Έμαθες, πατέρα, τα νέα;

Έμαθες, πατέρα, τα νέα;

(δεν είχα χρόνο να γράψω άλλο επαιτειακό (sic, chic). βολευτείτε με αυτό της περασμένης χρονιάς, λατρεμένοι μου αναγνώστες – αν αλλάξεις τη μια εμετική μοσχαροκεφαλή με την άλλη, τα τσολιαδάκια και τα τσόλια μένουν ίδια – τα σέβη μου, undantag)

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα,
γιατί λάμπει ο ήλιος έτσι
γιατί φέγγει έτσι η μέρα;

Γιατί σαν αυτή, παιδί μου, την ημέρα τη χρυσή
που τη χαίρεσαι και συ
στέρεψε το μαύρο δάκρυ κλείσανε πολλές πληγές,
αψηλώσανε τα στάχυα
κι ένα γύρω όλα τα βράχια
εγινήκαν ανθοβούνια Αθωβούνιακαι χρυσοπηγές.

 

 

 
 
 

Χρυσοπηγές
Χρυσοπηγές

Μιαν ημέρα σαν ετούτη
την ολόφωτη κι ωραία
ξεδιπλώθηκε και πάλι η γαλάζια μας

Της πατρίδας τους η σημαία...
Της πατρίδας τους η σημαία…

Σημαία
που ‘χει τ’ ουρανού το χρώμα και σκεπάζει τ’ άγιο χώμα
που ελεύθερος πατάς.Κι έτσι με χαρά κι ελπίδα
για μιαν ένδοξη Πατρίδα
η Σημαία κυματίζει μ’ ένα Ταν ή επί Τας!

Δημώδες άσμα, επαναστάσεως συλλεκτικής εκδόσεως

———————

 

Debbe adunque avere uno principe gran cura che non li esca mai di bocca una cosa che non sia piena delle soprascritte cinque qualità, e paia, a vederlo e udirlo, tutto pietà, tutto fede, tutto integrità, tutto religione. E non è cosa più necessaria a parere di avere che questa ultima qualità. E li uomini in universali iudicano più alli occhi che alle mani; perché tocca a vedere a ognuno, a sentire a pochi. Ognuno vede quello che tu pari, pochi sentono quello che tu se’; e quelli pochi non ardiscano opporsi alla opinione di molti che abbino la maestà dello stato che gli difenda: e nelle azioni di tutti gli uomini, e massime de’ principi, dove non è iudizio a chi reclamare, si guarda al fine. Facci dunque uno principe di vincere e mantenere lo stato: e’ mezzi saranno sempre iudicati onorevoli e da ciascuno laudati; perché il vulgo ne va sempre preso con quello che pare e con lo evento della cosa, e nel mondo non è se non vulgo; e li pochi non ci hanno luogo quando li assai hanno dove appoggiarsi. Alcuno principe de’ presenti tempi, quale non è bene nominare, non predica mai altro che pace e fede, e dell’una e dell’altra è inimicissimo; e l’una e l’altra, quando e’ l’avessi osservata, gli arebbe più volte tolto o la reputazione o lo stato.

N. Machiavelli, Il Principe, Cap. XVIII

 

Advertisements

Εκτός σειράς. Διπλές. Μα σύντομες. Δεν είχα χρόνο… Αλλά η ιερόδουλος μνήμη…

 

Β. Κορνάρου, Ερωτόκριτος, Μέρος Α, στ. 863-4:

 …κι από την πρώτη αργατινήν*, που’παιξε το λαγούτο
ελόγιασά το, κ’είπα το: ‘Για μένα-ν ήτον τούτο’…

 * νύχτα (απ’ το «αργά»)

 

 

Gabo (Gabriel García Márquez), El Amor En Los Tiempos Del Cólera, p. 41:

También sabía que era uno de los músicos del coro, y aunque nunca se había atrevido a levanter la vista para comprobarlo durante la misa, un domingo tuvo la revelación de que mientras los otros instrumentos tocaban para todos, el violín tocaba sólo para ella.

Ήξερε ακόμα πως ήταν ένας από τους μουσικούς στη χορωδία και αν και ποτέ δεν είχε τολμήσει να σηκώσει το βλέμμα της στη διάρκεια της λειτουργίας για να το επαληθεύσει, μια Κυριακή, αισθάνθηκε ως αποκάλυψη, πως ενώ τ’άλλα όργανα έπαιζαν για όλους, το βιολί έπαιζε μόνο για κείνη.

