Αναδημοσιεύω με χαρά απ’ το blog του φίλου Zalmoxis το παρακάτω ποστ, διότι ο κιτρινισμός, η τρομολαγνεία και η ασυνέπεια πρέπει να μας βρίσκουν όλους αντιμέτωπους. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό μια τέτοια εκπομπή να προβάλλεται στο ίδιο κανάλι που ξερνά lifestyle  τερατουργήματα. Δε γίνεται απ’ τη μια να σιγοντάρεις τον καταναλωτισμό (που σου πληρώνει και τον τηλεοπτικό χρόνο μέσω διαφημίσεων, να ξηγούμαστε!) και απ΄την άλλη να τα παίρνεις και από εκπομπές που διδάσκουν στα πρόβατα πώς να γίνονται καλύτερα πρόβατα. Λίγη τσίπα πια, εν καιρώ σοσιαλισμού…

Caveatόπως έχω γράψει παλιότερα, πιστεύω στην έννοια του υπεύθυνου καταναλωτή. Απλά:

  • η εκπαίδευση του υπεύθυνου καταναλωτή προϋποθέτει και υπεύθυνο εκπαιδευτή. Και ο ALPHA δε με γεμίζει το μάτι.
  • η εκπαίδευση ΠΟΤΕ δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη νομική προστασία που το κράτος πρέπει να προσφέρει στους καταναλωτές, φύσει οικονομικά ασθενέστερους και λιγότερο ενημερωμένους από τους αντισυμβαλλομένους τους (τράπεζες, πολυεθνικές, μεγαλοεταιρείες κτλ.)

Without further adue:

Οκτωβρίου 16, 2009 από zalmoxis

ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΕΣΡ “ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΟΥ”

Σε μια χώρα με ανύπαρκτη κοινωνική πολιτική,
Σε μια χώρα όπου οι πολύτεκνοι δεν προστατεύονται,
Σε μια χώρα όπου οι μητέρες δεν δικαιούνται καν επιδόματα για την ανατροφή των παιδιών τους,
Σε μια χώρα όπου οι μισθοί είναι οι χαμηλότεροι στην Ευρώπη,
Σε μια χώρα όπου η ακρίβεια ξεπερνά τους ευρωπαίους εταίρους της,
Σε μια χώρα πρωταθλήτρια της διαφθοράς,
Σε μια χώρα όπου ο ένας στους 5 νέους είναι άνεργος,
Σε μια χώρα όπου μία στις 7 γυναίκες είναι άνεργη
Σε μια χώρα όπου καθημερινά απολύονται μεσήλικες,
Σε μία χώρα όπου 78χρονοι σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα,
Σε μια χώρα όπου μισθωτοί και συνταξιούχοι καταβάλλουν το 80% των φόρων φυσικών προσώπων
Σε μία χώρα όπου η μέση δαπάνη για την υγεία και το σχολείο των παιδιών απαιτεί μισό βασικό μισθό,
Σε μια χώρα όπου “αν δεν καταναλώνεις, δεν υπάρχεις”,
Σε μα χώρα που στην πραγματικότητα δεν είναι χώρα,
Σε μια χώρα όπου για να ζεις με αξιοπρέπεια δεν έχεις άλλη επιλογή από το να χρεώνεσαι,

Σε αυτήν ακριβώς τη χώρα, έρχεται μια ΑΙΣΧΡΗ σειρά στον ALPHA, το «Για λογαριασμό σου», για να μας μαλώσει… για να μας πει σπάταλους και ανεύθυνους…
Μια σειρά η οποία φροντίζει να “εκπαιδεύσει” τους δανειολήπτες διδάσκοντάς τους… “φερεγγυότητα” μην τυχόν και μειωθούν τα υπερκέρδη των τραπεζών.
Μια σειρά η οποία εκμεταλλεύεται χωρίς ηθικές αναστολές το αίσθημα ανασφάλειας που πλήττει εκατομμύρια νοικοκυριά.

Ντροπή!

Θα πρέπει να επέμβει άμεσα το ΕΣΡ.

Έλεος πια…

Advertisements

Βίτσιο εξομολογημένο, μισό βίτσιο: κάθε φορά που γυρνάω με το αεροπλάνο στο χωριό μου και δε δουλεύω ή έχω ξεχάσει να πάρω ένα καλό βιβλίο, διαβάζω τους FT που η καλή εταιρεία φροντίζει να διανέμει τσάμπα στους πελάτες της. Έτσι, για να αισθανθώ και εγώ τη γκλαμουριά των πολλών μηδενικών…

Εψές λοιπόν, στο περιοδικό των Financial Times Europe (FT Weekend), διάβασα αυτό:

Dear Economist, My five year old son came home from school and asked me: «Mummy, what’s a credit crunch?» How can I explain this?
Dear Ms L.G,
Once upon a time, there was a blameless girl called Consumerella Η Καταναλωμπούτα μετά την λήψη του δανείου - και πριν την αποπληρωμή who didn’t have enough money to buy all the loverly things she wanted. So she went to her Fairy Godmother, who called a man called Rumpelstiltskin who lived on Wall Street and claimed to be able to spin straw into gold. Rumpelstiltskin sent the Fairy Godmother the recipe for the magic spell. It was in tiny, tiny writing so she did not read it but hoped the Sorcerers’ Exchange Commission had checked it. The Fairy Godmother carried away straw-derivative at a bargain price and lent Consumerella 125 per cent of the money she needed. Consumerella bought a gown, a palace and a Mercedes – and spent the rest on champagne. The first repayment was due at midnight, which Consumerella missed. (The result of overindulgence, although some blamed the pronouncements of the Toastmaster, a man called Peston.) Consumerella’s credit rating turned into a pumpkin and the spell was broken: the vaults were not full of gold, but straw. All seemed lost until Santa Claus and his helpers, men with fairytale names such as Darling and Bernanke, began handing out presents In January, Consumerella’s credit card statement arrived and she discovered that Santa Claus had paid for the gifts by taking out a loan in her name. They all lived miserably ever after. The End
© Tim Hartford – FT Europe, 2008.
Η, σε απλά ελληνικά:
Αγαπητέ Οικονομολόγε, ο πεντάχρονος γιός μου ήρθε απ’το σχολείο και με ρώτησε: «Μανούλα, τι είναι χρηματοπιστωτική κρίση;» Πώς μπορώ να του δώσω να καταλάβει;
Αγαπητή κα. LG,
Μια φορά και έναν καιρό, ένα αθώο κοριτσόπουλο που το λέγαν Καταναλωμπούτα δεν είχε αρκετά χρήματα για ν’αγοράσει όλα τα όμορφα πράγματα που ήθελε. Έτσι λοιπόν πήγε στην Νεραϊδονονά της, που πήρε τηλέφωνο έναν κύριο ονόματι Rumpelstiltskin (ΣτΜ: νάνος που έγνεθε χρυσάφι από άχυρο, στα παραμύθια των αδελφών Γκριμ). Αυτός ζούσε στη Wall Street και ισχυρίζονταν ότι ήξερε να γνέθει χρυσάφι από άχυρο. Ο Rumpelstiltskin έστειλε στη Νεραϊδονονά την συνταγή για το μαγικό ξόρκι… Το ξόρκι ήταν γραμμένο με μικρά μικρά γράμματα – και η Νεραϊδονονά δεν το διάβασε, ελπίζοντας ότι η Επιτροπή Ανταλλαγών Μάγων το είχε ελέγξει (ΣτΜ: υπαινίσσεται την Securities Exchange Commission, το αντίστοιχο της Ελληνικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς).
Η Νεραϊδονονά αγόρασε αχυροπαράγωγα (derivatives) σε εξευτελιστικές τιμές, και μετά δάνεισε την Καταναλωμπούτα 125% των χρημάτων που είχε ανάγκη. Η Καταναλωμπούτα αγόρασε ένα φουστάνι ένα παλάτι και μια Μερσεντές – και ξόδεψε τα υπόλοιπα σε σαμπάνιες.
Η πρώτη δόση ήταν τα μεσάνυχτα, και η Καταναλωμπούτα δεν την πλήρωσε εγκαίρως. (αποτέλεσμα καλοπέρασης, αν και κάποιοι κατηγόρησαν τον Μέγα Αυλάρχη, έναν κύριο ονόματι Πρέστον). Ως αποτέλεσμα, η χρηματοπιστωτική αξιολόγηση της Καταναλωμπούτας μεταμορφώθηκε σε κολοκύθα και τα μάγια λύθηκαν: τα θησαυροφυλάκια της Νεραϊδονονάς και του Rumpelstiltskin ήταν γεμάτα άχυρο – όχι χρυσάφι.
Όλα φαίνονταν χωρίς ελπίδα, μέχρις ότου ο Άγιος Βασίλης και οι μικροί βοηθοί του, με τα παραμυθένια ονόματα Darling και Bernanke (ΣτΜ: ο Βρετανός Αλογογκούφης και ο Αμερικανός Τρισέ ένα πράμα), άρχισαν μα μοιράζουν δώρα.
Το Γενάρη, ήρθε το εκκαθαριστικό της πιστωτικής της Καταναλωμπούτας και αυτή κατάλαβε ότι ο Άγιος Βασίλης πλήρωσε για τα δώρα λαμβάνοντας δάνειο στ’ όνομά της…
ΚΑΙ ΖΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. ΤΕΛΟΣ (;)
Το σχόλιό μου: όλα καλά, αγαπητοί κύριοι του FT.
Καμία αντίρρηση.
Αλλά εγώ ξέρω ότι η ΝΟΝΑ (πόσο μάλλον αν είναι Νεραϊδονονά) επιτελεί έργο πνευματικής καθοδήγησης του βαφτιστηριού της…
Για πέστε μας, γιατί λοιπόν η ΝΟΝΑ πήγε με τα νερά της Καταναλωμπούτας, αντί να της πει: «άκου εδώ τσουλάκι, τουαλέτες, γοβάκια, αμάξια, πρίγκηπες και πράσινα άλογα ΔΕΝ έχει.  Άμα θες μεγαλεία, πρέπει να ιδρώσεις για να τα κατακτήσεις, όπως ο Παπουτσωμένος Γάτος!»
Οι τρείς σοφ�ς μαϊμούδες - από άλλο παραμύθι
Αλλά ξέχασα, αυτά μόνο στα παραμύθια γίνονται…