Χτυπάω αυτές τις λίγες γραμμές, μοναχικέ/μοναδικέ μου αναγνώστα, όχι για να πείσω εσένα, παρά για να πείσω εμένα. Ή, καλύτερα, για να βάλω σε τάξη, στο θολωμένο μου μυαλό, τη μεγάλη εικόνα, την αποτελούμενη αλλά διακριτή από τις μικροπαπαριές που έρχονται κάθε μέρα στο προσωπικό ή επαγγελματικό μου e-mail, στις εφημερίδες, στις συναντήσεις και ταξείδια εργασίας, στα τσιτάτα των «μεγάλων».

Έτσι, αυτό το ποστ δε θα ασχοληθεί με το αν θα μας κουρέψουνε και πόσο ή αν θα πάμε να κουρευόμαστε, ούτε με το αν θα μας πτωχεύσουνε ή θα φτωχύνουμε, ούτε καν με τα (πολλώ σοβαρότερα) θέματα τι θα πλέξει η Κατσέλη μετά τη διαγραφή της ή αν η Ντόρα θα πάει με τον ή στο διάολο.

Με τι θα ασχοληθεί; Δώσε τώρα βάση μοναδικέ/μοναχικέ μου αναγνώστα:

  • η ανάγκη του ψαλιδίσματος των εισοδημάτων των υπερπλουσίων εδώ και καιρό προβάλλεται από τις μάζες (όσες έχουν ξυπνήσει) και δειλά-δειλά από θεσμικά όργανα. Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε και εκπροσώπους αυτής της εξωπραγματικής ελίτ να θέλουν να πληρώσουν περισσότερους φόρους (1), (2). Φυσικά, όχι ακόμα στην Ελλάδα – που ποτέ της δεν αξιώθηκε μια μεγαλοαστική ελίτ της προκοπής. Γιατί το κάνουν αυτό; Σαφώς και όχι επειδή μας αγαπήσαν έτσι ξαφνικά: γι’ αυτό υπάρχει η φιλανθρωπία βρε κουτά! Και όλοι οι Κροίσοι, είναι, κατά παραδοχή, φιλάνθρωποι – διότι ξέρουν ότι η φιλανθρωπία συντηρεί το σύστημα (ο πεινασμένος που θα χορτάσει την πείνα του στο συσσίτιο, δε θα επαναστατήσει). Άρα, ανταποκρινόμενοι στα αιτήματα για φορολογική δικαιοσύνη, απλά αναγνωρίζουν ότι το σύστημα δεν είναι βιώσιμο στην παρούσα του μορφή – και ζητάν η επανάσταση του 99% να γίνει με την άδεια της αστυνομίας του 1%.