(μτφ: Κλαίτης Σωτηριάδου-Μπαράχας εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 1986)

 

 

ή όταν η αριστερά τη βγαίνει στην άκρα δεξιά απ’τα δεξιά, για να της επιτεθεί μετωπικά εκ των όπισθεν… 

 

 

 

 

 

 

 

Édouard MANET - Déjeuner sur lherbe

Édouard MANET - Déjeuner sur l'herbe

 

 

 

 

Εύα Μελά, Βουλευτής KKE:

«ο γάμος έχει να κάνει κύρια με την διαιώνιση του είδους και την προστασία των παιδιών και όχι με την σεξουαλική σχέση, ή τη σχέση συντροφικότητας και αγάπης» […] Εμείς δεν βλέπουμε το λόγο να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια στο σύμφωνο συμβίωσης. Στο κάτω-κάτω, η μακροχρόνια συμβίωση ανάμεσα σε συγγενικά πρόσωπα, δεν δημιουργεί δικαιώματα».

Πηγή: in.gr

Ανδρέα Εμπειρίκου, Ο Μέγας Ανατολικός. Μέρος τέταρτον, Κεφ 78 σ. 109 εκδ. Άγρα, 2001

"Και ενώ ήτο εκ των πραγμάτων αναμφισβήτητον ότι η ερωτικότης της ζωής προσδιόριζε πάσαν ανθρωπίνην ζωτικότητα και ενέργειαν, η "οικονομικότης" δεν υπήρχε καν, παρά ως έκφρασις ανεπάρκειας ζωτικότητος και ως προσπάθεια επιτεύξεως μιας τεχνητής αρμονίας ανεδαφικής και καταστρεπτικής της οξύτητος της ώσεως εκείνης, που επιτρέπει την ύπαρξιν, την αναπτύσσει και την πολλαπλασιάζει εσαεί, μόνον δια της ηδονής και δια την ηδονήν, της οποίας η μόνη ολοκληρωτική μορφή είναι ο Έρως. Ο μόνος δε τρόπος προς πραγματοποίησίν του ήτο η ανά πάσαν στιγμήν δυνατότης να αντιμετωπίζει ο άνθρωπος – τουτέστιν ο εραστής – κάθε εμπόδιον παρεμβαλλόμενον από εραστάς ή περιστάσεις, εις την ικανοποίησην της ερωτικής ανάγκης (πόθου ή καύλας) ως προς έν ή περισσότερα αντικείμενα διεγερτικά – τουτέστιν αντιοικονομικά ή αντιοικονομολογικά. Εαν δε άπαντα ταύτα ήσαν ορθά, αληθινά, τότε τι θα εγίνετο με την ισότητα, την αδελφοσύνην και την επιδίωξιν της στατικής ρυθμίσεως των κεφαλαιωδών στοιχείων της ζωής, με βάσιν ένα σύστημα εργαστηριακόν, αφύσικον, χιμαιρικόν, σαθρόν, που, δια να υπάρξηι, προϋποθέτει υπαγωγήν της υπευθύνου και ενεργού (δηλαδή ατομικής) πρωτοβουλίας, εις μιαν ομαδικήν συμμόρφωσιν παθητικήν, αντιαγωνιστικήν, αδιαφοροποίητον, αντιερωτικήν – τουτέστιν θανασίμως αρνητικήν. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ο Σοσιαλισμός ήτο όχι μόνον μια χίμαιρα, αλλά και ένα εμπόδιον εις την ευόδωσιν των δυνατοτήτων του φυσικού ανθρώπου, η ισότης μια αποτελμάτωσις και η ελευθερία λέξις κενή, εφ ής στιγμής ετίθετο ως όρος υπάρξεώς της η εξουθένωσις του ατόμου εν ονόματι μιας διαλεκτικής…"

Σημ: Ο undantag ψήφισε τιμημένο ΚΚΕ αδιαλείπτως στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Αν όμως το ένα Κόμμα εμμείνει στις αγκυλώσεις του παρελθόντος, θα του πεί να πάρει τη διαλεκτική του και να τη βάλει εκεί που ο ήλιος δεν ανατέλει.

