Στοκχόλμη, Κυριακή πρωί. Το κρύο της αρκούδας. Πρωινό με φίλους στο Rival. Sergels torg (ναι, ομολογώ μετ’αισχύνης, μετά από ψώνια στο Designtorget). Το γεμάτο λεωφορείο της γραμμής 69, με κατεύθυνση Blockhusudden. Επιστροφή στην Thielska galleriet. Όσες φορές και να δεις τους πίνακες του Munch, λίγες είναι. Α, και εκείνο το υπέροχο γλυπτό-μινιατούρα του Rodin. Και τον χιονισμένο κήπο με τ’ αγάλματα του Vigeland.
Επιπλέον, σήμερα δεν είσαι μόνος. Η ηδονή της μοιρασμένης ομορφιάς σε πλημμυρίζει.
Λίγο πριν απ’ το Djurgården, κατεβαίνουν σχεδόν όλοι. Ανασαίνεις. Έξω απ’ το παράθυρο, το χιόνι κατάλευκο. Οι Στοκχολμέζοι κάνουν σκι δίπλα απ’ το … ναυτικό μουσείο. Αναστενάζεις σκεπτόμενος την ποιότητα ζωής των τυχερών αυτών ανθρώπων. Έξαφνα, την προσοχή σου αποσπά μια διαφήμιση χωρίς εικόνα στο τζάμι του λεωφορείου:
Om du tror att familjen kan bestämma om du får bli kär …
Om du tror att det är normalt att bli inlåst efter skolan …
Om du tror att man får finna sig i att bli bortgift mot sin vilja…
Ska du absolut komma till oss.
[Αν πιστεύεις ότι η οικογένειά σου μπορεί να αποφασίσει αν επιτρέπεται να ερωτευτείς ... Αν πιστεύεις ότι είναι φυσικό να σε κλειδώνουν στο σπίτι μετά το σχολείο… Αν πιστεύεις ότι επιτρέπεται να παντρευτεί κανείς παρά τη θέλησή του Εννοείται πως μπορείς να έρθεις σε μας.]
Από κάτω, διακριτικά, το έμβλημα της Σουηδικής Αστυνομίας (σημ. την διαφήμιση μπορείτε να τι δείτε ηλεκτρονικά και εδώ).
Και μένεις μετέωρος. Ακόμη και εδώ, στην πολιτισμένη σοσιαλδημοκρατία της Σουηδίας; Καλά στη Γαλλία του Σαρκοζύ, στην Ιταλία του Μπερλουσκόνι, στην Ψωροκώσταινα του ΓΑΠ. Εδώ; Από την άλλη, σε ενθαρρύνει η διαφήμιση.
Που λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους, αντί να χρησιμοποιεί αόριστες νομικίστικες έννοιες (ενδοοικογενειακή βία, κτλ. κτλ.).
Που, ελπίζεις, μια έφηβη μετανάστρια από θερμότερα κλίματα θα μπορέσει να καταλάβει.
Στο μουσείο, ένας πίνακας του Munch που ποτέ πριν δεν είχες προσέξει ιδιαίτερα, τραβάει την προσοχή σου.
E. Munch Förtvivlan
Förtvivlan. Η απελπισία. Πόσο μοιάζει μ’εκείνον τον άλλον…