  • Ανεξαρτήτως (ή μήπως, λόγω;) της μη βιωσιμότητας της φορολογικής αδικίας, η έννοια του «κοινωνικού κράτους» όπως το ξέραμε δε μοιάζει βιώσιμη. Ούτε εκεί όπου αυτό δεν υπάρχει (Αμέρικα), ούτε εκεί όπου (ακόμα) υπάρχει. Δε θα κουράσω με αναλύσεις υπογεννητικότητας, baby boomers που βγαίνουν στη σύνταξη κτλ. Ακόμη και αν όλα αυτά λύνονταν δια μαγείας, η κρίση απέδειξε ότι σίγουρες επενδύσεις που θα οδηγήσουν σε σίγουρες συντάξεις δεν υπάρχουν. Οικτρό παράδειγμα, τα συνταξιοδοτικά ταμεία της Ελλάδας των οποίων το χαρτοφυλάκιο αποτελείται κατά βάσιν από ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Με το παράδοξο, (οτ)αν συμβεί καμιά στραβή, το κράτος να καλείται ως imperium (φορέας δημόσιας εξουσίας) να χρηματοδοτήσει ταμεία που βρέθηκαν ακάλυπτα επειδή δεν τήρησε τις υποχρεώσεις του ως fiscus (συμμετέχων στην αγορά ομολόγων). Πρακτικά αδύνατο.
  • Μαλακία του όποιος δε διαφοροποίησε το χαρτοφυλάκιο του, θα μου πείτε. Δεκτό, αλλά ακόμη και αν είχαν κάνει, εξαιτίας της υψηλής αλληλεξάρτησης των χρηματοπιστωτικών προϊόντων και ιδρυμάτων παγκοσμίως, το μέσο αποτέλεσμα δε θα ήταν πολύ καλύτερο. Η αλληλεξάρτηση ως κατάρα.
  • Και ήταν πάντα έτσι μπαμπά; Όχι, μέχρι πριν λίγο καιρό, η αλληλεξάρτηση, σε συνδυασμό με ατελείς και τμηματικές λύσεις, ήταν βασικά συστατικά της επιτυχημένης π.χ. ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η κοινοτική μέθοδος (méthode communautaire) δεν είναι στην ουσία τίποτε άλλο από τη συστηματική επίτευξη ατελών μα εφικτών συμφωνιών, γνωρίζοντας, πως μετά από λίγο, θα οδηγήσουν σε κρίση, που θα κάνει εφικτές περαιτέρω, πιο δραστικές (αλλά ατελείς) συμφωνίες, διότι είναι οικονομικά, πολιτικά κτλ πιο συμφέρον να προχωρήσει κανείς μπροστά παρά να τα καταστρέψει όλα. Όποιος εδώ βλέπει τον κομμουνιστικό αφορισμό ότι ο καπιταλισμός πορεύεται από κρίση σε κρίση … έχει δίκιο. Á nos moutons, σύμφωνα με το ενωσιακό δόγμα (που τελικά δε διαφέρει σε πολύ απ’ το ορθόδοξο κοκ), η ενοποίηση μας περιμένει στο τέλος αυτής της πορείας ως Άγιο Δισκοπότηρο. Όταν η κρίση ήρθε σαν όρνιο περνώντας τον Ατλαντικό, για λίγες μέρες, πίστεψα πραγματικά ότι οι μανδαρίνοι των Βρυξελλών θα τη σκαπούλαραν και πάλι, όπως τόσες φορές στο παρελθόν. Μετά, κατάλαβα το σφάλμα μου. Οι προηγούμενες κρίσεις ήταν εσωτερικές – χρειαζόταν ένα ακόμη ανακάτωμα της τράπουλας. Τώρα, παίζουμε με τις Άγορες – που κρατάνε φύλλα. Για να μη σε πω ότι η τράπουλα είναι και λειψή και σημαδεμένη.

  • Για μια στιγμή μάστορα! Ακόμη και τώρα όμως ισχύει το άλλο κομμάτι της κοινοτικής μεθόδου, έτσι δεν είναι; Ήτοι, ακόμη είναι οικονομικά, πολιτικά κτλ. πιο συμφέρον να προχωρήσει κανείς μπροστά παρά να τα καταστρέψει όλα, έτσι δεν είναι; Δεν είμαι σίγουρος. Για δύο λόγους.
    • Πρώτον, στην καλύτερη των περιπτώσεων, η κατάσταση είναι ρευστή και ευμετάβλητη. Διότι εξαρτάται από τις Αγορές. Σε αυτό το βλογ δε θα ακούσετε μαλακίες περί αοράτων κωλόχερων, αυτορρύθμισης κτλ. Μετά τη Bear Sterns, oύτε ρεπουμπλικάνοι βολευτές δεν τα χάφτουν πλέον αυτά. Ούτε θα ακούσετε την Μέγιστη Παπάρα, ότι δηλαδή οι Αγορές είναι λογικές (markets are rational). Αν πιάσω στα χέρια μου τον οικονομολαμόγιο που πέταξε αυτή την ανεπίτρεπτη γενίκευση … Όλοι οι συμμετέχοντες στις αγορές είναι λογικοί, ή μάλλον συμφεροντολογικοί, με την έννοια ότι κοιτάζουν το συμφέρον τους, ανεξάρτητα, ή και σε βάρος, των άλλων. Όμως το συμφέρον του κάθε συμμετέχοντα χωριστά, αθροιζόμενο, δεν φτιάχνει κανένα «κοινό συμφέρον» το οποίο, λογικά, οι αγορές πρέπει να υπερασπιστούν. Επίσης, οι αγορές δεν είναι ζώα να έχουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Το να ζητάς από τις «Αγορές» να κάνουν κράτει διότι, τυχόν πιστωτικό γεγονός, χρεωκοπία κράτους κοκ θα καταστρέψει και τις ίδιες, είναι σαν να θέτεις αναρίθμητα “prisoner’s dilemmas” σε όλους τους συμμετέχοντες, καθιστώντας την καταστροφή ακόμη πιο πιθανή.
    • Δεύτερον, όταν ένα σύστημα είναι σε ένταση, ρευστό και ευμετάβλητο, η πιθανότητα της αποσταθεροποίησής του λόγω τυχαίων γεγονότων αυξάνεται ραγδαία. Έτσι, ακόμη και αν όλοι οι συμμετέχοντες στην αγορά τρώνε όλα τους τα κορν-φλέηκς και δεν πειράζουν τα άλλα παιδάκια, ένα τυχαίο γεγονός (μια παραίτηση σημαίνοντος προσώπου, μια μαλακία για να περνάει η ώρα από άλλο σημαίνον πρόσωπο, ένα παιδάκι που θέλει πίσω τη δεκαρίτσα του όπως στη Μαίρη Πόππινς) μπορεί να κάνουν τα πάντα στάχτη και Burberry’s.

