στοιχείων της ζωής, με βάσιν ένα σύστημα εργαστηριακόν, αφύσικον, χιμαιρικόν, σαθρόν, που, δια να υπάρξηι, προϋποθέτει υπαγωγήν της υπευθύνου και ενεργού (δηλαδή ατομικής) πρωτοβουλίας, εις μιαν ομαδικήν συμμόρφωσιν παθητικήν, αντιαγωνιστικήν, αδιαφοροποίητον, αντιερωτικήν – τουτέστιν θανασίμως αρνητικήν. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ο Σοσιαλισμός ήτο όχι μόνον μια χίμαιρα, αλλά και ένα εμπόδιον εις την ευόδωσιν των δυνατοτήτων του φυσικού ανθρώπου, η ισότης μια αποτελμάτωσις και η ελευθερία λέξις κενή, εφ ής στιγμής ετίθετο ως όρος υπάρξεώς της η εξουθένωσις του ατόμου εν ονόματι μιας διαλεκτικής…"

Σημ: Ο undantag ψήφισε τιμημένο ΚΚΕ αδιαλείπτως στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Αν όμως το ένα Κόμμα εμμείνει στις αγκυλώσεις του παρελθόντος, θα του πεί να πάρει τη διαλεκτική του και να τη βάλει εκεί που ο ήλιος δεν ανατέλει.

Hans HOLBEIN the Younger; Portrait of the Merchant Georg Gisze (1532)

Hans HOLBEIN the Younger; Portrait of the Merchant Georg Gisze (1532)

Διαβάζω στο ενημερωτικό e-mail της έγκυρης (και πανάκριβης) Davis Polk & Wardwell ότι εκεί στο μακρινό Αμέρικα, ο Πρόεδρας Ομπάμιας προωθεί, εδώ και λίγες μέρες, μέσω του Υπουργείου Οικονομικών, ένα νομοσχέδιο το οποίο θα συμπληρώσει το νόμο περί προστασίας επενδυτών, υποχρεώνοντας, μεταξύ άλλων, τις εισηγμένες ΑΕ να διοργανώσουν μη δεσμευτικές (sic) ψηφοφορίες σχετικά με την προτεινόμενη αμοιβή και τα «χρυσά αερόστατα» (golden parachutes), δηλαδή την αποζημίωση σε περίπτωση απολύσεως των Διευθυνόντων Συμβούλων τους.

Αν το νομοσχέδιο ψηφισθεί αυτούσιο στη Βουλή και τη Γερουσία (δηλαδή αν οι λομπίστες της Ουασιγκτώνος δεν το κάνουν φύλο και φτερό με τις τροπολογίες και τις ερμηνευτικές δηλώσεις τους – πράγμα δύσκολο), θα εφαρμοσθεί σε κάθε Γενική Συνέλευση που θα λάβει χώρα μετά τις 15 Δεκεμβρίου 2009.

(Σημείωση undantag: λαμβάνοντας υπόψη ότι οι περισσότερες ΓΣ, για καθαρά πρακτικούς λόγους, δε λαμβάνουν χώρα την τελευταία βδομάδα πριν τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, ουσιαστικά δίδεται μια αδιαφανής έξτρα πίστωση χρόνου για το 2010…)

 

Στη δική μας πλευρά του Ατλαντικού, το ζήτημα ήδη – 2004 & 2009 (!) –  «ρυθμίστηκε» ως εξής: 

ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 30 Απριλίου 2009

που συμπληρώνει τις συστάσεις 2004/913/ΕΚ και 2005/162/ΕΚ όσον αφορά το καθεστώς αποδοχών των διοικητικών στελεχών των εισηγμένων εταιρειών 

6.1. Οι μέτοχοι, ιδίως οι θεσμικοί μέτοχοι, θα πρέπει να ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στις γενικές συνελεύσεις και να χρησιμοποιούν με σύνεση τα δικαιώματα ψήφου τους όσον αφορά τις αποδοχές των διοικητικών στελεχών, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τις αρχές που περιέχονται στην παρούσα σύσταση, στη σύσταση 2004/913/ΕΚ και στη σύσταση 2005/162/ΕΚ.

 …

Η προαναφερθείσα σύσταση 2004/913/ΕΚ αναφέρει σχετικά:

4. Η ψήφος των μετόχων

4.1. Με την επιφύλαξη του ρόλου και της οργάνωσης των οργάνων (sic) που είναι αρμόδια για τον καθορισμό των αποδοχών των διοικητικών στελεχών, η πολιτική αποδοχών καθώς και κάθε μεταβολή της πολιτικής αυτής θα πρέπει να αποτελούν ρητά θέματα της ημερήσιας διάταξης της ετήσιας γενικής συνέλευσης.