Gaetano Pesce Church of Solitude I

Gaetano Pesce Church of Solitude I

«Les liens entre un être et nous n’existent que dans notre pensée. La mémoire en s’affaiblissant les relâche, et, malgré l’illusion dont nous voudrions être dupes et dont, par amour, par amitié, par politesse, par respect humain, par devoir, nous dupons les autres, nous existons seuls. L’homme est l’être qui ne peut sortir de soi, qui ne connaît les autres qu’en soi, et, en disant le contraire, ment

«Τα δεσμά ανάμεσα σ’ένα συνάνθρωπό μας και σε μας τους ίδιους, μόνο στη σκέψη μας υφίστανται. Η μνήμη, εξασθενώντας, τα εγκαταλείπει, και παρά την ψευδαίσθηση απ’ την οποία θα θέλαμε να εξαπατηθούμε, και με την οποία – από έρωτα, φιλία, ευγένεια, σεβασμό προς τον πλησίον, καθήκον – εξαπατούμε τους άλλους, ζούμε μόνοι. Ο άνθρωπος είναι το όν που δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ τα όριά του, που δεν γνωρίζει τους συνανθρώπους του παρά μόνο διαμέσω του εαυτού του – και ισχυριζόμενος το αντίθετο, ψεύδεται.»

M. Proust, À la recherche du temps perdu.

Gaetano Pesce, Church of Solitude II

Gaetano Pesce, Church of Solitude II

«Jag behöver inte ha bråttom. Mitt gamla «jag» kan inte springa ifrån mig, i varje fall inte lika lätt som jag kunnat sprina ifrån det.

Jag börjar med andra ord från början, och det ställer till problem.

Vad är min början? Mina första minnen eller de andras första minnen av mig?»

Δεν χρειάζεται να βιάζομαι. Ο παλιός μου εαυτός δε μπορεί να τρέξει μακριά μου, σε κάθε περίπτωση όχι τόσο γρήγορα όσο θα μπορούσα εγώ να τρέξω μακριά απ’ αυτόν.

Ξαναρχίζω μ’άλλα λόγια και απ’ την αρχή, και αυτή η αρχή ακριβώς είναι που δημιουργεί το πρόβλημα.

Ποιά είναι η αρχή μου;  Η πρώτη μου ανάμνηση του εαυτού μου ή η πρώτη ανάμνηση που είχαν άλλοι για μένα;»

Theodor Kallifatides «Ett nytt land utanför mitt fönster»

Gaetano Pesce, Church of Solitude III

Gaetano Pesce, Church of Solitude III

 

Οι φωτογραφίες από το έργο του Pesce που εκτίθεται στη ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης που επισκέφθηκα πρόσφατα. Επισκεπτόμενος την Νέα Υόρκη του 1970 και τρομαγμένος από τους «ατάκτως ερριμένους» ανθρώπους συνέλαβε την ιδέα ενός υπόγειου ησυχαστηρίου σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο στο κέντρο της πόλης, με μικρά ατομικά κελιά όπου ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί μόνος με τον εαυτό του, στη σιωπή.

Δυστυχώς, η ιδέα δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, απ΄όσο ξέρω.

Marc Chagall, Daphnis et Chloé

Marc Chagall, Daphnis et Chloé

 Έχει -7 βαθμούς εξ’ απ’ το σπίτι. Το καλοριφέρ παλεύει να ζεστάνει ένα δωμάτιο – και εγώ αναπολώ τόν ήλιο της Αρκαδίας – ΌΧΙ αυτής στην οποία εκλέγονται ο Κρέπας και ο Κόκκινος Πάνος, να εξηγούμεθα.

Λόγγου, των κατά Δάφνιν και Χλόην, Ποιμενικός Λόγος Α

 Υπάρχει μια πόλη της Λέσβου που τη λεν Μυτιλήνη, μεγάλη και όμορφη’  αυλακώνεται από πορθμούς, με τη θάλασσα να εισχωρεί στην ξηρά γύρω τριγύρω, στολισμένη με γέφυρες λαξεμένης, λευκής πέτρας. Έχει κανείς την εντύπωση πως αντικρύζει όχι πόλη, μα νησιά παντού. Διακόσια στάδια μακρυά απ’την πόλη αυτή βρίσκονται τα χωράφια ενός πλουσίου, τσιφλίκι απ’ τα λίγα. Βουνά γεμάτα με κηνύγι, λιβάδια που ξεχειλίζουν στάρι, λόφοι κυρτοί φυτεμένοι μ’ αμπέλια, βοσκοτόπια για τα ζωντανά. Κι όλ’αυτά, πλάι σε μια θάλασσα που’σκαγε πάνω στην ψιλή άμμο του γιαλού.