Η Μεγάλη Σούμα; Την ανάγκην κοινοτυπίαν ποιούμενος, ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Ραντεβού στα Γουναράδικα…

Hans HOLBEIN the Younger; Portrait of the Merchant Georg Gisze (1532)

Hans HOLBEIN the Younger; Portrait of the Merchant Georg Gisze (1532)

Διαβάζω στο ενημερωτικό e-mail της έγκυρης (και πανάκριβης) Davis Polk & Wardwell ότι εκεί στο μακρινό Αμέρικα, ο Πρόεδρας Ομπάμιας προωθεί, εδώ και λίγες μέρες, μέσω του Υπουργείου Οικονομικών, ένα νομοσχέδιο το οποίο θα συμπληρώσει το νόμο περί προστασίας επενδυτών, υποχρεώνοντας, μεταξύ άλλων, τις εισηγμένες ΑΕ να διοργανώσουν μη δεσμευτικές (sic) ψηφοφορίες σχετικά με την προτεινόμενη αμοιβή και τα «χρυσά αερόστατα» (golden parachutes), δηλαδή την αποζημίωση σε περίπτωση απολύσεως των Διευθυνόντων Συμβούλων τους.

Αν το νομοσχέδιο ψηφισθεί αυτούσιο στη Βουλή και τη Γερουσία (δηλαδή αν οι λομπίστες της Ουασιγκτώνος δεν το κάνουν φύλο και φτερό με τις τροπολογίες και τις ερμηνευτικές δηλώσεις τους – πράγμα δύσκολο), θα εφαρμοσθεί σε κάθε Γενική Συνέλευση που θα λάβει χώρα μετά τις 15 Δεκεμβρίου 2009.

(Σημείωση undantag: λαμβάνοντας υπόψη ότι οι περισσότερες ΓΣ, για καθαρά πρακτικούς λόγους, δε λαμβάνουν χώρα την τελευταία βδομάδα πριν τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, ουσιαστικά δίδεται μια αδιαφανής έξτρα πίστωση χρόνου για το 2010…)

 

Στη δική μας πλευρά του Ατλαντικού, το ζήτημα ήδη – 2004 & 2009 (!) –  «ρυθμίστηκε» ως εξής: 

ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 30 Απριλίου 2009

που συμπληρώνει τις συστάσεις 2004/913/ΕΚ και 2005/162/ΕΚ όσον αφορά το καθεστώς αποδοχών των διοικητικών στελεχών των εισηγμένων εταιρειών 

6.1. Οι μέτοχοι, ιδίως οι θεσμικοί μέτοχοι, θα πρέπει να ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στις γενικές συνελεύσεις και να χρησιμοποιούν με σύνεση τα δικαιώματα ψήφου τους όσον αφορά τις αποδοχές των διοικητικών στελεχών, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τις αρχές που περιέχονται στην παρούσα σύσταση, στη σύσταση 2004/913/ΕΚ και στη σύσταση 2005/162/ΕΚ.