4.2. Με την επιφύλαξη του ρόλου και της οργάνωσης των οργάνων (sic) που είναι αρμόδια για τον καθορισμό των αποδοχών των διοικητικών στελεχών, η δήλωση αποδοχών θα πρέπει να υποβάλλεται προς ψήφιση στην ετήσια γενική συνέλευση των μετόχων. Η ψήφος των μετόχων θα μπορούσε να έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα.

 …

6. Έγκριση των μετόχων

6.1. Τα συστήματα βάσει των οποίων τα διοικητικά στελέχη αμείβονται με μετοχές, δικαιώματα προαίρεσης ή άλλα δικαιώματα αγοράς μετοχών, ή αμείβονται βάσει των διακυμάνσεων των τιμών μετοχών θα πρέπει να εγκρίνονται εκ των προτέρων από τους μετόχους μέσω ψηφίσματος κατά την ετήσια γενική συνέλευση.

 

Αν πιστέψουμε ένα κείμενο εργασίας της Επιτροπής που ανακεφαλαιώνει πως τα Κράτη Μέλη εφάρμοσαν τις παραπάνω (μη δεσμευτικές) συστάσεις της Επιτροπής, διαπιστώνουμε πως τουλάχιστον 9 Κράτη Μέλη (Γαλλία, Ιρλανδία, Ουγγαρία, Κάτω Χώρες, Σουηδία και εν μέρει Μάλτα, Σλοβενία, Ηνωμένο Βασίλειο και Λιθουανία) απαιτούν (τα πρώτα 5) ή προτείνουν (τα υπόλοιπα) η Γενική Συνέλευση να εγκρίνει την αμοιβή των εκτελεστικών και μη μελών του ΔΣ. Ο αριθμός αυτός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος σε ότι αφορά την έγκριση συστημάτων αμοιβής βασισμένων στην χρηματιστηριακή τιμή της εταιρικής μετοχής (share-based remuneration schemes). 

 

Τα συμπεράσματα του undantag, όσο πιο λιανά γίνεται:

 

  • η Γενική Συνέλευση μιας ΑΕ, είναι το όργανο που (πρέπει να) έχει την κατά τεκμήριο αρμοδιότητα (residual competence) για οποιοδήποτε θέμα αφορά την εταιρική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής των διευθυντικών στελεχών! Κάτι τέτοιο είναι απόλυτα σύμφωνο με τις αρχές του καπιταλιστικού (μπρρρρ) συστήματος που τη γέννησε: money talks, αυτοί που έχουν επενδύσει τα κεφάλαια έχουν τον τελευταίο λόγο για το πώς τα κεφάλαια χρησιμοποιούνται
  • τα διευθυντικά στελέχη μιας ΑΕ πληρώνονται για να διαχειρίζονται χρήματα άλλων (OPM: other people’s money). Αυτό είναι το βασικό συστατικό της σύγκρουσης συμφερόντων (conflict of interest). Αλλά είναι αναπόφευκτο – γιατί όλοι οι μέτοχοι μαζί είναι αδύνατο να διοικήσουν μια μεγάλη εταιρεία: απαιτείται χρόνος και εξειδικευμένη γνώση. Αυτό που δεν είναι αναπόφευκτο, είναι το να αποφασίζουν οι ίδιοι και οι όμοιοί τους (δηλ. τα μέλη των επιτροπών αποζημιώσεως) πώς και πόσο θα πληρωθούν. Από δυνητική, η σύγκρουση συμφερόντων καθίσταται βεβαία.
  • Η ψήφος στη ΓΣ ενός μετόχου ΑΕ είναι το μόνο όπλο (μαζί με την πώληση των μετοχών του) που έχει για να προασπίσει τα δικαιώματά του (τα κεφάλαιά του) έναντι των διευθυντικών στελεχών της ΑΕ. Τη αξία έχει μια τέτοια ψήφος, αν δεν είναι δεσμευτική; Αν είναι θετική για το ΔΣ, τη χρησιμοποιούν ως φύλλο συκής. Αν είναι αρνητική, την κρύβουν κάτω απ’το χαλί.
  • Η Ευρώπη (ή τουλάχιστον μεγάλο κομμάτι της) είναι στη θεωρία κατά τι λιγότερο διαβρωμένη απ’ την αμερικανιά της «μη δεσμευτικής ψήφου» – που δημιουργεί εντυπώσεις και ψεύτικες συναινέσεις.
  • Φυσικά, όλα τα ανωτέρω θα είχαν αξία αν υπήρχε ένα ισχυρό σώμα μικρομετόχων – μικροεπενδυτών που δραστηριοποιούνται και ψηφίζουν. Ένας τέτοιος εταιρικός ακτιβισμός είναι ανύπαρκτος στην Ευρώπη, όπου οι μετοχές ψηφίζονται από τις τράπεζες ή τις χρηματιστηριακές όπου οι μικρομέτοχοι τις καταθέτουν: και κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει. Η τελευταία σύσταση της Επιτροπής ζητά τα αδύνατα, όταν παροτρύνει τους "θεσμικούς" επενδυτές να ψηφίζουν με σύνεση…