 

 

François-Réné comte de Chateaubriand: Atala

La France possédait autrefois dans l’Amérique septentrionale un vaste empire, qui s’étendait depuis le Labrador jusqu’aux Florides, et depuis les rivages de l’Atlantique jusqu’aux lacs les plus reculés du haut Canada.

Quatre grands fleuves, ayant leurs sources dans les mêmes montagnes, divisaient ces régions immenses : le fleuve Saint-Laurent, qui se perd à l’est dans le golfe de son nom ; la rivière de l’Ouest, qui porte ses eaux à des mers inconnues ; le fleuve Bourbon, qui se précipite du midi au nord dans la baie d’Hudson, et le Meschacebé qui tombe du nord au midi dans le golfe du Mexique.

 Ce dernier fleuve, dans un cours de plus de mille lieues, arrose une délicieuse contrée, que les habitants des Etats-Unis appellent le nouvel Eden, et à laquelle les Français ont laissé le doux nom de Louisiane. Mille autres fleuves, tributaires du Meschacebé, le Missouri, l’Illinois, l’Akanza, l’Ohio, le Wabache, le Tenase, l’engraissent de leur limon et la fertilisent de leurs eaux. Quand tous ces fleuves se sont gonflés des déluges de l’hiver, quand les tempêtes ont abattu des pans entiers de forêts, les arbres déracinés s’assemblent sur les sources. Bientôt la vase les cimente, les lianes les enchaînent, et des plantes, y prenant racine de toutes parts, achèvent de consolider ces débris. Charriés par les vagues écumantes, ils descendent au Meschacebé : le fleuve s’en empare, les pousse au golfe Mexicain, les échoue sur des bancs de sable, et accroît ainsi le nombre de ses embouchures.

Η Γαλλία κατείχε κάποτε μια απέραντη αυτοκρατορία στη Βόρειο Αμερική, απ’ το Λαμπραντόρ μέχρι τη Φλόριδα, απ’ τις όχθες του Ατλαντικού μέχρι τις πιο απόμερες λίμνες του Βόρειου Καναδά.

Τέσσερα μεγάλα ποτάμια, με τις πηγές τους στα ίδια βουνά, χώριζαν αυτές τις αχανείς εκτάσεις: ο ποταμός Saint-Laurent,  που καταλήγει στον ομώνυμο κόλπο’ ο δυτικός ποταμός, που κυλά τα νερά του σε άγνωστες θάλασσες, ο ποταμός Bourbon, που ρέει βιαστικός απ’ τον βορά ως τον κόλπο του Hudson και ο Meschacebé (Μισσισιπής) από βορά προς νότο ως τον κόλπο του Μεξικού.

Αυτό το τελευταίο ποτάμι, με ρου πάνω από χίλιες λεύγες, αρδεύει μια πανέμορφη εξοχή, που οι κάτοικοι των Ηνωμένων Πολιτειών ονομάζουν «Καινούρια Εδέμ»  και στην οποία οι Γάλλοι κληροδότησαν το γλυκύ όνομα Λουιζιάνα. Χίλιοι παραπόταμοι του Μισσισιπή, ο Μισούρι, ο Ιλλινόις, ο Ακάνσα, ο Όχαϊο, ο Γουαμπάσε, ο Τένεσι, μεταφέρουν εκεί τη λάσπη τους και τη γονιμοποιούν με τα νερά τους. Όταν όλ’αυτά τα ποτάμια ξεχειλίζουν μετά τους χειμωνιάτικους κατακλυσμούς, όταν οι καταιγίδες ξεριζώνουν δάση ολόκληρα, τα νεκρά δέντρα συγκεντρώνονται στις κοίτες τους. Γρήγορα ο βούρκος τα κολά το ένα με τάλλο, οι κληματίδες τ’αλυσοδένουν, και τα φυτά, ριζώνοντας παντού, ολοκληρώνουν το έργο.  Με όχημα τ’αφρισμένα κύματα, κατεβαίνουν τον Μισσισιπή: ο ποταμός σπρώχνει τους κορμούς ίσαμε τον κόλπο του Μεξικού, τους αφήνει πάνω στις αμμώδεις όχθες του, αυξάνοντας έτσι τον αριθμό των εκβολών του.

Καλημέρα σας.