 …

Η προαναφερθείσα σύσταση 2004/913/ΕΚ αναφέρει σχετικά:

4. Η ψήφος των μετόχων

4.1. Με την επιφύλαξη του ρόλου και της οργάνωσης των οργάνων (sic) που είναι αρμόδια για τον καθορισμό των αποδοχών των διοικητικών στελεχών, η πολιτική αποδοχών καθώς και κάθε μεταβολή της πολιτικής αυτής θα πρέπει να αποτελούν ρητά θέματα της ημερήσιας διάταξης της ετήσιας γενικής συνέλευσης.

4.2. Με την επιφύλαξη του ρόλου και της οργάνωσης των οργάνων (sic) που είναι αρμόδια για τον καθορισμό των αποδοχών των διοικητικών στελεχών, η δήλωση αποδοχών θα πρέπει να υποβάλλεται προς ψήφιση στην ετήσια γενική συνέλευση των μετόχων. Η ψήφος των μετόχων θα μπορούσε να έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα.

 …

6. Έγκριση των μετόχων

6.1. Τα συστήματα βάσει των οποίων τα διοικητικά στελέχη αμείβονται με μετοχές, δικαιώματα προαίρεσης ή άλλα δικαιώματα αγοράς μετοχών, ή αμείβονται βάσει των διακυμάνσεων των τιμών μετοχών θα πρέπει να εγκρίνονται εκ των προτέρων από τους μετόχους μέσω ψηφίσματος κατά την ετήσια γενική συνέλευση.

 

Αν πιστέψουμε ένα κείμενο εργασίας της Επιτροπής που ανακεφαλαιώνει πως τα Κράτη Μέλη εφάρμοσαν τις παραπάνω (μη δεσμευτικές) συστάσεις της Επιτροπής, διαπιστώνουμε πως τουλάχιστον 9 Κράτη Μέλη (Γαλλία, Ιρλανδία, Ουγγαρία, Κάτω Χώρες, Σουηδία και εν μέρει Μάλτα, Σλοβενία, Ηνωμένο Βασίλειο και Λιθουανία) απαιτούν (τα πρώτα 5) ή προτείνουν (τα υπόλοιπα) η Γενική Συνέλευση να εγκρίνει την αμοιβή των εκτελεστικών και μη μελών του ΔΣ. Ο αριθμός αυτός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος σε ότι αφορά την έγκριση συστημάτων αμοιβής βασισμένων στην χρηματιστηριακή τιμή της εταιρικής μετοχής (share-based remuneration schemes). 

 

Τα συμπεράσματα του undantag, όσο πιο λιανά γίνεται:

 

  • η Γενική Συνέλευση μιας ΑΕ, είναι το όργανο που (πρέπει να) έχει την κατά τεκμήριο αρμοδιότητα (residual competence) για οποιοδήποτε θέμα αφορά την εταιρική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής των διευθυντικών στελεχών! Κάτι τέτοιο είναι απόλυτα σύμφωνο με τις αρχές του καπιταλιστικού (μπρρρρ) συστήματος που τη γέννησε: money talks, αυτοί που έχουν επενδύσει τα κεφάλαια έχουν τον τελευταίο λόγο για το πώς τα κεφάλαια χρησιμοποιούνται
  • τα διευθυντικά στελέχη μιας ΑΕ πληρώνονται για να διαχειρίζονται χρήματα άλλων (OPM: other people’s money). Αυτό είναι το βασικό συστατικό της σύγκρουσης συμφερόντων (conflict of interest). Αλλά είναι αναπόφευκτο – γιατί όλοι οι μέτοχοι μαζί είναι αδύνατο να διοικήσουν μια μεγάλη εταιρεία: απαιτείται χρόνος και εξειδικευμένη γνώση. Αυτό που δεν είναι αναπόφευκτο, είναι το να αποφασίζουν οι ίδιοι και οι όμοιοί τους (δηλ. τα μέλη των επιτροπών αποζημιώσεως) πώς και πόσο θα πληρωθούν. Από δυνητική, η σύγκρουση συμφερόντων καθίσταται βεβαία.
  • Η ψήφος στη ΓΣ ενός μετόχου ΑΕ είναι το μόνο όπλο (μαζί με την πώληση των μετοχών του) που έχει για να προασπίσει τα δικαιώματά του (τα κεφάλαιά του) έναντι των διευθυντικών στελεχών της ΑΕ. Τη αξία έχει μια τέτοια ψήφος, αν δεν είναι δεσμευτική; Αν είναι θετική για το ΔΣ, τη χρησιμοποιούν ως φύλλο συκής. Αν είναι αρνητική, την κρύβουν κάτω απ’το χαλί.
  • Η Ευρώπη (ή τουλάχιστον μεγάλο κομμάτι της) είναι στη θεωρία κατά τι λιγότερο διαβρωμένη απ’ την αμερικανιά της «μη δεσμευτικής ψήφου» – που δημιουργεί εντυπώσεις και ψεύτικες συναινέσεις.
  • Φυσικά, όλα τα ανωτέρω θα είχαν αξία αν υπήρχε ένα ισχυρό σώμα μικρομετόχων – μικροεπενδυτών που δραστηριοποιούνται και ψηφίζουν. Ένας τέτοιος εταιρικός ακτιβισμός είναι ανύπαρκτος στην Ευρώπη, όπου οι μετοχές ψηφίζονται από τις τράπεζες ή τις χρηματιστηριακές όπου οι μικρομέτοχοι τις καταθέτουν: και κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει. Η τελευταία σύσταση της Επιτροπής ζητά τα αδύνατα, όταν παροτρύνει τους "θεσμικούς" επενδυτές να ψηφίζουν με σύνεση…

Η φιλοξενούμενή μου μπορεί να έφτασε αργά χτες το βράδυ σπίτι, να κοιμηθεί όμως δεν ήθελε, και ας έπρεπε να δουλέψει πρωϊ πρωϊ σήμερα.

Ήθελε προ παντός να περιγράψει πως:

  • Οι «ειρηνικοί Λεττονοί» μεταμορφώθηκαν σε μαχητές (σημ. επίλεκτα σώματα Λεττονών ήταν, λένε, ομάδα κρούσης στα Χειμερινά Ανάκτορα έναν αιώνα πριν – ο χρόνος τρέχει σε κύκλους;)
  • Πως μέσα στους κρύους δρόμους του μεσαιωνικού κέντρου της Ρίγας, εκεί που παλιά τα χειμωνιάτικα βράδια δεν έβλεπες κανέναν, βλέπεις δυό δυό, τρεις τρεις, να συζητούν για την πολιτική κατάσταση και το μέλλον της χώρας, με νέες πρωτοβουλίες και κόμματα στα σκαριά ν’ανακοινώνονται στο «ράδιο αρβύλα» κάθε μέρα.

    Ρίγα, από ψηλά

    Ρίγα, από ψηλά

  • Πως ο ακαδημαϊκός, καλλιτεχνικός κτλ κόσμος της χώρας ΔΕΝ έχει καταλάβει (ή κατάλαβε και κάνει την πάπια) ότι το μικτό δάνειο τον 7 και κάτι δις ΔΕΝ προορίζεται για επενδύσεις στην εκπαίδευση, την τέχνη, την υγεία, κτλ, αλλά μόνο για να καλύψει την «μαύρη τρύπα» του προϋπολογισμού… και κάθονται στα κανάλια και μοιράζουν χρήματα – που δεν υπάρχουν. Με την ανοχή των πολιτικών…

Τέλος, ήθελε να μοιραστεί μαζί μου δυό ανέκδοτα, που δείχνουν την απελπισία αλλά και ταυτόχρονα τον κυνισμό των πολιτών:
Δύο επιχειρηματίες συζητούν μεταξύ τους:

Α Τι έκανες με τους εργαζόμενούς σου για να καταπολεμήσεις την κρίση; τους έκοψες τους μισθούς;

Β Όχι, επέβαλα εισιτήριο για την είσοδο στο εργοστάσιο!

Α Άντε ρε μπαγάσα! Και δουλεύει;

Β Στην αρχή ναι, αλλά τώρα ξύπνησαν! Έρχονται Δευτέρα και φεύγουν Παρασκευή!

(Από ανακοινωθέν επιχείρησης για τη χρήση ταξί και εταιρικών αυτοκινήτων):

  1. Η χρήση ταξί απαγορεύεται
  2. Εταιρικά αυτοκίνητα επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται από περισσότερα των τριών (!) άτομα,  τα οποία θα πρέπει να έχουν προσυνενοηθεί για το δρομολόγιο προκειμένου να γίνει η καλύτερη χρήση των πόρων
  3. Αν τελειώσει η βενζίνη υποχρεούσθε να πάτε με τα πόδια…

Εγώ φυσικά της μίλησα για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, για την επίθεση στην Κούνεβα, για το spread των επιτοκίων… αλλά κατάλαβα ότι η διαφορά φάσης και νοοτροπίας που υπάρχει μεταξύ των δύο χωρών δεν επίτρέπει αναλογίες…

Πέραν της γενικής περί ποιότητος κυβερνώντων και βασάνων κυβερνωμένων.

Βίτσιο εξομολογημένο, μισό βίτσιο: κάθε φορά που γυρνάω με το αεροπλάνο στο χωριό μου και δε δουλεύω ή έχω ξεχάσει να πάρω ένα καλό βιβλίο, διαβάζω τους FT που η καλή εταιρεία φροντίζει να διανέμει τσάμπα στους πελάτες της. Έτσι, για να αισθανθώ και εγώ τη γκλαμουριά των πολλών μηδενικών…

Εψές λοιπόν, στο περιοδικό των Financial Times Europe (FT Weekend), διάβασα αυτό:

Dear Economist, My five year old son came home from school and asked me: «Mummy, what’s a credit crunch?» How can I explain this?
Dear Ms L.G,
Once upon a time, there was a blameless girl called Consumerella Η Καταναλωμπούτα μετά την λήψη του δανείου - και πριν την αποπληρωμή who didn’t have enough money to buy all the loverly things she wanted. So she went to her Fairy Godmother, who called a man called Rumpelstiltskin who lived on Wall Street and claimed to be able to spin straw into gold. Rumpelstiltskin sent the Fairy Godmother the recipe for the magic spell. It was in tiny, tiny writing so she did not read it but hoped the Sorcerers’ Exchange Commission had checked it. The Fairy Godmother carried away straw-derivative at a bargain price and lent Consumerella 125 per cent of the money she needed. Consumerella bought a gown, a palace and a Mercedes – and spent the rest on champagne. The first repayment was due at midnight, which Consumerella missed. (The result of overindulgence, although some blamed the pronouncements of the Toastmaster, a man called Peston.) Consumerella’s credit rating turned into a pumpkin and the spell was broken: the vaults were not full of gold, but straw. All seemed lost until Santa Claus and his helpers, men with fairytale names such as Darling and Bernanke, began handing out presents In January, Consumerella’s credit card statement arrived and she discovered that Santa Claus had paid for the gifts by taking out a loan in her name. They all lived miserably ever after. The End
© Tim Hartford – FT Europe, 2008.
Η, σε απλά ελληνικά:
Αγαπητέ Οικονομολόγε, ο πεντάχρονος γιός μου ήρθε απ’το σχολείο και με ρώτησε: «Μανούλα, τι είναι χρηματοπιστωτική κρίση;» Πώς μπορώ να του δώσω να καταλάβει;
Αγαπητή κα. LG,
Μια φορά και έναν καιρό, ένα αθώο κοριτσόπουλο που το λέγαν Καταναλωμπούτα δεν είχε αρκετά χρήματα για ν’αγοράσει όλα τα όμορφα πράγματα που ήθελε. Έτσι λοιπόν πήγε στην Νεραϊδονονά της, που πήρε τηλέφωνο έναν κύριο ονόματι Rumpelstiltskin (ΣτΜ: νάνος που έγνεθε χρυσάφι από άχυρο, στα παραμύθια των αδελφών Γκριμ). Αυτός ζούσε στη Wall Street και ισχυρίζονταν ότι ήξερε να γνέθει χρυσάφι από άχυρο. Ο Rumpelstiltskin έστειλε στη Νεραϊδονονά την συνταγή για το μαγικό ξόρκι… Το ξόρκι ήταν γραμμένο με μικρά μικρά γράμματα – και η Νεραϊδονονά δεν το διάβασε, ελπίζοντας ότι η Επιτροπή Ανταλλαγών Μάγων το είχε ελέγξει (ΣτΜ: υπαινίσσεται την Securities Exchange Commission, το αντίστοιχο της Ελληνικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς).
Η Νεραϊδονονά αγόρασε αχυροπαράγωγα (derivatives) σε εξευτελιστικές τιμές, και μετά δάνεισε την Καταναλωμπούτα 125% των χρημάτων που είχε ανάγκη. Η Καταναλωμπούτα αγόρασε ένα φουστάνι ένα παλάτι και μια Μερσεντές – και ξόδεψε τα υπόλοιπα σε σαμπάνιες.
Η πρώτη δόση ήταν τα μεσάνυχτα, και η Καταναλωμπούτα δεν την πλήρωσε εγκαίρως. (αποτέλεσμα καλοπέρασης, αν και κάποιοι κατηγόρησαν τον Μέγα Αυλάρχη, έναν κύριο ονόματι Πρέστον). Ως αποτέλεσμα, η χρηματοπιστωτική αξιολόγηση της Καταναλωμπούτας μεταμορφώθηκε σε κολοκύθα και τα μάγια λύθηκαν: τα θησαυροφυλάκια της Νεραϊδονονάς και του Rumpelstiltskin ήταν γεμάτα άχυρο – όχι χρυσάφι.
Όλα φαίνονταν χωρίς ελπίδα, μέχρις ότου ο Άγιος Βασίλης και οι μικροί βοηθοί του, με τα παραμυθένια ονόματα Darling και Bernanke (ΣτΜ: ο Βρετανός Αλογογκούφης και ο Αμερικανός Τρισέ ένα πράμα), άρχισαν μα μοιράζουν δώρα.
Το Γενάρη, ήρθε το εκκαθαριστικό της πιστωτικής της Καταναλωμπούτας και αυτή κατάλαβε ότι ο Άγιος Βασίλης πλήρωσε για τα δώρα λαμβάνοντας δάνειο στ’ όνομά της…
ΚΑΙ ΖΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. ΤΕΛΟΣ (;)
Το σχόλιό μου: όλα καλά, αγαπητοί κύριοι του FT.
Καμία αντίρρηση.
Αλλά εγώ ξέρω ότι η ΝΟΝΑ (πόσο μάλλον αν είναι Νεραϊδονονά) επιτελεί έργο πνευματικής καθοδήγησης του βαφτιστηριού της…
Για πέστε μας, γιατί λοιπόν η ΝΟΝΑ πήγε με τα νερά της Καταναλωμπούτας, αντί να της πει: «άκου εδώ τσουλάκι, τουαλέτες, γοβάκια, αμάξια, πρίγκηπες και πράσινα άλογα ΔΕΝ έχει.  Άμα θες μεγαλεία, πρέπει να ιδρώσεις για να τα κατακτήσεις, όπως ο Παπουτσωμένος Γάτος!»
Οι τρείς σοφ�ς μαϊμούδες - από άλλο παραμύθι
Αλλά ξέχασα, αυτά μόνο στα παραμύθια γίνονται…